Fionn Regan - 100 Acres of Sycamore (2011)

Terwijl ik fionn regan voorheen echt niet goed genoeg vond slaat het eerste nummer(gratis bij email geven op zijn site)bij mij in als een bom! Heerlijk melancholisch met veel strijkers, subtiele piano en vooral die prachtige zangmelodie die mij helemaal raakt waar dat zou moeten, recht in 't hart zeg maar.

Ik mag mijn computer opeten als dit niet De verrassing van 't jaar gaat worden. Mits de andere nummers het nivo van 't eerste nummer kunnen halen natuurlijk.

100 Acres of Sycamore klinkt inderdaad erg mooi!

Schaam je.

Inderdaad een erg mooi nummer. Zijn debuut vond ik geweldig, maar The Shadow of an EmPire heb ik nooit een kans gegund. Dit zou nog wel eens wat kunnen worden. Laten we 't iig hopen.

mooie plaat dit! Dit is precies waar muziek omdraait. Subtiel doch spannend, dan weer tokkelend dan weer met mooi orkest. Piano her en der. Fionn Regan lijkt zijn draai te hebben gevonden en weet mij te raken met deze donkere duistere wonderschone plaat. Ik vind de gehele plaat wel iets minder als het eerste vrijgegeven nummer maar dat kan nog veranderen.

Schreef ik eind 2006.

En vervolgens ging het tweede album geheel aan me voorbij en draaide ik het debuut nooit meer.
Het is dan ook dat user muziekobsessie het album onder mijn aandacht bracht anders vrees ik dat ook 100 Acres of Sycamore volledig aan me voorbij zou zijn gegaan.

De titeltrack triggerde me voldoende om met plezier naar het hele album te luisteren: nog steeds die melancholieke stem, hier en daar omlijst met strijkers die het geheel zeker niet kitscherig of bombastisch maken.
Wel is het zo dat ik daar altijd een zwak voor heb en een klein pluspuntje met zich meebrengt en dat is hier al niet anders. Het is net even dat kleine beetje meer waardoor Regan niet verzuipt in die enorme poel der folktroubadours.
Natuurlijk is de combinatie desolate stem, droevig gitaar gepingel en strijkers niet nieuw maar het blijft toch altijd weer mooi te horen.

Mooi is 100 Acres of Sycamore in z'n geheel dan zeker ook te noemen. Toch mis ik iets eigens zoals ik dat bijvoorbeeld bij een Scott Matthew wel hoor. Gelikt is een term die ik niet kan en mag gebruiken voor dit album en toch spookt die term een beetje door mijn hoofd. Het is misschien net even té verzorgd. Daarbij vind ik het ook wel een te veel en lang doorkabbelen allemaal.
Het zijn de enige minpuntjes (voor zover je daar echt van kunt spreken) van een verder zeer aangenaam album. Ik heb er meerdere in de kast staan die in deze categorie kunnen vallen dus een echte aanvulling kan ik het niet noemen. Toch is het er eentje die ik zeker vaker wil horen en is er zelfs een beetje hoop dat dit langzaam onder de huid gaat kruipen waardoor het alsnog een echt hoogtepunt van 2011 gaat worden.

De reactie van aERo had van mij kunnen zijn, behalve dan dat ik het debuut van Fionn nog wel regelmatig draai. Was dus benieuwd welke kant hij met deze nieuwe plaat op zou gaan. De wat ruigere muziek op de vorige past wat mij betreft niet bij zijn stem en kon mij niet bekoren. Het eerst vrijgegeven titelnummer 100 acres of sycamore daarentegen beloofde veel goeds, maar bij de eerste volledige luisterbeurt kabbelde het geheel nogal aan me voorbij. Nadere beluistering geeft gelukkig aan dat er hier veel moois is te vinden. Veelvuldig gebruik van strijkers maakt het wat zoet (gelikt kwam ook bij mij op), maar enkel in het nummer North star lover vind ik dit hinderlijk. Vodka sorrow had zo een nummer van Ryan Adams kunnen zijn en ook op andere plekken komt deze naam bij mij naar boven. Op zich niks mis mee, maar voor mij heeft dit album minder eigen smoel dan zijn debuut. Toch een zeer mooi, droevig album en een aanschaf zeker waard.

Geweldig mooie cd, volgens Aerodymanics met weinig eigens (wat hij bij Scott Matthew wel hoort). Zijn stem is bijvoorbeeld al zeer herkenbaar en prachtig. Bovendien vind ik de songs van constante hoge kwaliteit, wat ik van de songs op de laatste cd van Scott Matthew helaas niet kan zeggen.

