The Horrible Crowes - Elsie (2011)

Heel benieuwd. Wat ik heb gehoord was erg goed!

Behold The Hurricane was alvast fantastisch. Van Black Betty & The Moon vind je een preview van anderhalve minuut, en dat klinkt ook erg goed (maar veel te kort, frustrerend). Al de andere nummers kan je voor een halve minuut previewen op iTunes, maar daar blijf ik toch wel af

Ik had er meer van verwacht, msh zelfs iets te veel... Er zitten enkele fantastische nummers tussen (bv. behold the hurricane, cherry blossoms, black betty), maar er zitten ook veel 'rommelige' nummers tussen. Fallons ruwe stem past ook niet altijd bij de muziek, vind ik. Ik vind zijn steviger werk met the gaslight anthem beter, gewoon omdat de muziek zijn stem er beter draagt...
Conclusie: wisselvallig plaatje

Het hele album is al te beluisteren via een stream op de Rolling Stone site: RollingStone Flash Music Player - www1.rollingstone.com

Een kleine correctie: in goede kwaliteit, krijg je toch een iets beter beeld van de plaat En de muziek wordt er ook een heel stuk beter op. Het aantal goede songs is nu wel in de meerderheid, al vind ik nog steeds dat er enkele rommelige nummers tussenzitten...

The Horrible Corwes is een bijzondere samenwerking tussen Brian Fallon (Zanger/gitarist the Gaslight Anthem) en Ian Perkins (een Gitaartechnicus). Het resultaat is een rock album met behoorlijk wat soul invloeden, verpakt in 12 liedjes gaande over liefde. Het resultaat Elsie mag er wezen. Het album staat vol met goede liedjes, die mooi in het gehoor liggen. Een geslaagde samenwerking.

Met album opener Last Rites word de toon meteen goed gezet. Maar Sugar laar horen horen wat voor moois Fallon uit zijn pen kan laten komen. Het is zeker niet het enige moois op Elsie. Neem bijvoorbeeld de mooie single Behold the Hurricane, Cherry Blossoms & Ladykiller, stuk voor stuk pareltjes. Een slecht nummer is er niet te vinden op Elsie. Wel zijn niet alle nummers van een even goed niveau maar storend is dat niet.
Na het beluisteren van Elsie valt me weer op wat voor geweldige goede zanger Brian Fallon is. Ik ben verliefd op het stemgeluid van Fallon. Er zijn maar weinig zangers die zo'n warm stemgeluid hebben. Fallon's stem maakt de muziek bijzonder. Hoewel zijn stem het allerbeste uit de verf komt bij the Gaslight Anthem. Het harde/ruige werk staat zijn stem het beste.
Elsie is een mooi album geworden. Maar het is allemaal net iets minder goed dan the Gaslight Anthem. Als je het materiaal vergelijkt met de rustige nummers van the Gaslight Anthem kom je ook al gauw tot de conclusie dat de liedjes van tga beter zijn. Elsie is daarom eigelijk een soort B-kantjes Gaslight Anthem plaat. Maar elke band zou een moord doe voor zo'n goed restjes album.

Een net geen kippenvel album.

van: Daan's Muziek Blog: The Horrible Crowes - Elsie - daanmuziek.blogspot.com

Ben ik het niet mee eens: ik vind dat slechts enkele nummers met TGA-materiaal vergeleken kunnen worden (oa Behold The Hurricane, Mary Anne, met een beetje goede wil kan je het slotnummer wel naast We Did It When We Were Young plaatsen). Al de rest klinkt voor mij vooral als iets totaal anders, waarin naast de stem van Fallon maar weinig aan TGA doet denken.

Alleszins, wat een vakman. Ik ken er maar weinig die zoveel gevoel en subtiliteit in hun teksten krijgen. De teksten alleen al snijden me door merg en been, en de muziek is bijwijlen ook zo intiem, zo kwetsbaar. Unieke plaat, ik wacht wel nog even met een rating.

