Eric Clapton - The Professor Blues Review (1999)

Blijft een wat vreemde release, want heb heel lang gedacht dat dit een bootleg was. Mede door het geluid, maar ook door de hoes. Wel een heerlijk concert met goed uitgevoerde songs en een puike ondersteuning van Otis.
Overigens staan op alle sites waar je dit album kunt kopen en op de achterkant van de hoes track 8 verkeerd aangegeven. I.p.v. "I Can Wait" betreft het de bloedmooie ballad Holy mother. Best zeldzaam, aangezien dat nummer nooit eerder op een legale live album is uitgebracht. Ook Same old blues (hier wat minder langgerekt als op diverse bootlegs) klinkt zeer goed.

Grappig dat IntoMusic lang dacht dat dit een bootleg was, want ik heb wel bootlegs gehad met meer en vooral juistere informatie dan hier in het boekje van deze zogenaamd officiële release te vinden is. Niet alleen heet de inderdaad prachtige track 8 niet I can wait maar Holy Mother, maar afgaande op de minimale hoeveelheid tekst die tijdens het openingsnummer wordt gezongen heet dat nummer niet Cross this town maar Crosscut saw, en track 4 heet niet I go back home maar If I had any sense I'd go back home (oorspronkelijk van Ruth Brown). En daarnaast zoek ik tevergeefs naar informatie over wie het dameskoortje op de laatste drie nummers vormen, wie met zijn falset de plaats van Jack Bruce op het refrein van White room inneemt, en wat de rol van Otis Rush tijdens de tweede helft van dit album precies is. En het boekje vermeldt de namen van toetsenist "Prof." Eddie Lask, drummer Eddie Turner, gitarist Anthony Parker en bassist Fred Burns als begeleidingsband, maar op het einde van Same old blues vraagt Clapton om een open doekje voor (de solo's van) bassist Nathan East en toetsenist Greg Phillinganes – waar komen díé nou weer vandaan? Kortom, het is nogal onduidelijk hoe dit "concert" in elkaar zit, wellicht is het zelfs wel een compilatie van nummers uit (minstens) twee concerten, en dit album zal dan misschien nèt geen bootleg zijn, maar het zit er niet ver vanaf, en ik vraag me af of Clapton hier veel bemoeienis mee heeft gehad.
        Los daarvan staat dit album dus op naam van Clapton, maar ik moet bekennen dat de eerste drie nummers hiervan voor mij de hoogtepunten vomen, met het eerste nummer swingend door die steeds herhaalde lick en daarna twee hoogtepunten uit Otis Rush' vroege repertoire. En wat heeft Rush toch een heerlijke stem – soms denk ik wel eens dat hij een geweldige soulzanger zou zijn geweest als hij geen blueszanger was geworden (en dan zegt de èchte bluesfanaat natuurlijk dat elke blueszanger per definitie een soulzanger is). Na deze hoofdrol voor Rush wordt het allemaal wat minder, met Crossroads en Cocaine die in een nogal flauwe vierkwartsmaat worden uitgevoerd, het lekkere maar overdadig lange Same old blues dat wordt ontsierd door melig gescat van (zo te horen) bassist Nathan East, en Claptons gitaar die kennelijk niet ingeplugd was tijdens het grootste gedeelte van White room, want pas tijdens het instrumentale outro hoor ik zijn sologitaar losgaan. Toch blijft de plaat de hele tijd beluisterbaar, want de geluidskwaliteit is weliswaar niet optimaal, maar de degelijke begeleidingsband houdt de vaart er goed in en Clapton is prima bij stem. Kortom, ondanks de onduidelijke herkomst en de paar matige tracks is dit toch een lekkere plaat voor wie hem goedkoop tegenkomt (of hem als onaangekondigde bonus-CD bij de extended-versie van Eric Clapton's Rainbow concert krijgt zoals ik).