Pajama Club - Pajama Club (2011)

Eigen project van Neil Finn van Crowded House, vrouw Sharon en nog enkele anderen.
De eerste keer dat 'm hoorde moest ik er erg aan wennen, maar nu na een paar keer lekker hard op de headphoon groeit en groeit hij maar door. Naar boven! Het is een cd die je omarmt of naar één keer maar niet meer moet afspelen. Een heerlijke "grillige" Neil, met prachtige wendingen in songs, af en toe lekker rauw. Spelend met technische snufjes en zo afwissellend als een tierelier.
Zo af en toe denk ik wel eens heel aan Revolver, maar dat zal wel aan mij liggen. Van van Neil is bekend dat hij een Beatleslliefhebber was. Misschien toch een beetje beïnvloed? Het zal mij een worst wezen.
Gewoon je pijama aantrekken een naar Neil luisteren. Zeker de Finn-fans. Een "must!

Ben ik nou de enige roepende in de woestijn? Ben ik zo uniek(? waarschijnlijk), buiten de 2 andere anonieme stemmers op dit album. Waar zijn de Crowded House-fans en vooral de NEIL FINN liefhebbers? Dit is zo'n geweldig, niet alledaags, lekker album! Of is het gros van de jonkies zich bezig met het houden om de nieuwe Coldplay af te zeiken?
Dit album mag dan misschien niet genoeg gepromoot zijn in Nederland, maar is héél erg de moeite waard. Zeker na meerdere luisterbeurten!

Crowded House vind ik een enorm ongeloofwaardige band.
Echt niet mijn band, zelfs niet in het verlengde van mijn straatje.
Dankzij mijn mede Musicmetermaat Ad Brouwers ben ik hier aan begonnen.
Kom niet bedrogen uit, stap voorwaarts dan Crowded House.

Waar ik soms word omver geworpen door enorm sterke composities( lees; Golden Child en From a Friend to a Friend).
Vallen soms de deuntjes me wat tegen.
Ook heb ik soms wat last van meneers geloofsovertuiging, wat ook in de muziek weer klinkt.
Gelukkig vele malen minder dan bij CH.

Maar al met al is het natuurlijk een prima pop plaat.
Neem de 6 maar ruim!

Ik heb je roepen gehoord Ad, als Crowded House/ Neil Finn liefhebber zal ik hier eens achteraan gaan.

Gezien bij Jools Holland op de BBC, de band klinkte in ieder geval goed op TV, cd gedownload en is het helemaal niet. Als je Split Enz of Crowded House verwacht, dan is dit een gigategenvaller en moet je hem niet kopen, als je hem in Nederland kan vinden.

Lekkere 'vuile' plaat van Neil en Sharon Finn, samen met Sean Donnelly.
De plaat is reeds perfect beschreven door Ad Brouwers enkele posten hiervoor, dus daar hoef ik me niet meer aan te wagen .

Als Neil's Crowded House zijn 'McCartney-versie' van The Beatles is, zie dit dan als zijn Wings. De nummers zijn rauwer en (toevallig?) opgenomen met z'n vrouw (die overigens meer talent heeft dan Linda) en een muzikale vriend.

'These Are Conditions' doet mij trouwens wat denken aan Peter Gabriel.

Voor de liefhebbers van Neil sowieso een aanrader.

Neill weet op solobasis al langere tijd te verrassen. Niet dat het weergaloze platen betreft die een ieder in huis moet hebben, maar hij neemt solo wat meer risico en bij vlagen betaald zich dat uit.
Pajama Club vormt nogal een tegendraads album, waarbij Finn stoeit met elektronische elementen, wat a-typische ritmes en flink wat experimenteerdrift aan de dag legt.
Wie een Crowed House album verwacht zal bedrogen uitkomen.
Pajama Club lijkt wel een uitprobeersel van losse ideeën die binnen afzienbare tijd op plaat gezet zijn.
Een consistente schijf is het dan ook niet geworden, veel uitprobeersels die het demostadium niet ontstijgen, maar Neil zal Neil niet zijn als er wel degelijk enkele prima tracks op staan.

These Are Conditions vormt met zijn funky ritme een track dat weggelopen lijkt uit de Split Enz periode, een fijne track.
Dead Leg is spannend, melancholisch en fraai gearrangeerd.
TNT for 2 is een song waarbij Finn juist weer dicht bij het werk van zijn eigenlijke broodheer blijft.

Pajama Club is niet wereldschokkend maar een ieder die het experimentele karakter Finn op solo-basis wel op waarde weet te schatten, zal op dit album wel iets van zijn of haar gading vinden.