Erg lekkere cd (vooral met dit slechte weer buiten), met als hoogtepunt voor mij Cherry Blossoms en Black Betty & the Moon.
Ik vind eigenlijk alleen behold the hurricane echt als the gaslight anthem klinken, de rest klinkt gewoon anders.
Zoals gezegd een heerlijke cd en ik kan niet wachten op de volgende gaslight anthem, want Brian Fallon begint zo langzamerhand toch wel een van mijn favoriete artiesten te worden.

Dit klinkt goed hoor! Ik kende The Gaslight Anthem al, waarmee je deze band al snel gaat vergelijken dankzij de herkenbare stem. Laat ik hiermee beginnen; van TGA was en ben ik nog steeds geen fan. Ik houd gewoon niet van die macho-rock, of zoals je het noemen wil.

Dit album is voor mij een symbolisch orgasme, aangezien een TGA met een iets lager macho-gehalte een natte droom was. Oke, oke, een ietwat vulgaire vergelijking, maar het is zo. Vervolgens is het altijd afwachten of het resultaat ook echt een vieze plek in je onderbroek teweegbrengt. Voor een deel wel.

Er zitten een paar ietwat saaie nummers tussen, wat in principe niet abnormaal is, maar wel vervelend. Er zitten topnummers tussen, zoals de opener en de sluiter, die met dit weer en jaargetijde (slim op ingespeeld) goed uit de spreekwoordelijke verf komen.

Al bij al toch wel een 4* waard met kans op mindering als de zon ooit weer gaat schijnen (IRONISCH).

Dacht in eerste instantie bij het horen van zang aan een nieuw projectje van Greg Cartwright (Oblivions, Reigning Sound); klinkt goed, soulvol met een rafelig randje.

Hier kan ik me ook in vinden. Ben geen echte fan van Gaslight Anthem, het ligt me gewoon niet, maar deze plaat vind ik toch erg mooi.

Dit is dan ook totaal iets anders dan The Gaslight Anthem. Ik stond aanvankelijk ook wat sceptisch tegenover deze plaat, omdat het de frontman van die band is, maar dit is gewoon erg mooi.

Nico Dijkshoorn omschreef dit album op twittter als: The Gaslight Anthem maar dan zonder spierballen gedoe, en ik vind dat eigenlijk wel een mooie omschrijving....

Ja inderdaad. Maakt gelijk het verschil tussen geweldige muziek en irritante muziek. Het zit soms in de details.

Van onze allereigenste website: http://www.defakt.nl/



The Horrible Crowes is een sideproject van Brian Fallon, zanger/gitarist van The Gaslight Anthem, en Ian Perkins (vriend van/gitaartechnicus). Ik ben zelf groot fan van Gaslight Anthem en was dankzij ‘American Slang’ (laatste GA plaat) totaal niet siked voor deze Horrible Crowes. Begrijp me niet verkeerd ik vind ‘American Slang’ wel goed maar niet zo boeiend, rauw en grijpend als een ‘Sink or Swim’. Waar GA op de eerste 2 platen nog oprecht klonk, klonken ze op hun laatste té gemaakt en overgeproduceerd.

Op een gegeven moment werd ‘Black Betty and the Moon’ als eerste wapenfeit gereleased en was ik meer dan siked! Nu is daar dan het complete resultaat van twee vrienden die muziek willen maken, en dat mag er zijn. Op ‘Elsie’ is echt te horen dat Fallon gewoon weer de muziek wil maken die hij zelf wil maken. In tegenstelling tot the Gaslight Anthem, waar het tegenwoordig klinkt alsof ze zich moeten bewijzen en daardoor voort borduren op dezelfde sound.

