Apathy - Honkey Kong (2011)
mijn stem
24 stemmen
Verenigde Staten
Hip-Hop
Label: Dirty Version
-
Honkey Kong (2:53)
met Vinnie Paz
-
Holy Ghost (3:25)
met Slaine
-
The Villain (4:27)
met Ill Bill
-
Check to Check (3:38)
-
Stop What Ya Doin' (4:35)
met Celph Titled en DJ Premier
-
The Recipe (3:47)
met Xzibit
-
Fear Itself (4:02)
-
Who Got da Juice? (Interlude) (0:44)
met Blacastan
-
It's Only Hip Hop (3:21)
met Brevi
-
I Dedicate This to You (3:20)
met Tosha Makia
-
All I Think About (4:02)
met Action Bronson
-
Never Say Never (4:29)
met General Steele en Mad Lion
-
Albino Gorillas (4:07)
met Esoteric
-
Peace Connecticut (3:06)
-
Army of the Godz (4:43)
met Esoteric, Blacastan, Reef the Lost Cauze, Outerspace, Motive, Celph Titled en Vinnie Paz
-
1.52 A.M. (2:54)
-
East Coast Rapist * (3:18)
-
Squeeze * (3:24)
met Blacastan
-
Dear Lord * (3:26)
-
Make Alotta Money * (2:53)
-
Smoke Weed Everyday * (3:20)
met Scoop DeVille
-
No Rapper * (4:28)
-
Death to the Culture Vultures * (4:57)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur:
57:33
(1:23:19)
0
geplaatst: 18 oktober 2011, 11:24 uur
Twee jaar na het middelmatige Wanna Snuggle? komt Apathy terug met Honkey Kong, een album dat een productionele 90s-vibe fuseert met brag & boastraps. Maar doordat de rapstijl al zo bekend is door bijna elk van de Army of the Pharaohs-projecten missen ze vaak iets distinctiefs. Hiernaast variëren de beats niet genoeg in samples en drumloops, waardoor ook dit album, net als Wanna Snuggle?, als middelmatig aandoet.
Maar goed, ook dit middelmatige album heeft zo zijn hoogtepunten. Zo wordt er door een minimalistisch bassloopje en nerveusmakend gitaargepingel op 1:52 AM een heerlijk dreigende sfeer neergezet, waar Apathy vanuit drie verschillende perspectieven over een schietpartij in het huis van zijn vriendin vertelt. Ook de energieke en vloeiende flow van Xzibit op The Recipe zorgt bij menig hiphopliefhebber voor watertandpraktijken, omdat X hier tien jaar terug in de tijd lijkt te gaan en net zo gretig rapt als toen. En dan nog de geweldige possecut Army of the Godz, waar veel leden uit de Army of the Pharaohs- en Demigodz-groepen Apathy bijstaan om de track lekker rauw te laten klinken.
Maar met deze opsomming van hoogtepunten zijn we ook alle goede momenten langsgegaan. Als het alleen op Apathy aankomt om een paar tracks lang te braggen en boasten slaat de verveling al gauw toe, doordat zijn stem loom is en zijn teksten niet bovengemiddeld zijn. Hiernaast zijn de beats ook niet altijd iets om over naar huis te schrijven doordat ze vaak repetitief zijn en per track niet genoeg afwisselen in samples en drumloops. En zelfs DJ Premier lijkt zich te verlagen tot dit niveau; op het door hem geproduceerde Stop What Ya Doin’ lijken zijn geprezen beatbakkervaardigheden hem in de steek gelaten te hebben, want hoewel het drumloopje en gitaarrifje van de track in het begin nog voor hoofdgeknik zorgen, beginnen deze bij gebrek aan variatie ook al gauw te vervelen.
Een doorsnee album met een paar leuke uitschieters dus. Op zich niks ernstigs, maar het lijkt alsof Apathy met Honkey Kong op de top van zijn kunnen is aanbeland, en dat is wel spijtig om te constateren. Met een flink arsenaal aan getalenteerde MC’s (Vinnie Paz, Celph Titled, Xzibit) en producers (DJ Premier, Evidence) waren de verwachtingen erg hoog, en dan is het jammer om te zien dat Apathy deze niet heeft kunnen inlossen. En omdat de rest van zijn oeuvre ook niet boven dit album uitsteekt, zal hij dat dus waarschijnlijk ook nooit doen.
Ook hier te lezen.
Maar goed, ook dit middelmatige album heeft zo zijn hoogtepunten. Zo wordt er door een minimalistisch bassloopje en nerveusmakend gitaargepingel op 1:52 AM een heerlijk dreigende sfeer neergezet, waar Apathy vanuit drie verschillende perspectieven over een schietpartij in het huis van zijn vriendin vertelt. Ook de energieke en vloeiende flow van Xzibit op The Recipe zorgt bij menig hiphopliefhebber voor watertandpraktijken, omdat X hier tien jaar terug in de tijd lijkt te gaan en net zo gretig rapt als toen. En dan nog de geweldige possecut Army of the Godz, waar veel leden uit de Army of the Pharaohs- en Demigodz-groepen Apathy bijstaan om de track lekker rauw te laten klinken.
Maar met deze opsomming van hoogtepunten zijn we ook alle goede momenten langsgegaan. Als het alleen op Apathy aankomt om een paar tracks lang te braggen en boasten slaat de verveling al gauw toe, doordat zijn stem loom is en zijn teksten niet bovengemiddeld zijn. Hiernaast zijn de beats ook niet altijd iets om over naar huis te schrijven doordat ze vaak repetitief zijn en per track niet genoeg afwisselen in samples en drumloops. En zelfs DJ Premier lijkt zich te verlagen tot dit niveau; op het door hem geproduceerde Stop What Ya Doin’ lijken zijn geprezen beatbakkervaardigheden hem in de steek gelaten te hebben, want hoewel het drumloopje en gitaarrifje van de track in het begin nog voor hoofdgeknik zorgen, beginnen deze bij gebrek aan variatie ook al gauw te vervelen.
Een doorsnee album met een paar leuke uitschieters dus. Op zich niks ernstigs, maar het lijkt alsof Apathy met Honkey Kong op de top van zijn kunnen is aanbeland, en dat is wel spijtig om te constateren. Met een flink arsenaal aan getalenteerde MC’s (Vinnie Paz, Celph Titled, Xzibit) en producers (DJ Premier, Evidence) waren de verwachtingen erg hoog, en dan is het jammer om te zien dat Apathy deze niet heeft kunnen inlossen. En omdat de rest van zijn oeuvre ook niet boven dit album uitsteekt, zal hij dat dus waarschijnlijk ook nooit doen.
Ook hier te lezen.
* denotes required fields.