Ry Cooder - Pull Up Some Dust and Sit Down (2011)

Nog een paar weken wachten (tot 5 september) en dan ligt dit album in de winkel. Ik koop het blind, want ik ben een groot liefhebber van Ry Cooder. Het schijnt een "ouderwets" Ry Cooder- album te zijn, met oudgedienden als Jim Keltner, Flaco Jimenez en Willie Green. De video van "No Banker Left Behind" heb ik al een paar maal beluisterd op het net en beviel mij zeer. Ik ben hier erg benieuwd naar.

Ouderwets goede cd van Ry!

4* van Jan Vollaard vandaag in de NRC; ik ben benieuwd!

Tja... een dappere plaat. Sosjaal-krities, zoals dat vroeger heette. Moderne thema's in een ouderwets jasje en ik kan nog wel wat omschrijvingen oplepelen, maar waar het uiteindelijk om draait is: staat er mooie muziek op deze cd? Hen je elke dag zin om de cd te beluisteren? Zijn het mooie liedjes?
Nou, dat valt me niet zo mee. Ry is natuurlijk een fantastisch gitarist, wat dat betreft had hij van mij nog wel wat meer slide mogen spelen, maar zijn zang is vlak en zijn composities eigenlijk ook.
Bij de eerste beluistering was ik zwaar onder de indruk van "John Lee Hooker For President", wat een geweldige imitatie, maar al snel begon ik het nummer te skippen en de andere songs willen ook nog niet echt indruk maken. Maar ik geef niet te snel op, ik ga "Pull up some dust..." zeker nog een paar keer beluisteren. Wie weet gaat het muntje nog vallen.

"Ry Cooder is back", als ie al ooit is weggeweest...
Een geweldig album. Zijn gitaarspel isals vanouds. Hier heeft de Occupy beweging wel wat aan. Uitstekend gekozen nummers, die heel goed het verzet tegen de ontstane crisis, veroorzaakt door inhalige bankiers en politici, weergeeft. Dit moet tevens de mening van Cooder zelf zijn. Een aantal nummers zijn oud en slaan terug op de eerdere crises in de VS.
De geschiedenis herhaalt zich nooit (voor sommigen wellicht een breuk met het gangbare cliché), maar dat de machtigen en de rijken in veel gevallen de dans ontspringen en de "gewone" man de crisis mag betalen, is van alle tijden.

Tijdens het werken bij de FRS werk ik regelmatig met mensen uit een ander filiaal, met een andere smaak en dus met een verschillende CD keuze voor de winkel. Toen ik afgelopen week Ry Cooder erin zag verdwijnen wist ik absoluut niet wat ik kon verwachten. Nu weet ik het wel, en mocht het er nogmaals in verdwijnen, dan zal ik pauze houden. Akelig, gewoon totaal niet wat ik waardeer in muziek. Ben ook, gelukkig, totaal niet representatief voor de fans en/of liefhebbers (dus neem het niet te zwaar op ).

Gewoon een ongelukkige ontmoeting tussen ouderwets gejengel en een persoon die daar niet om maalt.

Tja, als ik jouw smaak zo bekijk verbaasd dat mijn niks eigenlijk.

...En dat geef ik zelf ook al aan .

Toch luister ik er wel met interesse naar, met een open houding dus. Helaas staat het me na 14 nummers nog steeds niet aan in dit geval.

Roots + de crisis is op z'n minst een interessante combinatie, vandaar dat deze cd mijn aandacht trok. Het is eigenlijk typisch Ry Cooder. Een mengeling van stijlen, oprecht gebracht zonder al te veel poespas. Toch is het wat behelpen met Ry's stem. Hij had al nooit zo'n denderende stem, maar nu is het toch wel een beetje een saaie oude mannenstem geworden. Klein bereik, niet zo'n mooi timbre, al is het niet storend.

Naast dat heb ik niet het gevoel dat er echte uitblinkers op dit album staan. Misschien toch een beetje op de automatische piloot?

Zijn stem is inderdaad ook voor mij een probleem aan het worden; klinkt een beetje 'op'.

