John Hackett & Steve Hackett - Sketches of Satie (2001)

Uhmmm interessant... Als pianospeler ben ik al lang liefhebber van Satie's stukken en nu wordt het vertolkt door mijn favoriete gitarist. Nooit geweten dat dit album bestond.

Dit is het muziekproject van John Hackett, waar broer Steve van harte aan meegewerkt heeft.
De Satie-stukken zijn gearrangeerd voor fluit en gitaar.
De melodie wordt bij de meeste stukken gedragen door de fluit van John met gitaar ondersteuning van Steve. Alleen Avant Dernières Pensées is solo gitaar.

Ik heb inderdaad net wat fragmenten op BOL.com geluisterd en klinkt erg aardig. Dit is wel voor de fans van Satie's werk, want dit is niet de 'usual Hackett' muziek . Mocht je dat verwachten dan zul je bij dit album in slaap vallen

Ik houd wel van Satie, en ook van Hackett (al ken ik naast z'n werk met Genesis alleen pas Voyage...). Ik ben ook nog muzikant. Interesse gewekt dus.

Hackett maakt 't zichzelf in ieder geval niet makkelijk. Satie heeft een hoop werk gemaakt dat je op z'n minst bijzonder (vreemd) kunt noemen, en het ligt nu ook niet direct naast Hacketts stijl.

Het bericht van blur8 doet me wel wat twijfelen. Doet Hackett alleen een begeleiding, neemt hij ook ergens de lead?

Het is inderdaad zijn broer John die met fluit in de lead is. Ik moet zeggen dat ik ook verrast ben dat Steve dit aandurft. Overheersend in ieder geval de fluit.

Alleen de 3 stukken Avant Dernières Pensées zijn solo's op Gitaar.

Toch een vrij indrukwekkend staaltje werk van de gebroeders Hackett. Inmiddels een tijdje in huis en alhoewel ik wat huiverig tegenover de fluit sta, is het in combinatie met Steve's begeleiding heel mooi op schijf gezet.
Vooral de langere stukken spreken mij erg aan en worden op een bijna dromerige manier ten gehore gebracht. Tot mijn favorieten behoren zeker: Gymnopedie #1, Gnossienne No. 1 & 5 en Nocturnes No. 5. Je zou zeggen dat Steve's stukken ook bij de favoriet behoort, maar dat vind ik juist niet.

Voor de liefhebbers van klassiek en in het bijzonder Satie, kun je deze simpelweg niet negeren.

In lijn met dit album (alleen dan met het Royal Philharmonic Orchestra) is het album Guitare Classique. Fabuleus (sommige ook live) en magistraal hoe Steve de klassiek uit zijn gitaar laat klinken. Ook hier speelt hij Gymnopédie 1-3 en Gnossienne 1-3.

Dit is eigenlijk meer een John Hackett album. Steve verzorgt de begeleiding, en die is niet bijzonder hoogstaand of interessant.

Enerzijds leuk om al die bekende melodieën van Satie nu eens in deze rustgevende arrangementen te horen. Doordat ze hier op fluit gespeeld worden is 't toch weer anders en klinken ze soms helderder. Anderzijds is het wel (te) veel van hetzelfde en gaat Steve's spel me soms tegenstaan. Pas bij 'Pièces Froides No. 1 Airs À Faire Fuir I' krijg je het gevoel dat hij eindelijk eens mee gaat doen i.p.v. rustig achterover leunt, maar die lijn zet hij los van z'n solostuk niet echt door (op 'Nocturnes' enigszins).

Doe mij toch maar de piano-uitvoeringen, maar het valt te bewonderen dat Hackett eigenzinnig genoeg is om het grote succes de rug toe te keren en dit liever uitbrengt. Een beetje saai is het echter wel.

Mee eens en nu ik die Guitare Classique heb gehoord, vind ik deze inderdaad wat meer gesapiger. Het gevoel dat Satie in zijn muziek legt, kan simpelweg (mijns inziens) niet door fluit én gitaar benaderd worden. Ik zie dit dan ook als een mooie ode aan Satie en een gewaagd project dat toch wel geslaagd is.

Ik heb de afgelopen tijd erg mijn best gedaan om dit te waarderen maar ik staak die pogingen maar. Voor vijf minuten is het best aardig maar als geheel vind ik het enorm saai.

Waar is de piano? Ik bewonder Satie (en Steve Hackett), maar niet op deze wijze. Dan zet ik Reinbert de Leeuw nog maar een keer op.