Tom Jones - 13 Smash Hits (1967)

Misschien dat Thomas John Woodward deze verzameling zelf wilde verkopen als een eerlijk eerbetoon aan bewonderde artiesten, maar voor een buitenstaander is het toch moeilijk om deze plaat te zien als iets anders dan een poging van Tom Jones om aansluiting te vinden bij "de jeugd van tegenwoordig" door "hippe" nummers te coveren.
        De titel bedriegt dus: dit waren wel hits, maar het is geen compilatie van Jones' eigen million-sellers. En of deze nummers net zo lang op zijn repertoire zijn blijven staan als zijn eigen hits lijkt me twijfelachtig, want zo af en toe gaat hij heel voorspelbaar de mist in. Dat gebeurt met name als hij met een geheel misplaatste funky benadering een soort street credibility lijkt na te streven, zoals op zijn dramatische cover van Sam & Dave's Hold on, I'm coming en zijn interpretatie van Rare Earths Get ready. En al evenmin overtuigt hij wanneer hij een ongezonde dosis drama probeert te injecteren in nummers die juist bij kleinschaligheid gebaat zijn, zoals de Ierse traditional Danny boy en de plaatafsluiter Yesterday (misschien zelfs tóén al een afgelikte boterham: 1100 covers alleen al tussen 1965 en 1972!).
        Aanzienlijk beter vergaat het hem wanneer hij rechttoe-rechtaan zingt op strak gearrangeerde nummers die hem veel beter liggen, zoals You keep me hangin' on (ondanks de wellicht noodzakelijke maar toch vrij onfortuinlijke aanpassing "Why don't you be a woman about it") en James Browns It's a man's man's man's world, waarop hij warempel de urgentie van het origineel weet te benaderen.
        Het hart van de plaat wordt echter gevormd door het blok van vier nummers die stuk voor stuk speciaal voor hem lijken te zijn geschreven en waarin hij zijn gevoel voor drama naar hartelust kan uitleven en zijn gigantische stem optimaal kan inzetten: de grote eigen hitsingle (It looks like) I'll never fall in love again, het dramatische I know, het korte maar zeer krachtige I wake up crying en Willie Nelsons Funny how time slips away, waarin hij een fraai element van somberheid en dreiging weet te brengen (misschien wel zijn beste zangpartij op deze plaat).
        Een mixed bag dus, maar het platenkopende publiek had er geen problemen mee: de single (It looks like) I'll never fall in love again werd #2 in Engeland, #6 in Amerika (bij een re-release in 1969) en #7 in Nederland, en het album zelf behaalde in Engeland de vijfde plaats en in Amerika de veertiende (als Fever zone, met (It looks like) I'll never fall in love again en Yesterday vervangen door Delilah).
        Kortom, een plaat voor de misschien niet al te kritische fans, met een nogal wisselvallige selectie maar inclusief een paar aardige covers en een kwartet meer dan voortreffelijke "klassieke" Jones-krakers.
        Voor de volledigheid een overzicht van de origine van de nummers :
1 Wilson Pickett
2 van Holland/Dozier/Holland voor de Supremes
3 van Isaac Hayes en David Porter voor Sam & Dave
4 Stevie Wonder
5 Spencer Davis Group
6 van Smokey Robinson voor de Temptations (maar beroemd vanwege de versie van Rare Earth uit 1970)
7 van Lonnie Donegan en Jim Currie voor Jones zelf (een original dus)
8 Perry Como
9 van Burt Bacharach en Hal David voor Les Reed
10 van Willie Nelson voor diversen
11 een Ierse traditional
12 James Brown
13 Beatles