In muziekhistorische zin is het natuurlijk wel interessant: de cirkel is rond, net of we terug zijn in de jaren dertig van de vorige eeuw: 't is crisis; en dit is de soundtrack daarvan.
In die zin vind ik de sfeer goed getroffen.
No Banker Left Behind vind ik een hoogtepuntje.
Toch vind ik het een fijn album, geen 5je, maar goed genoeg voor een viertje. Net an.

Dit album doet me denken aan Ry z'n goede dagen, maar die liggen echter ver achter ons.
Het blijft goed wat hij uitbrengt, maar echt veel terugluisteren doe je z'n laatste platen niet.
Dit in tegenstelling tot z'n eerdere werk.

erg leuk album van ry , meer ouwe stijl van halverwege jaren 80 , mooie nummers , gezellige teksten , goed gebracht zoals we van hem gewend zijn , alleen de stem gaat wat minder inderdaad maar heb dit al ook ondervonden bij john hiatt en nog wat oudjes die het niet meer zo goed kunnen , normaal , mijn stem is ook niet meer wat hij was !!!

Muzikaal is dit album niet wereldschokkend of vernieuwend. Je zou het zelfs een beetje oubollig kunnen noemen. Maar laat ik daar nu toevallig net van houden. Komt bij dat Ry Cooder onderwerpen aansnijdt in zijn songs die er toe doen zonder te vervallen in politieke demagogie. Tja en dan zijn er nog die geweldige muzikanten die hem omringen. Kortom: mijn pakkie an en die wiebelstem heb ik mijn hele leven al voor lief genomen. Een door en door betrouwbaar muzikant, dat is meneer Cooder..

Zijn stem is inderdaad zwakker geworden, maar hij klinkt nog niet als een kraai zoals Dylan. Toch had hij iemand anders de vocalen kunnen laten verzorgen, zonder dat het predicaat "Ry Cooder" er af zou moeten worden gehaald. Het meer dan 6 minuten durende "Baby joined the army" is het minste nummer. Toch een 4.0, omdat er toch enkele toppers op staan.

Off-topic discussie verwijderd.

de opvolger van de laatste van zijn trilogie "I, Flathead" (2008) verscheen 3 jaar na dat album.

liefst 14 "originals" van Ry Cooder, waarvan 1 "Lord Tell Me Why" co-written met drummer Jim Keltner, het enige nummer waarop hij meespeelde. op de overige nummers met drums horen we zijn zoon Joachim.

een gevarieerd album met een heerlijk vintage Cooder nummer als opener "No Banker Left Behind", gevolgd door de Tex-Mex wals "El Corrido de Jesse James" met fijn koperwerk en de accordeon van oudgediende Flaco Jimenez, die eveneens "Christmas Time This Year" en "Dreamer" van een fraai Tex-Mex sausje voorziet.

het ingetogen "Dirty Chateau" met backing vocals van Juliette Commagere en de gospelachtige afsluiter "No Hard Feelings" met het koortje van Terry Evans, Arnold McCuller & Willie Green behoren ook bij de sterkhouders. op de iets meer up-tempo nummers "Humpty Dumpty World" en "If There's a God" excelleert Ry Cooder met zijn slide gitaar spel.

persoonlijke favorieten zijn het akoestische "John Lee Hooker for President" met alleen Ry Cooder op zang en gitaar, de opzwepende juke-joint blues van "Lord Tell Me Why" en het melodieuze, zwierige "Simple Tools" met wederom backing vocals van Juliette Commagere.

de zwakke melodie van "Quicksand", het te lange en teveel met "spoken words" gevulde "Baby Joined the Army" en "I Want My Crown" zijn, althans in mijn beleving, 3 "mindere" nummers op dit fraaie, veelzijdige, ouderwets "rootsy" album.

wel degelijk een "return to form" na het ietwat tegenvallende "I, Flathead". de geëngageerde teksten op dit album doen denken aan de "dust bowl ballads" van zijn prijsalbum "Into the Purple Valley". de inmiddels 77-jarige Ry Cooder verraste in 2018 met zijn sterke laatste album "The Prodigal Son", waarna het rond de man stil is gebleven.

Album werd geproduceerd door Ry Cooder
Recorded at Wireland Studios, Chatsworth, CA, Ocean Studios, Burbank, CA & Drive-By Studios, North Hollywood, California