Felt - Felt (1971)

Als er zelfs op Musicmeter geen berichten staan dan hebben we hier echt wel te maken met een stukje ongerepte natuur.

Ik hoorde een nummer op Spotify (Destination) en ben direct op internet gaan speuren voor een exemplaar. Nu lijkt het dus best een lastig verkrijgbare plaat te zijn. Mijn druk is vrij nieuw en komt uit Griekenland. Dat is volgens mij ook het enige land waar de plaat een nieuw leven heeft gekregen. Want er zijn wel meer Griekse handelaren die deze plaat aanbieden. Best grappig.

Het enthousiasme wat ik bij het eerste gehoor had is wel iets getemperd na het hele album een paar keer te hebben geluisterd. Teksten en zang zijn behoorlijk doorsnee. Muzikaal vind ik het wel erg sterk. Dit is gewoon een hele fijne plaat van een stel jonge knapen uit Alabama. Qua geluid doet het me af en toe denken aan Country Joe en Love. Past met gemak in dat straatje.

Ken alleen de Britse Felt, die uit een heel ander vaatje tapten, vele jaren later, en waar ik een groot liefhebber van ben. Maar het noemen van een andere favoriete band, Love, maakt me schieuwnierig. Ik ga er eens naar op zoek

Wat een verrassing, toen gisteren in mijn Discover Weekly 'Now She's Gone' verscheen. Meteen album opgezet en heeft de hele dag op repeat gestaan. Verrassende psy-rock uit de US. Jonge gastjes (17-20jaar) die toch een strak album hebben opgeleverd. Ondanks het feit dat zanger Mychael John Thomas zegt dat de opnamesessies in het teken stonden van wiet. Verder veelal strakke gitaarriffs, knallende Hammond-sounds (World) en imposante baslijnen (Now She's Gone!). Prijsnummer is toch wel The Change, met veel geïmproviseer, breaks en chord changes. Bovengemiddeld goed in het genre, dus 4,5*

Oh, Mychael is in zijn dertiger jaren Christen geworden en maakt nu voornamelijk christian rock. Des te meer reden om dit te waarderen.