‘Elsie’ opent met een heel ingetogen en mooi intro liedje en vloeit door tot het volgende timide nummer met echt een heerlijk stemgeluid van Fallon. Ik herinner mij dankzij ‘Sugar’ waarom ik the Gaslight Anthem nou zo speciaal vond. Brian klinkt nog steeds niet zo rauw als op ‘Sink or Swim’ maar brengt met zijn stem ‘Sugar’ tot een prachtige climax. Dan komt ‘Behold the Hurricane’, niet erg boeiend. Als het iets meer uptempo was kon hij zo op de volgende GA.

Na 4 toch wel vrij lange minuten komen we aan bij een schitterend stuk geluid. Een melodie van een perfect poprefrein met een warm Hammond orgel (waar ik sowieso al van smelt). Het mooie van ‘I Witnessed a Crime’ is dat ze hier een melodie in handen hebben waar ze heel veel mee konden doen maar ze houden het bescheiden wat het tot een prachtnummer maakt.

Na een uitschieter die een stuk minder tegenvalt dan ‘Behold the Hurricane’ komen we bij wederom een aantal timide doch mooie liedjes. Met nog even de nadruk op ‘Cherry Blossoms’, wát een schitterend nummer. ‘Cherry Blossoms’ bouwt zich op tot een prachtig bombastisch (inclusief Hammond) en toch ingetogen einde. Fallon en Perkins weten bombastiek en bescheidenheid op een manier te combineren waardoor Elsie een schitterend geheel is.

Uiteindelijk blijkt het nummer wat mij toch heeft overgehaald dit album aan te gaan schaffen één van de minsten te zijn. Ik had het niet verwacht maar in mijn ogen flikt Fallon het toch weer en levert hij een briljant album af en behoud hiermee zijn crediet voorlopig weer.

Mooie bespreking lowieke,'k ben geen fan van The Gaslight Anthem maar vind dit wel zeer goed,wat een stem en mooie, trage subtiele intimistische liedjes.

Thanks Rain Dog!!

op dit album afgekomen vanwege het genre soul in combi met de hoge score. het lukt me echter niet goed om die soul voldoende te bespeuren, wellicht wat invloeden her en der. het geluid (vocaal en songstructuur) op dit album doet me daarnaast nogal bruce springsteen aan, waar ik eigenlijk niet zon liefhebber van ben. al met al ben ik dus zeker niet de doelgroep, zon kazig orgeltje als op i witnessed a crown vind ik bijvoorbeeld tenenkrommend. en dan nu op zoek naar een onbekende echte soultopper uit 2011.

Brian Fallon's sideproject ligt wel heel erg dicht in het verlengde van The Gaslight Anthem, misschien wat minder punkrock. Op het eerste gehoor hoor ik niet echt veel verschil...of het zou de meer Springsteen gerichte rock moeten zijn. Vooral in zijn zang wil hij daar wel heel dicht tegen aan schurken...maar dan met veel minder overtuiging. In het begin komt het allemaal zo geforceerd over en vind ik de zang maar matigjes. Ook het epische, horizon oproepende, boulevard sfeer, weet hij bij mij niet voor de geest te halen. Het meest komt hij daar in de buurt bij Cherry Blossoms, alsook in de zang. Pas op het eind, als ik denk dit gaat het niet worden, weet hij met de laatste nummers mij wat meer te betrekken en lijkt zijn zang ook wat ontspannender en dichter bij zichzelf. Net genoeg voor mij om dit album over de eindstreep te trekken. Maar Fallon zou zo mee kunnen doen met de show; My name is.....The Boss, maar dan eerder een stagiaire.

Ik heb zelf wel een zwak voor The Gaslight Anthem ('59 Sound erg hoog beoordeeld), maar hier kan ik zo snel niet zo veel mee. Bij TGA kan Brian Fallon de nummers met zijn stemgeluid echt energie en kracht meegeven en hier voel ik het niet zo. De muziek leent zich er ook minder goed en het toont wat mij betreft dan ook een beperking. Het rustige nummer 'Here's Looking at You, Kid' van '59 Sound is prachtig en erg goed gebracht, maar hier heeft Fallon het idee dat hij per se een schreeuwerige stem op moet zetten om goed over te komen. Dat is jammer, zoals boven geschreven, klinkt het veel te geforceerd. De muziek zelf vind ik eerlijk gezegd ook weinig bijzonder. Ik heb er zelfs veel moeite mee om het album uit te zitten, na een paar nummers heb ik het wel gehad.

