Fionn Regan - 100 Acres of Sycamore (2011)

Schreef ik eind 2006.

En vervolgens ging het tweede album geheel aan me voorbij en draaide ik het debuut nooit meer.
Het is dan ook dat user muziekobsessie het album onder mijn aandacht bracht anders vrees ik dat ook 100 Acres of Sycamore volledig aan me voorbij zou zijn gegaan.

De titeltrack triggerde me voldoende om met plezier naar het hele album te luisteren: nog steeds die melancholieke stem, hier en daar omlijst met strijkers die het geheel zeker niet kitscherig of bombastisch maken.
Wel is het zo dat ik daar altijd een zwak voor heb en een klein pluspuntje met zich meebrengt en dat is hier al niet anders. Het is net even dat kleine beetje meer waardoor Regan niet verzuipt in die enorme poel der folktroubadours.
Natuurlijk is de combinatie desolate stem, droevig gitaar gepingel en strijkers niet nieuw maar het blijft toch altijd weer mooi te horen.

Mooi is 100 Acres of Sycamore in z'n geheel dan zeker ook te noemen. Toch mis ik iets eigens zoals ik dat bijvoorbeeld bij een Scott Matthew wel hoor. Gelikt is een term die ik niet kan en mag gebruiken voor dit album en toch spookt die term een beetje door mijn hoofd. Het is misschien net even té verzorgd. Daarbij vind ik het ook wel een te veel en lang doorkabbelen allemaal.
Het zijn de enige minpuntjes (voor zover je daar echt van kunt spreken) van een verder zeer aangenaam album. Ik heb er meerdere in de kast staan die in deze categorie kunnen vallen dus een echte aanvulling kan ik het niet noemen. Toch is het er eentje die ik zeker vaker wil horen en is er zelfs een beetje hoop dat dit langzaam onder de huid gaat kruipen waardoor het alsnog een echt hoogtepunt van 2011 gaat worden.

Heel goeie plaat van deze Ier, landgenoot van de veel bekendere Damien Rice. Waarom ik die naam er meteen bijsleur? Wel, het heeft er wel wat van weg, in het titelnummer hoor ik ook dat lichtelijk bombastische terug. Geweldig nummer trouwens, misschien meteen het beste van de plaat. In ieder geval een mooi lokmiddel om het hele album te gaan beluisteren.

En je komt niet bedrogen uit. De titelsong mag dan wel het beste nummer zijn, '100 Acres of Sycamore' heeft zoveel meer te bieden. Naast de wat meer met strijkers opgesmukte nummers staan er ook enkele kleine nummers op, van die "kleine" liedjes waar ook naamgenoot Damien Jurado een patent op heeft. Daar ga ik het verder niet mee vergelijken, het stemgeluid van deze Regan laat dat niet toe. Hij zingt zalvend, zacht en aanlokkelijk. Zoals het refrein weerklinkt op het tweede nummer, daar ga je spontaan van meezingen (of fluisteren, zo u wil).

Een van m'n stiekeme favorietjes op deze plaat is 'Dogwood Blossom', een juweeltje, verpakt in soberheid en bescheidenheid. 'The Lake District', een andere favoriet, houdt zich het merendeel van de tijd ook klein, maar weet af en toe toch prachtig uit te barsten, met aandoenlijke strijkers. En uiteindelijk altijd ingehouden, alsof Regan het bewust doet. Zo klinkt het. 'North Star Lover' is ook erg sterk, met een sterk refrein, en in 'Vodka Sorrow' ziet Regan zijn kans om eens lekker uit te blèren.

Gevarieerde plaat dus ook. Opmerkelijk, want Regan hanteert toch altijd min of meer hetzelfde stramien, en krijgt hulp van dezelfde instrumenten; stem, gitaar, piano, strijkers. Het is geen plaat voor de grote avonturier, want experimentele en gewaagde muziek krijg je zeker niet te horen. Regan staat wel garant voor constante hausse in kwaliteit, al sluipt er - eerlijk is eerlijk - na talrijke luisterbeurten toch af en toe moeheid in. Zo zijn de twee korte songs op het eind zeker niet slecht, maar ik zit nu meer te wachten tot ze gedaan zijn dan in het begin. Ook het duo 'List of Distractions' en '1st Day of May' behoort niet tot de sterkste passages op het album, maar zijn nog altijd oké.

