Tycho - Dive (2011)

Het album is nu al (digitaal) te koop: Tycho – Dive LP Out Now » ISO50 Blog

Dive is wederom een heerlijke chill-out plaat met die kenmerkende Tycho sound. Al luisterende waan je je op weg naar de hemel terwijl de wolken langs je voorbij razen en je de warmte van de zon op je gezicht voelt. Tycho probeert niet te vernieuwen maar doet waar hij goed in is en dat doet hij met verve. Het prachtige artwork maakt het heerlijke lome zomergevoel dat je van deze plaat krijgt helemaal af.

Tja , het is allemaal best mooi enzo maar zoals altijd mis ik bij Tycho de scherpe rand.
Het is zo netjes en perfect geproduceerd.
Stiekem had ik gehoopt dat hij een wat nieuwe weg in zou slaan.Beetje rafeliger zoals bijvoorbeeld de nieuwe Neon Indian en wat minder BOC geluid.
Fans van Tycho zullen ongetwijfeld zeer in hun nopjes zijn met Dive.

Tycho is zeker een favorietje van mij alleen mist hij deze x inderdaad wel wat bite. Weinig geknisper, zielloze beats het kabbelt maar wat voort. Waar bij BOC vaak nog wat te ontdekken valt klinkt dit mij allemaal te gezapig in de oren. Jammer want had wel gehoopt op weer een fijne plaat van Tycho.

Wie weet moet hij nog wat groeien, maar na 2,5 luisterbeurt denk ik het eerlijk gezegd niet.

Ik heb wel eerder dingen van Tycho gehoord en dat vond ik echt erg mooi.
Maar dit is me even een partijtje saai zeg Het pakt me gewoon telkens net niet.

Zal zijn vorige twee albums wel een keer proberen.

Prietprater hiervoor snapt er weinig van.


Ik zeg; Er is leven na Ulrich Schnauss.

[quote]jurado schreef:
Tja , het is allemaal best mooi enzo maar zoals altijd mis ik bij Tycho de scherpe rand.
Het is zo netjes en perfect geproduceerd.

Waarom zou hij een andere weg inslaan? Ik vind het album ''Dive'''ook niet geweldig, maar neem nou een nummer als ''Past is Prologue'' van het gelijknamige album. Dat nummer is ook netjes en perfect geproduceerd, maar die weet me wel precies goed te raken.

juist goed dat ze een nieuwe eigen weg in zijn geslagen ipv die oude boc namaakmeuk. nou was sunrise projector/past is prologue in die tijd best een leuke plaat, maar dit klinkt toch wel een stuk frisser allemaal. heerlijk repetitief met melodielijnen die alleen goed klinken als je je mee laat deinen met de muziek. zit je niet op diezelfde golflengte, dan kan ik me indenken dat het heel cheasy klinkt. doet het vooral heel goed op de luie/brakke zondagmiddagen.

Naar mijn weten is Tycho slechts één persoon (Scott Hansen)?

Die gozer maakt overigens zeer mooie grafische werken met zijn bureau ISO50.

Ik liep gisteren in de Bilbo rond en ben daar iets langer dan normaal blijven rondkijken omdat dit album speelde.

Nog nooit (iets) van Tycho gehoord, maar ik vond het interessant genoeg om te vragen welke cd er op lag en zal er mij dan ook eens tegenaan gooien om Tycho te gaan ontdekken. Als de andere albums nog aangenamer zijn dan deze, dan ziet dat er wel goed uit moet ik zeggen.

Die indruk heb ik ook. Voel niet echt de behoefte om verder te luisteren (na vier tracks).

Redelijk sfeervolle instrumentale muziek, die net niet genoeg eigenheid heeft om over de gehele linie te boeien en zo ook wel zijn inkakmomentjes kent. Maar met de koptelefoon (wat een raar woord eigenlijk) op de fiets is het best wel aangenaam.

Boards of Canada en Ulrich Schnauss zijn al genoemd. Ik wil daar nog Helios (Caesura) aan toevoegen, het klinkt soms als twee druppels, vooral de downtempo stukjes met akoestisch gitaargetokkel en bepaalde wijdse 'piano'-klanken. Niet zo origineel dus. Dat op zich hoeft geen belemmering te zijn voor een goede score. De meeste tracks zijn eigenlijk best melodieus en met zekere potentie geschreven. Maar het ontbreekt aan een goede uitwerking / uitvoering. De old-fashioned drumcomputer en melodieuze baslijnen spreken me nog best wel aan, vormen een basis waar je nog mee verder kunt, maar het synthesizer-werk daar bovenop is te anoniem en verre van verfijnd. Voor de 'zwevingen' in zijn klanken moet Tycho toch maar eens bij de reeds genoemde Ulrich in de leer gaan. Ook is het allemaal te clean, tussen de frequenties van drums/bas en synthesizer ontbreekt er gewoon nog een laag; het liefst een gruizige, pruttelende laag!
Het smaakt zo een beetje als een goedkoop stuk slagroomtaart. Geen exotische ingrediënten, simpele structuur, je hoeft niet te kauwen, het is hap-slik-weg, en achteraf heb je je twijfels.
Ook al is dit wel een favoriet genre, om deze redenen zou ik er toch nooit vier sterren aan kunnen geven. 3*

De opener is in ieder geval prachtig. Dat vind ik ook geenszins te netjes.

(al een tijdje) geheel te luisteren op zijn Soundcloud: SoundCloud - Hear the world?s sounds

Zijn eerste twee platen kende ik wel, deze nog niet, dus nu maar eens luisteren. Overigens komt er in maart een nieuw album, waarvan het eerste nummer ook al op zijn Soundcloud staat.

Begrijp niet zo goed wat de hype is rondom deze plaat.

Late hype dan na 5 jaar.

Verslavende plonsduik die me telkens weet te ontspannen.

Nee, origineel is het allemaal niet. Boards of Canada is 1 van de vele voor de hand liggende referenties. Toch past Tycho niet louter de copy/paste-methode toe. Vele goeie elementen van andere acts vormen een harmonieus geheel - een oorstrelende pastiche.

Aan al wie elektronische relaxatie zoekt: duik in het diepe en laat dit album uw vriend zijn.

Bescheiden aanradertje.

Toen ik op kamers zat had ik een huisgenoot die dit met enige regelmaat op had staan. Zo dartelend van een afstandje ergerde ik me er dan niet aan. Maar een heel album enigszins geconcentreerd beluisteren doet de meligheid wel toeslaan, clean en eenvormig dat het is.

Het geheel kan nogal eentonig klinken (perfect als concentratiemuziek, of om lekker in gedachten op af te dwalen op de fiets), maar er staan wel een paar hele mooie composities op. Ik neig naar 3 sterren vanwege de eentonigheid maar dat kan ik eigenlijk niet verantwoorden gezien hoe vaak ik het heb opgezet. 3,5 dan maar!