The Cranberries - Everybody Else Is Doing It, So Why Can't We? (1993)

Het ontgaat mij eigenlijk altijd een beetje waarom deze plaat dan zo fan-tas-tisch is. Veel liedjes vind ik gewoon een beetje... saai. Of op zijn best blijven ze niet hangen. Dreams en Linger zijn natuurlijk mooi, maar als geheel prefereer ik zowel No need to argue als Bury the hatchet. Nou, nog maar even het voordeel van de twijfel: 3*

Vreemde maar lekkere combinatie tussen de dromerige muziek van Cocteau Twins en het puntige van The Smiths.
Schaduwen van Morrissey en Marr sturen de folky wave geluiden de juiste kant op.
Haal daarbij de Ierse invloeden van Sinéad O'Connor en je komt aardig in de richting van dit album.
De zang is nog niet overheersend, en de maniertjes ontbreken.
Gewoon een zeer geslaagd ondergewaardeerd debuutalbum.
Passend naast Reading, Writing and Arithmetic van The Sundays.
Begonnen als voorprogramma tijdens een tour met Duran Duran.
Hoofdact die blijkbaar geheel weg gespeeld werd.
Dreams en Linger die regelmatig de radio haalden.
Potentie om door te breken.
Belofte die ze met hun volgende album No Need To Argue, en de daarvan verschenen eerste single Zombie meer dan waar maakten.
Helaas was de rol als frontvrouw voor Dolores te hoog gegrepen.
Ze presenteerde zich steeds vaker als vervelend en irritant persoonlijkheid.
Liever genieten van Everybody Else Is Doing It, So Why Can't We?
Toen de harmonie in de band nog aanwezig was.
Waarbij de talenten van de broertjes Hogan een even prominente rol vervulden.
Onschuld in de uitvoering.

Dromerige indie rock met uitschieters als Linger, Dreams en Pretty. Maar het geheel heeft een mooie sfeer, dit is muziek bij kaarslicht maar dan zonder romantiek. De band kon die sfeer maar enkele albums volhouden om dan in een vervelende herhaling te vervallen. Maar hier gaat het zeker goed, met zo'n debuut kon de band zich meteen op de kaart zetten. Het was een middenweg tussen de grunge en de singersongwriter en zou met het verdwijnen van de grunge ook deels overbodig worden.