The Gaslight Anthem zonder spierballen inderdaad, maar er is wel meer weg dan dat. De melodieën van die band zijn veel aanstekelijker en de zang past er bovendien ook beter bij. Zal er proberen nog wat naar te luisteren voordat ik er wat sterretjes tegenaan gooi.

Als liefhebber van GSA moet ik hier dan toch aan beginnen. Het zal noch wel even in moeten werken, maar wat is Sugar al een prachtig nummer. Dat smaakt naar meer!!

Bij mij is het kwartje uiteindelijk gevallen. Dit album blijf ik draaien. Ondertussen ook de limited vinyl edition besteld.

Heerlijk album. Ladykiller is mijn favoriete track. 4*

Wat mij betreft maakt de stem van Brian Fallon dit album. Wat een geweldige zanger! Op momenten kan hij zo rauw uit de hoek komen en het volgende moment klinkt het zo teder en war. Geweldig ik kon de wat rustigere nummers van Gaslight Anthem ook altijd al wel goed hebben (Blue Jeans & White T-Shirts, Diamond Street Church Choir, zou er trouwens niet veel meer op kunnen noemen..). Dit album valt dan bij mij ook gelijk echt goed, nummers als Sugar en Cherry Blossoms laten ook eens te meer zien dat hij een geweldige verteller is, prachtige teksten. Wat mij wel opvalt is dat (naar mijn idee) de religieuze inslag bij Fallon meer aanwezig is t.o.v. zijn werk bij TGA.

Al met al niets dan lof en vier sterren voor dit album!


(in mijn vorige reactie bedoelde ik met GSA - TGA )

Nu ik 'm een paar keer meer heb beluisterd, moet ik m'n mening toch weer bijstellen. De eerste keer was het nog lichtjes indrukwekkend, maar het is allemaal flink afgezakt, en luistert weg als een nieuwe plaat van The Gaslight Anthem, maar dan een versnelling of twee lager. De nummers blijven wel hangen, maar laten niet altijd een sterke indruk na. De laatste twee nummers vind ik bijvoorbeeld wel erg sterk, maar 'Go Tell Everybody' en 'Crush' zijn een pak minder, en 'I Witnessed a Crime' vind ik gewoonweg saai.

Ik vind deze wel nog net wat beter dan 'American Slang', dus een halfje meer is wel gerechtvaardigd.

3 sterren

Helaas, mijn verwachtingen zijn niet uitgekomen... Toen ik hoorde dat dit een donker, rustig album zou zijn, had ik me er toch iets anders bij voorgesteld.
Ik vind The Gaslight Anthem een geweldige band (die spierballen hoor ik niet) en volgens mij had een écht donker en rustig album van Brian Fallon ook prachtig kunnen klinken, maar dit is voor mij net iets te weinig van beide: het is rustiger dan the Gaslight Anthem, maar blijft toch in hetzelfde sfeertje hangen, jammer.

Een erg middelmatig album, met als uitschieter naar boven het nummer Sugar, en als uitschieter naar beneden het vreselijke, kitcherige I Witnessed a Crime.

Mooi beschreven, lowieke! Kan me wel vinden in jou recensie Brian Fallon is een held!

Bedankt!

Zeker een held. Tijdens the Revival Tour (4 oktober) stal hij ook de show

Een prachtig album, die zich, voor mij, langzaam ontlokte. Maar het is de tijd meer dan waard geweest. Een 9.

Ik kende de zanger helemaal niet. Maar zijn stem bevalt me zeer. De muziek overigens ook! Echt heerlijke muziek. Niet een album dat me snel gaat vervelen, denk ik. Ik ga ook maar eens op zoek naar die andere band van hem.