Wynton Marsalis & Eric Clapton - Play the Blues - Live from Jazz at Lincoln Center (2011)

ben benieuwd naar deze live release van Slowhand. Jazz meets Blues?

Jazekers jazz meets blues. New Orleans jazz. Erg leuk plaatje dit. Het speelplezier spat er vanaf.
Zoals ik al zei, New Orleans Jazz stijl. Clapton speelt gewoon lekker mee. Nergens het gevoel dat de man wil overheersen en dat kan ik erg waarderen. Leuke nummers en lekkere muziek.

verassend erg goede plaat! op Forty-Four gaat Slowhand lekker los!
de stem van Clapton is wat lager geworden, klinkt goed!

Clapton is de laatste jaren erg lekker bezig. Paar goede solo platen, samenwerkend met JJ Cale, Steve winwood en nu met New orleans jazz muzikant Wynton Marsalis, wat tot een hele bijzondere samenwerking heeft geleid.

vergeet de samenwerking met BB King niet....!

En de reunie van Cream en de concerten met Jeff Beck

Blindelings weer gekocht deze plaat en dan zet je hem op en ...............
schrik je je ff kapot bij de eerste klanken van Ice cream maar als je
het een paar keer goed luisterd schuilt er fantastische muziek in.

Een van mijn favo's van nu!!!

Hoe kan ik dit gemist hebben...? In ieder geval is dit op MuMe onder één artiestnaam toegevoegd en kom je niet op dit album uit via de albums van Clapton. Misschien is dat de reden of houd ik het op onoplettendheid .

Anyway, zojuist Layla beluisterd en dit is wat ik noem een "out-of-the-box"-versie. Werden we in 1991 verrast door een Layla met compleet Philharmonic Orkest, in 1992 kwam daar opeens een Unplugged-versie (toendertijd voor mij shocking te noemen) en 20 jaar later... weet deze 67-jarige Clapton ons (in ieder geval mij) te boeien met een Jazzy trompet-versie die zijn weerga niet kent.

Mee eens met devel-hunt dat Clapton ons de laatste jaren weer bij de strot weet te pakken met zeer uiteenlopende hoogwaardige albums. Op zich is deze samenwerking niet vreemd na zijn laatste jazzy studio album die ik ook al erg gaaf vond/vind. Wat een versies en wat een plezier druipt ervanaf.
Deze nog eens een paar keer beluisteren. Setting en tijd is al bekend: in het tuintje, zon op de pan en een heerlijk biertje in de hand... Smullen geblazen

Deze versie van Layla even via YouTube gekeken (deze versie) en wat een respect toont Clapton tegenover de Jazz muzikanten om zich heen. Erg leuk hoe hij vertelt over de Jazz als a very sophisticated language. Clapton praat normaal nooit echt richting het publiek en wat hebben die mensen daar een wereldavond/-voorstelling voorgeschoteld gekregen. Gaaf hoe Wynton halverwege de solo van Layla met glinsterende ogen naar Clapton zijn spel kijkt.
Sorry, ik houd nu op met berichten bij dit album plaatsen, maar valt me op dat er nog zo weinig stemmen zijn voor zo'n uniek document.

Amai, zulke positieve reacties. Mijn eerste luisterbeurten vielen zwaar tegen. Die verschrikkelijke trompet. Mijn buurmeisje speelt ook trompet en als ze oefent, heb ik altijd zin haar trompet met cement dicht te gieten.

Wow wat een prachtige liveregistratie is dit zeg. Wynton Marsalis en Eric Clapton laten een heerlijke fusion tussen jazz en blues horen samen met hun all star band. Clapton stelt zich nederig op en voelt zich duidelijk vereerd tussen deze klasse jazzmuzikanten. Hij is onderdeel van de band en wil op geen enkele manier alle aandacht naar zich toetrekken. Clapton's stem past heerlijk in de jazzy composities en zijn gitaarspel is om van te spullen, zonder dat hij soleert om te soleren. Ook heeft Clapton zijn aloude Fender strat ingeruild voor een vintage Gibson en die warme en doorleefde klank past uitstekend in deze setting. Daarnaast is het plezier zo overduidelijk hoorbaar (en zichtbaar op de bijbehorende DVD) dat je erin wordt meegezogen. De jazzy uitvoering van "Layla" is er eentje om te lijsten, maar alle liedjes zijn heerlijk. New Orleans Jazz van de bovenste plank met daaroverheen het blues sausje van Clapton. "Joe Turner's Blues" vind ik een ander hoogtepunt, maar ook de heerlijke donkere gitaarsolo van Clapton in "Careless Love". Taj Mahal schuift nog even aan om het feestje compleet te maken. De mensen ter plekke moeten een topavond hebben gehad. Wat had ik daar graag bij willen zijn zeg. "Play the Blues" is een livealbum van absolute wereldklasse!

Die trompet verkracht alles.

haha dat had ik ook, dacht gelijk van was dit!!! Maar gelukkig is het gewoon een erg lekker sfeerplaatje die ik graag laat op de avond graag mag opzetten. Ik vind van zijn samenwerkingsalbums van de laatste jaren met anderen die met steve winwood verreweg het beste, daar kan ik maar geen genoeg van krijgen. Die met BB King die ken ik helaas niet.