Brett Anderson - Black Rainbows (2011)

Ik ben wel blij met de solo-albums van Brett dus zeker een cd om naar uit te kijken.

Hier kijk ik wel naar uit.
De solo albums van Brett Anderson volgen elkaar in redelijk hoog tempo op en worden per release beter lijkt wel. Slow Attack vond ik een prachtige plaat.

Het schijnt dat hij hierna aan een nieuw album van Suede gaat werken.

Ik ben hier ook erg benieuwd naar, en dat nieuwe album van Suede is nu ook officieel bevestigd. Hopelijk krijgen ze een beetje van de oude magie terug.

Op Youtube is trouwens een albumsampler te beluisteren van deze cd, link:

Sampler

Niet verkeerd, Na één luisterbeurt, bevalt het album al direct. Wat meer uptempo als Slow Attack. Hij neigt wat naar het Suede geluid, Goeie!

Brett Anderson kan een potje bij mij breken. Niet voor niets staat hij in mijn top 10 met zijn makkers van Suede en ook hun andere albums waardeer ik enorm.
Glitter, drama, theatrale gebaren en bombast.... mij kun je er altijd warm voor krijgen.

Hoe anders waren zijn solo-albums: ingetogen miniatuurtjes die ik ongelooflijk goed vond, waarvan zijn laatste, Slow Attack, zelfs nog een halfje meer kreeg. Wat bloedstollend mooi was dat toch.
Ik hield een beetje mijn hart vast toen ik hoorde dat Black Rainbows wat meer uptempo zou worden en meer richting het geluid van Suede zou gaan.
Laat ik die laatste Suede albums nu net wat mindere wapenfeiten vinden.... maar goed het is nog steeds Brett solo dus laten we niet te vroeg conclusies trekken zonder ook maar iets gehoord te hebben.

De conclusie na beluistering van dit album is er inderdaad eentje van 'ja, het rockt ietsje meer dan op de voorgangers en ja het gaat meer richting Suede'.
Toch is het geen poging geweest om een Suede-achtig album te maken. Ik mag hopen dat ze dat bewaren voor hun comeback album die er aan schijnt te komen als we de geruchten mogen geloven. Nee, dit is Brett die wat minder melancholisch is dan voorheen en die stem is nu eenmaal kenmerkend zeker als het ingebed is in de stijl die we op dit album horen.

Het is een prima album geworden dat tussen de 3,5* en 4* zit en daarmee zou ik het tot nu toe onderaan mijn Brett-solo lijstje plaatsen. Ik viel enorm voor de sobere sound en die horen we hier niet (wat niet erg is, want een herhaling van zetten zou ook niet gewenst zijn).
Black Rainbows is zeker een fijn album, laat ik dat benadrukken, maar het doet me nu juist verlangen naar Suede en daar ben ik dan juist weer een beetje bang voor. Er zijn maar weinig bands die hun oude glorie-jaren kunnen evenaren laat staan verbeteren en zangers van dit kaliber zijn solo hoe dan ook toch wel vaak net ietsje minder dan met de band waar ze groot mee zijn geworden. Brett Anderson past ook wel in dat rijtje.

Black Rainbows is af en toe net iets te veel Suede-light (wat zijn vorige solo albums niet waren omdat ze er te veel van afweken).
Maar zelfs een Suede-light kan heel prettig zijn en zelfs prettiger dan Head Music (wat ik de minste Suede vind).

Ik ken Suede niet maar luisterde dit op de luisterpaal.. meteen verkocht.

Tot dusver het imho beste solo album van Brett. Nummers als Unsung en This Must Be Where It Ends zijn erg fraai.

Het beste? Mmm, ik vind het juist zijn minste alhoewel ik wel merk dat nu ik het op cd heb het toch wat begint te groeien.

Ik blijf een fan van de man en dit is verder een prima album

ik ook

Ook ik vind dit zijn beste solo album. This Must Be Where it Ends, The Exiles, Unsung zijn tracks die bij mij associaties met de beste periode van Suede oproepen.
Fijn dat Brett zijn demons weer gevonden heeft.

Heb deze nu een paar keer beluisterd en het is weer een prima plaatje van Brett. Ietsje steviger dan de voorgangers (Slow Attack vind ik nog steeds zijn beste solo album) waardoor het af en toe, zoals Aero al zei, klinkt als Suede-light. Maar dat is goed te hebben en nummers als 'Unsung', 'This Must Be Where It Ends' en 'Actors' behoren gewoon tot zijn beste nummers. Het is jammer dat zijn solo werk zo weinig aandacht krijgt.

Ben erg benieuwd naar nieuw werk van Suede. Ik hoop alleen dat ze dan niet geforceerd de oude Suede proberen terug te halen.

Voor nu zeg ik 3,5* voor Black Rainbows.

Over de kwaliteit van het gehele album wil ik me nog niet uitspreken, maar "In the house of numbers" blijft me achtervolgen, door mijn hoofd spoken. Het is een bezeten, sadistisch nummer, raadselachtig van tekst; het glijdt steeds uit je handen, gonst in het hoofd. Ik kan alleen maar fragmenten van de tekst vinden:

Windows broken from inside
It breaks the silence in me
……………………………………..
Behind the palace of the trees
Come taste the orange blossom
Come now shake the orange blossom
Paper cuts in ancient holes
……………………………………….
Behind the palaces of stone
Things are not the way they seem
Come taste the orange blossom
Come now shake the orange blossom

Anderson intrigeert, de beste man is verantwoordelijk voor een serie pareltjes aan songs met zijn band Suede. Hoewel ik de pathetische voordracht van Anderson niet altijd trek, hij heeft immers een stem die ik niet de hele dag kan aanhoren, heeft hij wel goed oor en oog voor composities die goed in elkaar steken. Zo ook deze laatste worp. Aangezien de theatrale en bombastische elementen - zo nadrukkelijk aanwezig bij zijn broodheer - wat meer achterwege blijven, moeten de songs hun schoonheid in een eenvoudiger setting hun geheimen prijs geven. En dat doen ze, niet dat alles even 'spartaans' klinkt, het geheel is nog steeds bij vlagen rijkelijk gearrangeerd maar Anderson laat de grote gebaren achterwege en dat doet de plaat goed. Geen omwegen, minder dikdoenerij maar nuchter en bij vlagen ook wat donker. Veel nummers schieten raak, met name de eerste helft van de schijf is om door een ringetje te halen. Unsung, Brittle Heart, Crash About to Happen, stuk voor stuk goed doordacht. Halverwege kakt de schijf wat in om tegen het einde met de stemmige afsluiter Possession toch nog passend af te sluiten. Black Rainbows is uitstekend geproduceerd, telt een serie prima songs en vormt wellicht de sterkste soloworp van Anderson.