Plaid - Scintilli (2011)

Deze is (zoals veel meer muziek overigens) flink te onderschatten. Je kunt er beter niet met teveel (in dit geval vrolijke Plaid) verwachtingen op af gaan. Dit album lekker hard draaien drijft bepaalde subtiliteiten naar voren in de productie. Een productie die echt goed genoeg is om harder te draaien. Doet eerder genot dan pijn aan mijn oren en laat me wat makkelijker in de beats duiken en details oppikken. Blaas dit eens uit een stel speakers en ga er aandachtig voor zitten, als je tenminste écht geïnteresseerd bent hoe dit Plaid album 'is'.. of kan zijn.

Eerste nummer is een soort electronische Sigur Rós qua gelukzaligheidsgevoel, maar ook gemuteerd bij vlagen. Track twee doet vrij kort aan, heeft een lekker trage beat en distorte geluiden die aan electriciteit doen denken. Met nummer drie 'Thank' breekt het qua gevoel wat meer los, lijkt op oude Plaid, maar is ook modern qua synths die later inkomen. Nogmaals, draai maar hard, dan duik je er wel in, anders blijft het een wat verloren stad als Atlantis waarvan je de bijzonderheid niet zult inzien. 'Unbank' is poppy te noemen, maar dan toch met de introvertie en strakheid van een Trentemøller track. 'Tender Hooks' klonk zachter ook nogal saai, maar is toch een bijzonder mooi emotioneel stukje electronica. 'Craft Nine' gaat gevoelig verder zonder beats, dit is echt geen gekut hoor, dit is gewoon hardstikke mooi. Dan ineens harde beats en dubstep sounds in track zeven, maar ook subtiele gonzende en echoende bellen, waarbij ik m'n oortjes aardig kan spitsen, eveneens in tweede instantie. 'Founded' is een langzaam openende bloem, mooie mix van emoties zit hierin. Soort van rave euforie in combinatie met emotionele zang. Heel vage maar mooie emotionele track. 'Talk To Us' valt dan ineens in met wat stoerige breakbeat wat een aardig contrast geeft. Een soort Autechre track dit, niet als hele oude Autechre alleen. Dan wordt weer teruggekeerd naar gevoeligheid. Met geklingel, heerlijk cinematisch qua ervaring. Dompel je erin onder zou ik zeggen en laat het niet achtergrond muzak zijn. Dan komen de beats weer, inmiddels wordt dit een fijne regelmatige combinatie. Klinkt erg als oude Plaid, ritmisch een mooi complexe en knap uitgevoerde track. Vrolijk, maar scherp gefocust, terwijl men vrolijkheid meestal associeert met een zekere ontspanning. 'Upgrade' is erg lekker en ook wat toegankelijker, maar erg mooi urgent/spannend qua gevoel erin. Lekker gejaagd maar niet té. 'At Last' is een heerlijke afsluiter. Ontspannen, maar heel actief met een mooie opbouwende drive. De inmengeling van vage exotische vocalen in dit nummer is erg fijn. Gevoelige pianonoten op het eind weer, die een rustig maar licht donker en vrij abrupt einde geven aan dit Plaid waardige album.

Er is zoals velen ergens wel zullen weten schrikbarend veel muziek (en kunst en meer) waar mensen denken het allemaal wel even te weten en te kunnen oordelen terwijl men maar het topje van de ijsberg waarneemt. En natuurlijk, van heel veel muziek val je ook in slaap, maar als je hier nog aan het slaapwandelen bent mis je iets. Enige bescheidenheid en gebruik van intuitie in het vermoeden iets niet te weten, alsmede exploreerdrang, is daarom aan te bevelen. Als je dit naar muzak verlaagt, is dat je eigen schuld. Dat is mijn voorlopige ervaring bij deze plaat.