Dit album begint wel redelijk sterk, maar zakt voor mij halverwege toch flink in. Als je de muziek minimaal houd met subtiele akoestische begeleiding, moet je wel wat te zeggen hebben, of in de melodie iets neerzetten wat kippenvelmomenten kan geven. Dat is nou net wat ik aan dit album mis..de intense stilte, het luidruchtige zwijgen, het schreeuwerige fluisteren. Het is mij allemaal wat te s'avonds als het kampvuur brand gevoel.

Meestal ben ik het wel met je eens, Madjack, maar deze keer sla je toch volledig de plank mis. Voor straf nog een keer of 50 dit album afluisteren

Keer of vijftig weet ik niet....maar zal Fionneke nog eens een kans geven...als gij dat voor Scottie doet..

Opener 100 acres.. betrekt je meteen bij het album, mooie melodielijn en muzikale aankleding. De wat sobere Sow... sluit daar goed bij aan, Sowe Mare Bitch Vixen...i've always had a thing for dangerous Woman..is onweerstaanbaar om mee te zingen. The Horses Are Asleep heeft het FleetFoxesneske over zich, ook de zang lijkt ietwat een echo over zich te hebben. I.i.g is hier al een flink stuk van de plank die ik misgeslagen heb...het eerste gedeelte van het album is zekers niet minimaal en heeft een weemoedige sfeer over zich. The Lake District met diens piano en strijkers en kerstmanbelletjes klinken wat gladgestreken maar omdat het niet iets is wat al tot dan toe gedaan is, is het niet storend. Bij de opbouw naar een 'climaxje' kreeg ik wederom iets van een FleetFoxesneske gevoel.

Don McLean is een naam waar ik aan moet denken bij Dogwood Blossom en dat is an sich niet slecht, want die staat voor een aantal mooie 'candlelight' momenten. Ik kan mij zo voorstellen dat ik zo s'avonds laat de radio aanzet, moe en voldaan van een mooie dag mij laat meevoeren door de uitgesproken melancholiek van dit Blossom...ook een van de mooiere teksten van dit album...Darling darling the dam is gonna give, it's inevitable the way that you live. Mooi, breekbaar en herkenbaar. Een van mijn favorieten van dit album.
Zoeter als For a Nightingale zul je Fionn bij dit 100 Acres niet horen, een combi van Don McLean en Robin Pecknold.

List of Distractions markeert de -voor mij- belangrijke 2de helft tot aan Nightingale was het palet gevarieerd van kleur, waar dit nummer voor mij niet direct iets extra's met zich meebrengt en verzadiging op de loer ligt. 1st Day of May weet daar ook niet direct verandering in aan te brengen na het warme van Dogwood Blossom.
De rustige setting wordt voortgezet op North Star Lover, die het vooral moet hebben van de aanloop naar het mooie vloeiende refrein en de subtiele toevoeging van een tweede stem. Dit zou wel eens uit kunnen groeien na een ander favoriet..ook de minimale tokkelgitaar geeft het wat extra met zich mee.

De galm op Woodberry Cemetery vind ik eerder storend als dat het iets extra's weet toe te voegen, overmatig naar mijn smaak. Maar het is maar een kort intermezzo, dus daar kan ik dan nog wel doorheen luisteren.
Het wat desolate begin van Vodka Sorrow...je hoort nog net niet het ruisen van de wind..geeft het (bijna) einde aan en past prima bij het einde van dit album. Mooi op zich, maar de intensiteit komt niet helemaal over.
De wat schelle klanken van Golden Light en de iele zang, geven mij het gevoel dat Fionn wel eens in hetzelfde hutje heeft gezeten als Justin Vernon...zowiezo is het bonton voor singers/songwriters om via www.trekkershut.nl tegenwoordig een album op te nemen, getuige ook het laatste album van James Vincent McMorrow.

Tja, het moge duidelijk zijn...mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa...dit album heb ik te kort door de bocht beluisterd...via de koptelefoon op de fiets..waar het zich niet echt voor leent, getuige ook de heldere productie die nu door mijn speakers vloeien. Over het geheel genomen verander ik niet snel van mening bij een album als ik het geluisterd heb...daar kunnen we verder van mening over verschillen..wat luisteren en oordelen is. Hoe het ook zij, bij Fionn zat ik er idd. langs..een * erbij.

Dit doet me denken aan een bekende klassieker, maar ook weer niet want ik kan er nog steeds niet opkomen welke. Simon & Garfunkel? O wacht, misschien Billy Joel! Erg goed album anyway!

