Martyn - Ghost People (2011)

Wat een saaie plaat zeg, kan er 2 keer door heen komen, daarna zou hij voor mij stof gaan happen.
Live zal het ongetwijfeld heel leuk zijn(na een bepaalde hoeveelheid alcohol), maar voor nu is dit echt niets.

Hmmm, wat ik er tot nog toe van gehoord heb vind ik erg goed eigenlijk. Masks behoort tot de beste 12"es van het jaar.

Maar waarschijnlijk is dit gewoon je ding niet, aangezien je eigenlijk nooit berichten bij dit soort albums achterlaat?

Laatste tijd eens wat uitproberen, Masks vind ik eigenlijk super saai.
Misschien dat ik het het komende festival seizoen wat meer ga waarderen want Martyn is altijd overal van de partij.

Even doorgeluisterd op de luisterpaal en klinkt wederom lekker.
Bij deze toegevoegd aan mijn updates

Best wel fijn album. Weet nog niet of het nu meteen zo geweldig is. Best wel 90's, vaak op het cliché af. Afgezien van de productie, die wel van deze tijd is, had het album best in de jaren 90 gemaakt kunnen zijn? Als je me had gezegd dat dit een 2011 album was, had ik je in ieder geval niet snel geloofd.

Zoals eerder gezegd, verder wel fijn. Album ontspoort nog weleens in rare geluidjes. Leuk.

Ik vind hem ook heel goed eigenlijk. Mask is very retro (zoals het gros van de tracks) maar toch onweerstaanbaar. Het is niet iedereen gegeven om op het slappe koord tussen oubollige clichés en electronica-die-er-toe-doet te dansen zonder langs de verkeerde zijde over te vallen. Maar Martyn heeft het blijkbaar in zijn vingers.
Heel genietbare plaat.

echt een lekkere plaat hoor. Doet me veel denken aan de future garage / uk garage stroming (joy orbison, george fitzgerald, floating points etc.). En dat is nu precies het geluid dat ik de laatste tijd wel kan waarderen. De beats lijken wat mij betreft vooral veel op die van kode9 en consorten. Had ook prima op hyperdub gekund, wel interessant dat het op brainfeeder is uitgebracht. Had dan ook niet verwacht dat Martyn uit Nederland zou komen, eerder direct uit die scene daar in Engeland.

Na een eerste luisterbeurt had ik direct zin om hem nog eens op te zetten. Ben nu weer halverwege . Ook maar eens naar zijn andere werkjes kijken!

Op de luisterpaal en da's heel prettig - vorige album vond ik fijn. Het begint iig al fijn, met een verwijzing - of ik moet me vergissen - naar Leftfield (Leftism).
Van mij mogen de tranzo's (Tito en zijn buurman) in the eye of the public staan, dit is veel doordachter en cooler.

Martijn Deykers is een Nederlandse DJ die met zijn vorige plaat wel enige indruk op me had gemaakt. Op Great Lengths, zoals dat album heette, stonden nummers die een kruising vormden tussen dubstep en techno. Iets wat mij blijkbaar wel goed in het gehoor lag want ik heb die plaat regelmatig gedraaid. Zijn tweede album moet een waardige opvolger zijn voor dat kunststukje.

Als ik de verschillende nummers zo op me laat inwerken vind ik het allemaal echter wat makkelijker. Het is veel meer house geworden en de dubstep - die ik erg fijn vond klinken in de mix met de techno die de boel tot een heerlijk geheel verweefde - is een beetje weg. Neemt niet weg dat de techno die is overgebleven toch wel erg lekker klinkt. Ik vind nummers als Masks en Distortion erg goed.

Als ik de releasejaren niet zou kennen, zou ik echter zweren dat dit album het debuut was en dat Great Lengths recent uitkwam. De sound op dit album is namelijk wat retro in tegenstelling tot het debuut dat een mooi beeld geeft van de steeds prominenter wordende dubstep. Deze retro sound is echter ook niet vervelend en op zijn manier is het ook fijn dat de muziek van vroegâh niet vergeten wordt.

Deykers mag wat mij betreft wel weer wat meer dubstep in zijn tracks verweven, dat deed hij namelijk wel heel erg goed. Desalniettemin is dit een heerlijk album dat makkelijk luisterbaar is. Ook ga ik niet klagen over retro, retro kan namelijk ook wel eens vernieuwend zijn.

klik

@Louis2703:

Twee opmerkingen:

1. Waarom plaats je hier dezelfde review als op je blog om er dan ook nog eens naar te linken? Lijkt mij een beetje dubbelop extra teveel.

2. In tussentijd (2010) heeft Martyn nog een compilatie-cd gemaakt voor Fabric; hij heeft bewust ervoor gekozen een beetje af te haken van het commerciële treintje (oa. Magnetic Man).

Ik vind het wel een lekkere plaat met als uitschieters Masks, Distortions en We Are You in the Future.

Ik zou nog een nieuwe mening willen deponeren.
Ik vind dit een van de beste dance platen van de laatste jaren in het genre. Retro techno house om er maar eens een hokje in te gooien. Er zit echter genoeg ' moderne' twist in de nummers om het niet gedateerd te laten klinken. Wat ik het knapste vind is dat Martyn het retro aspect op een erg goede manier gebruikt. Die elementjes uit oude platen, van bv Joey Beltram en Blake Baxter, die die oude platen zo klassiek maakten pikt hij en gebruikt ze weer. Subbassen, melodie lijnen, knettende high hats en snares etc. Het korte nummer Vipers is een regelrechte ode aan 808 state. De melodielijn van "we are you in the future" kan met gemak euforisch genoemd worden, terwijl de 1e helft van het nummer me doet denken aan de vroege Prodigy. Uiteraard knipoogd Martyn ook weer naar de dubstep. Alhoewel dat meer het gevoel is dat sommige nummers hebben als dat er echt dubstep klinkt. Want wat is nu eigenlijk precies dubstep? Tussen artiesten als Burial en Skrilex zitten werelden van verschil.
Al met al die 'preferebly should be played at high volume'' al wás het alleen maar omdat zo alle lagen goed te horen zijn, maar vooral omdat deze muziek hard gewoon het rest tot zijn recht komt op een lekker feestje.

@mjuman ik mis de leftfield referentie even.... Help me out

@soundpacca: De openingstrack van dit album, Love and Machines (met Space Ape) deed me aan de openingstrack (toeval?) van Leftism, Release the Pressure, denken. Voor wat het waard is, meende ik een verwantschap in stijl en aanpak te horen. Dat album is natuurlijk wel een ikoon en ernaar verwijzen is bniet verkeerd.