The Deep Dark Woods - The Place I Left Behind (2011)

Helaas nog niet bij de platenboer vandaag
Op 2 augustus in Canada uitgebracht.
Hier dan ook maar een voorproefje:
Ballad of Frank Dupree

Als het goed is wordt "The Place I Left Behind" vandaag ook buiten Canada uitgegeven.

Op hun site http://thedeepdarkwoods.com... zijn een aantal nummers te streamen.

Openingsbod na eerste luisterbeurt 3.5 ster. Steekt goed in elkaar, niks nieuws onder de zon, maar wel prachtig.

Net binnen vanuit het verre Saskatchewan, de provincie van de prairies en the Deep Dark Woods.
Later mijn bevindingen, eerste nummers vallen zoals het moet, zou Lohues zeggen.

Een uurtje relaxen was dat.
Mooie warme plaat.
De toevoeging van meer keyboards, met name de orgelachtige klanken laten de geest soms afdwalen in richting van the Band.
Goede fiddle en pedal steel als extra's.
De band is ten opzichte van het vorige album als geheel gegroeid.

Nummers die bij eerste beluistering opvallen zijn het titelnummer, het mooie verstilde anti oorlogsnummer The Banks of the Leopold Canal, The Ballad of Frank Dupree en Oh, What a Life.
We beginnen met een 4.

Ik ben helemaal overdonderd na het zien van de clip. Dit zijn fantastische muzikanten en dit rootsnummer is geniaal door z'n eenvoud. Dit smaakt naar meer.
Goede tip, Oldfart.

Eerste kennismaking Heicro?
Kijk dan ook eens bij hun vorige album: Winter Hours

En de koek is nog niet op , getuige dit nieuwe nummer:
Charlies' ( is coming down), met Kendel Carson op fiddle.

Ik dank Oldfart voor het aanraden van dit album in het 'pareltjes'-topic.
Prachtige Amerikaanse muziek in de stijl van Timesbold.

.....even een beetje nitpicken : Canadees Fathead, Canadees....

Ach, een Amerikaan kent het verschil tussen Nederland en Denemarken ook niet.

Echt buitencategorie vind ik dit als album niet, maar dit is wel typisch zo'n band waarbij je er zeker van kan zijn dat ze op elke plaat een hartverscheurend nummer stoppen. Never Prove False staat hier nu al drie keer op repeat en gaat dat in de toekomst nog vaak staan!

Deze sombere Canadezen zijn op de goede weg. Winter Hours was één van mijn meest gedraaide albums van vorig jaar en ik was daarom toch een klein beetje huiverig voor deze opvolger. Nergens voor nodig, blijkt nu. Winter Hours heeft meer uitschieters en is iets veelzijdiger, maar ook dit album mag er meer dan zijn.

Het is een intieme plaat waarop de nummers in het begin mooi eenvoudig worden gehouden, en op het einde staan wat meer creatieve nummers. Ik vind 'Dear John' en in mindere mate 'I Just Can't Lose' wat minder. Als die er niet op stonden, had het album net een wat fijnere tijdsduur.

Zeker lijkt me nu wel dat ze een blijvertje zijn.

Vol verwachting klopt ons hart als wij rond 5 december The Place I Left Behind aan zetten. En in eerste instantie valt het dan tegen. Dat gaat over openingssong Westside Street en dan zeker het eerste deel. Zelden meegemaakt, een openingssong die hier niet bij een rij favoriete songs staat. Gelukkig volgt dan de fraaie titelsong met de mooie violen en orgel. Gelijk daarna weer zo'n prachtsong: Mary's Gone. De basis is hier de piano, gelardeerd met een hele mooie steelguitar en strijkers en een sterke electric guitarsolo.

Virginia is pure lekker lopende countryrock met een sterk instrumentaal intermezzo. De vrolijke muziek contrasteert met de bluesy inslag van de tekst. Sugar Mama is wel aardige country: ik vind het net iets te basic. Meer een b-side van een single. The Banks of the Leopold Canal heeft dan veel meer diepgang. Dat is een mooi gedragen nummer, met een heel fraai einde. Gedragen maar eenvoudiger is Big City Lights. De titel zegt het al: Back Alley Blues is aangename countryblues.

I Just Can't Lose begint als een meer basic popcountry nummertje, met wat volgt zijn wel weer een aardige gitaar- en orgelsolo. Veel stijlen ineen horen we op het fraaie Never Prove False. Het instrumentale slot is erg mooi. Dear John is ineens echt heel matig, waarom dat wel heel simpele liedje erop staat? The Ballad of Frank Dupree klinkt dan gelijk een stuk beter, maar ik vind het in het begin wel een wat vlak nummer, waar het verhaal vertellen teveel voorop staat. Gelukkig is de gitaarsolo op orgel wel erg fijn, ook nog een keer op het einde. Oh, What A Life is geen topnummer, maar wel aangenaam, met name door de prima piano en steelguitar.

Als dit album vaker het hoge niveau van een aantal songs had gehaald, dan was het echt een top album geweest. Door een paar (wat) zwakke broeders, is het gemiddeld genomen een heel aardig album. Het verbaast me dat die toch door velen hier wel herkende mindere nummers toch op het album terecht zijn gekomen. Maar goed, er blijft genoeg om te genieten over.

Vorig jaar heb ik deze band door een alt-country topic hier ontdekt. Toen heb ik snel Winter Hours gedownload, en die plaat heel vaak gedraaid. Dus toen ik deze cd vorige week kocht had ik hoge verwachtingen, en vanaf de eerste noot was het raak. Ik ben verliefd op het geluid van deze band: de fragiele zang van Ryan Boldt, de wambloedige koortjes, het orgel, de slide-guitar, het ritme van de akoestische gitaar, en de solo's van de elektrische. Al spelen ze Heb Je Even Voor Mij, het zal prachtig zijn.

Vergeleken met Winter Hours lijkt deze plaat ruimtelijker, grootser. Er zit iets meer een American Gothic sfeertje in. Ik ben dan ook zeer gecharmeerd van nummers als Never Prove False en het titelnummer, waar de band voor haar doen nogal uitpakt met strijkers en zware piano-akkoorden. Andere favorieten tot nu toe zijn The Banks of The Leopold Canal en het catchy Virginia. Het is geen meesterwerk omdat niet elk nummer dit niveau haalt (Big City Lights en Dear John zijn me iets te gemakkelijk), maar dat drukt mijn pret in elk geval niet. Ik heb immers een favoriete band erbij.

Wat is dit toch een wereldplaat

Prachtige plaat. Doet af en toe wat denken aan Great Lake Swimmers.

Dat noem ik nou niet echt een positieve vergelijking, eigenlijk..

De Great lake Swimmers hebben mooie nummers gemaakt hoor, maar de laatste jaren missen ze iedere keer en wordt het een soort softe poppy muziek met een folky randje. The Deep Dark Woods zijn rauwer en donkerder. Ook de themas van de nummers zijn veel duisterder.

Met dit album heb ik de Deep Dark Woods leren kennen. Net weer eens beluisterd, maar het heeft aan kracht niets verloren. Erg fijn album!

Twee klasse songs: het titelnummer en The Banks of the Leopold Canal. Deze song gaat over de Canadese soldaten die tijdens de Eerste Wereldoorlog zijn gestorven op de oevers van het Leopold Kanaal. Dat ligt onder Zeeuws Vlaanderen, zo'n beetje tussen Brugge en Gent. Fraaie song!