Tekstueel is het een sterk staaltje van Regan, hij zingt over de gebruikelijke thema's (waar kan je het op den duur anders over hebben?), maar doet dat met fraaie, originele bewoordingen. Een fragment uit 'Dogwood Blossom':

"Keep climbing into my head without knockin';
And you fix yourself there like a map pin;
On this ghost of this street where I'm livin';
I'm in a chrysalis and I'm snowed in."

Daar word ik wel even stil van. Of het aparte, duistere sfeertje dat er over de titelsong hangt, als een dreigende wolk. Telkens als ik de tekst lees (of hoor in het nummer natuurlijk), voel ik me niet helemaal op m'n gemak. De ondertoon is een beetje grimmig, als een verhaal dat men niet afmaakt, uit vrees voor het trieste, desastreuse einde. Deze zin in het bijzonder geeft mij dat gevoel:

"Rise up from the black ships that sail through the swan of your heart"

Je vraagt jezelf af wat Regan er precies mee bedoelt, maar in je binnenste heb je al een gitzwart vermoeden, en daarom wil je ook weer niet weten wat hij ermee bedoelt. Dat vind ik erg knap van Fionn Regan.

Kortom: fraai plaatje van Fionn Regan, en zeker één van de beste die ik dit jaar al gehoord heb in het singer-songwritergenre. Terwijl het maar wachten blijft op een nieuwe plaat van Damien Rice, is het ondertussen Regan die het mooie weer maakt in Ierland.

4 sterren

het derde album van de Ierse folkmuzikant, singer/songwriter Fionn Regan. was eerder zeer onder de indruk van zijn debuutalbum "The End of History" (2006).

het staat buiten kijf dat de getalenteerde Fionn Regan een goede songsmid is. de composities van zijn debuut smaakten naar meer. zijn nummers worden in smaakvolle arrangementen uitgevoerd en de man beschikt over een voor dit genre prachtige, melancholieke stem.

mijn voorkeur gaat naar de ingetogen, akoestische nummers (met toevoeging van o.a. piano en cello) en gelukkig zijn die op dit album in de meerderheid en zijn de strijkers niet overdadig. ben het eens met de meerderheid van de users hier, die kant 1 (tracks 1 t/m 6) prefereren boven kant 2 (tracks 7 t/m 12).

6 tracks met 5 sterren:
"100 Acres of Sycamore", "Sow Mare Bitch Vixen", "The Horses Are Asleep" , "Dogwood Blossom", "For a NIghtingale" en "North Star Lover"

2 tracks met 4 sterren "The Lake District" en "List of Distractions", 2 tracks met 3,5 sterren "1st Day of May" en "Woodberry Cemetery" dat qua dramatiek net niet "over the top" gaat en 2 tracks de piano ballad "Vodka Sorrow" en "Golden Light" 3 sterren.

zijn stem doet inderdaad wel denken aan die van Ryan Adams en Robin Pecknold van Fleet Foxes en dan met name de laatste. dat is goed te horen op tracks als "The Horses Are Asleep" en "Dogwood Blossom", nummers die niet hadden misstaan op de vroege albums van Fleet Foxes, terwijl een nummer als "North Star Lover" met een nadrukkelijk aanwezige banjo en backing vocals van "The Staves" (Emily, Jessica en Camille Staveley) mij deed denken aan de muziek van Gregory Alan Isakov.

over de hele linie vind ik dit album net iets minder dan "The End of History". dat ligt zoals gezegd vooral aan het feit dat het niveau van zijn songs wat inzakt op de tweede helft van dit album.
verder is het best mogelijk dat liefhebbers van het werk van o.a. Sam Amidon en Sam Lee zijn debuut en dit album ook zullen waarderen, hoewel die op hun albums iets minder traditioneel ofwel eigenzinniger en experimenteler te werk gaan dan Fionn Regan.