'100 Acres of Sycamore', het titelnummer dat al eerder te beluisteren was, is een echte voltreffer. En eerlijk gezegd, zo staan er nog wel een paar op dit album, van dat kaliber. Moet 'm nog wat meer beluisteren, maar dit is toch wel één van de betere singer-songwriterplaatjes van 2011 tot nu toe. Namen als Nick Drake komen in me op, en in mindere mate ook wel landgenoot Damien Rice.

Klinkt best goed.

Wacht... wat?! Even serieus Wouter, jij en folk? En je vindt het nog goed ook?

Is er iets mis met folk? Het geitenwollensokken-imago heeft folk anders al decennia niet meer.

Ik kan me de verbazing wel voorstellen, bij iemand met onder andere Meshuggah in zijn top 10 en een naam die verdacht veel op Lamb of God lijkt hehe.

Ik zie het probleem niet

Ja dat probleem heb ik er ook wel mee, het is te mooi, te verfijnd, muzikaal zit het te vloeiend in elkaar. De zanger heeft een aangename stem, dat zeker, maar wat ik mis is valsheid, rauwheid, een soort van mooi "lelijk amateurisme".

wegens öok na -100x draaien meesterlijk plaatje -verhoogd naar een dik verdiende 5!
Stiekem beste plaatje van 't jaar aan 't worden of Charlie Winston gaat met zijn nieuwe dr nog overheen(eerste vrijgegeven nummer is fantastisch!!!!)

Zeker een van de beste platen van het jaar, maar voor mij toch niet de plaat van het jaar. Maar het blijft natuurlijk toch allemaal subjectief. Ik ben ook zéér nieuwsgierig naar de cd van Charlie Winston. Hobo was een fantastische plaat.

was er iemand bij dat optreden in rotterdam? Ben heel benieuwd hoe dat was, had al een ander concert.

Heel goeie plaat van deze Ier, landgenoot van de veel bekendere Damien Rice. Waarom ik die naam er meteen bijsleur? Wel, het heeft er wel wat van weg, in het titelnummer hoor ik ook dat lichtelijk bombastische terug. Geweldig nummer trouwens, misschien meteen het beste van de plaat. In ieder geval een mooi lokmiddel om het hele album te gaan beluisteren.

En je komt niet bedrogen uit. De titelsong mag dan wel het beste nummer zijn, '100 Acres of Sycamore' heeft zoveel meer te bieden. Naast de wat meer met strijkers opgesmukte nummers staan er ook enkele kleine nummers op, van die "kleine" liedjes waar ook naamgenoot Damien Jurado een patent op heeft. Daar ga ik het verder niet mee vergelijken, het stemgeluid van deze Regan laat dat niet toe. Hij zingt zalvend, zacht en aanlokkelijk. Zoals het refrein weerklinkt op het tweede nummer, daar ga je spontaan van meezingen (of fluisteren, zo u wil).

Een van m'n stiekeme favorietjes op deze plaat is 'Dogwood Blossom', een juweeltje, verpakt in soberheid en bescheidenheid. 'The Lake District', een andere favoriet, houdt zich het merendeel van de tijd ook klein, maar weet af en toe toch prachtig uit te barsten, met aandoenlijke strijkers. En uiteindelijk altijd ingehouden, alsof Regan het bewust doet. Zo klinkt het. 'North Star Lover' is ook erg sterk, met een sterk refrein, en in 'Vodka Sorrow' ziet Regan zijn kans om eens lekker uit te blèren.

Gevarieerde plaat dus ook. Opmerkelijk, want Regan hanteert toch altijd min of meer hetzelfde stramien, en krijgt hulp van dezelfde instrumenten; stem, gitaar, piano, strijkers. Het is geen plaat voor de grote avonturier, want experimentele en gewaagde muziek krijg je zeker niet te horen. Regan staat wel garant voor constante hausse in kwaliteit, al sluipt er - eerlijk is eerlijk - na talrijke luisterbeurten toch af en toe moeheid in. Zo zijn de twee korte songs op het eind zeker niet slecht, maar ik zit nu meer te wachten tot ze gedaan zijn dan in het begin. Ook het duo 'List of Distractions' en '1st Day of May' behoort niet tot de sterkste passages op het album, maar zijn nog altijd oké.

Tekstueel is het een sterk staaltje van Regan, hij zingt over de gebruikelijke thema's (waar kan je het op den duur anders over hebben?), maar doet dat met fraaie, originele bewoordingen. Een fragment uit 'Dogwood Blossom':

"Keep climbing into my head without knockin';
And you fix yourself there like a map pin;
On this ghost of this street where I'm livin';
I'm in a chrysalis and I'm snowed in."

