Brett Anderson - Black Rainbows (2011)
mijn stem
35 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Townsend
-
Unsung (4:11)
-
Brittle Heart (4:09)
-
Crash About to Happen (3:37)
-
I Count the Times (3:48)
-
The Exiles (3:50)
-
This Must Be Where It Ends (3:57)
-
Actors (3:36)
-
In the House of Numbers (4:10)
-
Thin Men Dancing (3:17)
-
Possession (4:54)
0
geplaatst: 18 augustus 2011, 21:01 uur
Brett Anderson kan een potje bij mij breken. Niet voor niets staat hij in mijn top 10 met zijn makkers van Suede en ook hun andere albums waardeer ik enorm.
Glitter, drama, theatrale gebaren en bombast.... mij kun je er altijd warm voor krijgen.
Hoe anders waren zijn solo-albums: ingetogen miniatuurtjes die ik ongelooflijk goed vond, waarvan zijn laatste, Slow Attack, zelfs nog een halfje meer kreeg. Wat bloedstollend mooi was dat toch.
Ik hield een beetje mijn hart vast toen ik hoorde dat Black Rainbows wat meer uptempo zou worden en meer richting het geluid van Suede zou gaan.
Laat ik die laatste Suede albums nu net wat mindere wapenfeiten vinden.... maar goed het is nog steeds Brett solo dus laten we niet te vroeg conclusies trekken zonder ook maar iets gehoord te hebben.
De conclusie na beluistering van dit album is er inderdaad eentje van 'ja, het rockt ietsje meer dan op de voorgangers en ja het gaat meer richting Suede'.
Toch is het geen poging geweest om een Suede-achtig album te maken. Ik mag hopen dat ze dat bewaren voor hun comeback album die er aan schijnt te komen als we de geruchten mogen geloven. Nee, dit is Brett die wat minder melancholisch is dan voorheen en die stem is nu eenmaal kenmerkend zeker als het ingebed is in de stijl die we op dit album horen.
Het is een prima album geworden dat tussen de 3,5* en 4* zit en daarmee zou ik het tot nu toe onderaan mijn Brett-solo lijstje plaatsen. Ik viel enorm voor de sobere sound en die horen we hier niet (wat niet erg is, want een herhaling van zetten zou ook niet gewenst zijn).
Black Rainbows is zeker een fijn album, laat ik dat benadrukken, maar het doet me nu juist verlangen naar Suede en daar ben ik dan juist weer een beetje bang voor. Er zijn maar weinig bands die hun oude glorie-jaren kunnen evenaren laat staan verbeteren en zangers van dit kaliber zijn solo hoe dan ook toch wel vaak net ietsje minder dan met de band waar ze groot mee zijn geworden. Brett Anderson past ook wel in dat rijtje.
Black Rainbows is af en toe net iets te veel Suede-light (wat zijn vorige solo albums niet waren omdat ze er te veel van afweken).
Maar zelfs een Suede-light kan heel prettig zijn en zelfs prettiger dan Head Music (wat ik de minste Suede vind).
Glitter, drama, theatrale gebaren en bombast.... mij kun je er altijd warm voor krijgen.
Hoe anders waren zijn solo-albums: ingetogen miniatuurtjes die ik ongelooflijk goed vond, waarvan zijn laatste, Slow Attack, zelfs nog een halfje meer kreeg. Wat bloedstollend mooi was dat toch.
Ik hield een beetje mijn hart vast toen ik hoorde dat Black Rainbows wat meer uptempo zou worden en meer richting het geluid van Suede zou gaan.
Laat ik die laatste Suede albums nu net wat mindere wapenfeiten vinden.... maar goed het is nog steeds Brett solo dus laten we niet te vroeg conclusies trekken zonder ook maar iets gehoord te hebben.
De conclusie na beluistering van dit album is er inderdaad eentje van 'ja, het rockt ietsje meer dan op de voorgangers en ja het gaat meer richting Suede'.
Toch is het geen poging geweest om een Suede-achtig album te maken. Ik mag hopen dat ze dat bewaren voor hun comeback album die er aan schijnt te komen als we de geruchten mogen geloven. Nee, dit is Brett die wat minder melancholisch is dan voorheen en die stem is nu eenmaal kenmerkend zeker als het ingebed is in de stijl die we op dit album horen.
Het is een prima album geworden dat tussen de 3,5* en 4* zit en daarmee zou ik het tot nu toe onderaan mijn Brett-solo lijstje plaatsen. Ik viel enorm voor de sobere sound en die horen we hier niet (wat niet erg is, want een herhaling van zetten zou ook niet gewenst zijn).
Black Rainbows is zeker een fijn album, laat ik dat benadrukken, maar het doet me nu juist verlangen naar Suede en daar ben ik dan juist weer een beetje bang voor. Er zijn maar weinig bands die hun oude glorie-jaren kunnen evenaren laat staan verbeteren en zangers van dit kaliber zijn solo hoe dan ook toch wel vaak net ietsje minder dan met de band waar ze groot mee zijn geworden. Brett Anderson past ook wel in dat rijtje.
Black Rainbows is af en toe net iets te veel Suede-light (wat zijn vorige solo albums niet waren omdat ze er te veel van afweken).
Maar zelfs een Suede-light kan heel prettig zijn en zelfs prettiger dan Head Music (wat ik de minste Suede vind).
0
geplaatst: 26 november 2014, 19:10 uur
Over de kwaliteit van het gehele album wil ik me nog niet uitspreken, maar "In the house of numbers" blijft me achtervolgen, door mijn hoofd spoken. Het is een bezeten, sadistisch nummer, raadselachtig van tekst; het glijdt steeds uit je handen, gonst in het hoofd. Ik kan alleen maar fragmenten van de tekst vinden:
Windows broken from inside
It breaks the silence in me
……………………………………..
Behind the palace of the trees
Come taste the orange blossom
Come now shake the orange blossom
Paper cuts in ancient holes
……………………………………….
Behind the palaces of stone
Things are not the way they seem
Come taste the orange blossom
Come now shake the orange blossom
Windows broken from inside
It breaks the silence in me
……………………………………..
Behind the palace of the trees
Come taste the orange blossom
Come now shake the orange blossom
Paper cuts in ancient holes
……………………………………….
Behind the palaces of stone
Things are not the way they seem
Come taste the orange blossom
Come now shake the orange blossom
* denotes required fields.
* denotes required fields.