The Firm - The Firm (1985)

Ohjee, weer een naamprobleempje

Dit is ook The Firm van Altogether Now, een top10 hit van begin jaren '90. Ik wist niet dat ze verder nog noemenswaardige dingen hadden gemaakt.

Dit is The Firm waar Jimmy Page, Paul Rodgers en Tony Franklin in speelde.

Dat was toch The Farm?

Oja, inderdaad.

Precies, en ook nog drummer Chris Slade. The Firm was dus opgebouwd uit Led Zeppelin, Free, Bad Company en Uriah Heep. Kan niet missen denk je dan. Maar op de een of andere manier is de bluesrockmaaltijd niet zo smakelijk als de ingrediënten doen vermoeden. Uitstekend gespeeld, dat wel, maar de nummers blijven niet hangen.

Als fan van Led Zep en Free was ik natuurlijk nieuwsgierig naar deze cd. Het is een album vol poppy bluesrock liefdesliedjes wat het geheel een wat gezapig gevoel meegeeft. Slecht is het ook weer niet. "You've lost that loving feeling" is inderdaad dat bekende nummer wat we ook kennen van de Righteous Brothers. Ik heb het zelf een keer gekaraoked in een dorp in Taiwan. Niet doen - zeker niet in combinatie met een slecht vallende barbecue van vlak daarvoor. (Ik heb net op tijd de parkeerplaats kunnen bereiken waar ik tussen twee auto's... nou ja, laat maar.) Page en Rodgers hadden deze cover ook beter kunnen overslaan. Voor het overige hangt het af van je stemming. "Together" en "Satisfaction Guarenteed" zijn in al hun over de top pathos stiekem heel mooie nummers. ( Ik was toen ik deze cd kocht zeer ernstig verliefd. Zou dat er mee te maken kunnen hebben?) "Midnight Moonlight" is een nummer van 9 minuten wat zeker wel de moeite van het beluisteren waard is en met "Radioactive" neurie ik iedere keer weer mee. En zo kom ik toch nog op 3 sterren.

Ik vind deze plaat erg goed, lekkere zangpartijen, super groovy fretloze baspartijen van Tony Franklin (heerlijk) en jimmy page natuurlijk.
Gewoon kopen en luisteren!!!!!!!!

Wel goeie rockplaat dit,maar geen nummers die je echt onthoudt.
Paul Rodgers zingt goed,Page speelt goed,daar ligt het niet aan.
Is Mean Business goed?

Paul Rodgers ben ik nooit weg van geweest. Heb deze band eens een kans gegeven omdat Jimmy Page erin meespeelde, maar ik vind het eerlijk gezegd een grote bak ongeinspireerde rotzooi. Ook de opvolger hiervan haalt geen voldoende bij mij.

Satisfaction Guarenteed? Nou, echt niet.

Ik zag de artiestennaam en dacht meteen aan Star Trekkin'

Wat een opluchting dat dit album achter de rug is!
Zoveel leeghoofdigheid heb ik allang niet meer gehoord. Van de term ‘supergroep’ zal ik zeker niet gebruik maken. Jimmy Page stelt mij diep teleur, terwijl Paul Rodgers melig het album doorzingt.
Met quasi 8 dezelfde songs plus een verkrachting van “You’ve Lost That Lovin’ Feeling” is dit een miskleun en compleet negligeerbaar.
Dan nog liever “Star Trekkin’”… van die andere The Firm.

Ik heb de eerste twee liedjes geprobeerd. Wat saai. Het is niet eens zozeer het spel dat teleurstelt. Het volstrekte gebrek aan fantasie waarmee ze de liedjes in elkaar hebben gezet zorgt ervoor dat Radioactive langer lijkt te duren dan No Quarter live.

luister eens naar die "mean guitar"solo in make or break:page op zijn best lijkt me. de volgorde op de originele lp is trouwens anders dan die hierboven. daar is closer de stevige opener (met blazers!)gevolgd door het sterke make or break;someone to love klinkt geweldig (de fretloze bas!);together en radioactive vallen tegen; de cover is vreselijk;money can't buy=zie somelove to love;satisfaction.. maakt z'n titel waar;midnight moonlight is episch, maar niet zoals een zepnummer episch kon zijn. de opvolger mean business is beter.

Someone to love en vooral Make or break zijn sterke nummers maar de rest komt amper boven de middelmaat uit,met de trieste cover van You've lost that lovin' feeling als dieptepunt.

Ik heb de plaat verhoogd met 0.5, want op de banale cover van You've lost.., staan hier eigenlijk uitsluitend topnummers op.(oké, de single Radioactive is ook niet super, maar de rest zeker wel). Ik moet hem nog op CD scoren, want mijn LP stamt alweer uit 1985.

Ik zag 'm in de updates voorbij komen en dat was ook het eerste waar ik aan dacht, een heel album vol met die stemmetjes... Wow Maar niet dus.

Kan me die videoclip (MTV) van Radioactive van toen nog goed herinneren.
Vond het toen erg goed.
Uiteindelijk is deze 'supergroep' toch niet doorgebroken.
Gelukkig maar, vind het concept van 'supergroep' niet echt aansprekend.
Ken het gehele album niet.

Hij staat op Spotify, buizen.

Ik las zojuist een interview met Tony Franklin, waarin hij mededeelt, dat het album nagenoeg live is opgenomen, incluis de vocalen. Straf.

Dat is toch het jammere van internet, dat je jeugdzonden voor altijd bewaard worden

Wat een verdwaalde geesten hier op Musicmeter. Een gemiddelde van 2,87... Dit is een fenomenaal goed album. Topprestatie van alle muzikanten, steengoede nummers, klinkt zo fris als een geitenbokje. Man man man

Enige reden dat ik dit album heb is omdat Jimmy Page erop speelt en ik moet zeggen dat ik maar weinig voldoening uit zijn spel haal. Enige leuke album waarop hij nog te horen is na Led Zeppelin is Outrider, de samenwerking met David Coverdale even buiten beschouwing gelaten. Maar dit gaat natuurlijk over The Firm waar Page braafjes You've Lost That Loving Feeling vertolkt ipv. zijn snerpende scheurijzer te laten zegevieren.

Ben het wel eens met het commentaar hierboven. Page is niet de gedreven snarenplukker die de boel op sleeptouw neemt. En Rodgers doet het niet slecht - met zo'n stem kun je immers van elke tv commercial een feestje maken - maar hij kan de boel ook niet redden. Radioactive is nog wel een aardige track, voor het overige klinkt het songmateriaal obligaat, weinig spannend en past het karakter van de schijf prima tussen de vele andere klinische producties uit dezelfde periode. Typisch geval van; een talentvol gelegenheidscollectief die hoge verwachtingen schept maar deze nooit wist waar te maken.

Een nogal teleurstellende plaat als je naar de artiesten kijkt: Paul Rodgers (Free, Bad Company), Jimmy Page (Led Zeppelin), Tony Franklin (later Blue Murder) en Chris Slade (Manfred Mann's Earth Band en later ACDC). Je verwacht dan wel een lekkere rauwe bluesrockplaat, maar er is iets heel erg mis gegaan. Het klinkt ongeïnspireerd en de productie is erg kil. Het is allemaal niet heel erg slecht, maar het is ook allemaal helemaal niet zo fantastisch.