Daar word ik wel even stil van. Of het aparte, duistere sfeertje dat er over de titelsong hangt, als een dreigende wolk. Telkens als ik de tekst lees (of hoor in het nummer natuurlijk), voel ik me niet helemaal op m'n gemak. De ondertoon is een beetje grimmig, als een verhaal dat men niet afmaakt, uit vrees voor het trieste, desastreuse einde. Deze zin in het bijzonder geeft mij dat gevoel:

"Rise up from the black ships that sail through the swan of your heart"

Je vraagt jezelf af wat Regan er precies mee bedoelt, maar in je binnenste heb je al een gitzwart vermoeden, en daarom wil je ook weer niet weten wat hij ermee bedoelt. Dat vind ik erg knap van Fionn Regan.

Kortom: fraai plaatje van Fionn Regan, en zeker één van de beste die ik dit jaar al gehoord heb in het singer-songwritergenre. Terwijl het maar wachten blijft op een nieuwe plaat van Damien Rice, is het ondertussen Regan die het mooie weer maakt in Ierland.

4 sterren

Ik las hier al eerder de scheiding na For A Nightinggale en daar ga ik graag in mee. Als dat nummer voorbij is, zit je gevoelsmatig echt al op een plaat rond de 5*, maar helaas vind ik het tweede deel ook wat minder sterk. Vodka Sorrow wil ik nog wel een hoogtepunt noemen, maar verder wordt het niveau van de eerste helft niet meer gehaald. Daarom is het niet meteen een slechte plaat. Sterker nog, ik heb hem een tijd 'gewoon' op 4,5* gehad. Inmiddels toch net iets te vaak geluisterd en zo toch iets in waardering gedaald, al denk ik dat hij op termijn wel weer terug omhoog kan gaan. Stond in mijn top 25 uit 2011 in ieder geval.

Wow...wat is de opener van dit album een ontzettend mooi nummer. Ik ben de laatste maanden op een muzikale ontdekking en na mount eerie en jan swerts is deze Fionn regan nu de volgende die mij in zijn greep houdt.

Echt de minste van zijn platen, nog steeds redelijk, maar toch jammer.

het derde album van de Ierse folkmuzikant, singer/songwriter Fionn Regan. was eerder zeer onder de indruk van zijn debuutalbum "The End of History" (2006).

het staat buiten kijf dat de getalenteerde Fionn Regan een goede songsmid is. de composities van zijn debuut smaakten naar meer. zijn nummers worden in smaakvolle arrangementen uitgevoerd en de man beschikt over een voor dit genre prachtige, melancholieke stem.

mijn voorkeur gaat naar de ingetogen, akoestische nummers (met toevoeging van o.a. piano en cello) en gelukkig zijn die op dit album in de meerderheid en zijn de strijkers niet overdadig. ben het eens met de meerderheid van de users hier, die kant 1 (tracks 1 t/m 6) prefereren boven kant 2 (tracks 7 t/m 12).

6 tracks met 5 sterren:
"100 Acres of Sycamore", "Sow Mare Bitch Vixen", "The Horses Are Asleep" , "Dogwood Blossom", "For a NIghtingale" en "North Star Lover"

2 tracks met 4 sterren "The Lake District" en "List of Distractions", 2 tracks met 3,5 sterren "1st Day of May" en "Woodberry Cemetery" dat qua dramatiek net niet "over the top" gaat en 2 tracks de piano ballad "Vodka Sorrow" en "Golden Light" 3 sterren.

zijn stem doet inderdaad wel denken aan die van Ryan Adams en Robin Pecknold van Fleet Foxes en dan met name de laatste. dat is goed te horen op tracks als "The Horses Are Asleep" en "Dogwood Blossom", nummers die niet hadden misstaan op de vroege albums van Fleet Foxes, terwijl een nummer als "North Star Lover" met een nadrukkelijk aanwezige banjo en backing vocals van "The Staves" (Emily, Jessica en Camille Staveley) mij deed denken aan de muziek van Gregory Alan Isakov.

over de hele linie vind ik dit album net iets minder dan "The End of History". dat ligt zoals gezegd vooral aan het feit dat het niveau van zijn songs wat inzakt op de tweede helft van dit album.
verder is het best mogelijk dat liefhebbers van het werk van o.a. Sam Amidon en Sam Lee zijn debuut en dit album ook zullen waarderen, hoewel die op hun albums iets minder traditioneel ofwel eigenzinniger en experimenteler te werk gaan dan Fionn Regan.

Live in Amsterdam
Dogwood Blossom