Ted Nugent - Double Live Gonzo! (1978)

Ik heb bijna alles van Nugent maar deze cd is gewoon de beste van hem, gewoon helemaal te gek.

Krap 3,5 sterren. Pluspunten voor de door Derek St. Holmes gezongen nummers. Minpunten voor Ted Nugent's egotripperij. De plaat klinkt voor mij niet als een reguliere concertregistratie. Dat ligt deels aan een aantal fadeouts tussen de nummers. Daarnaast klinkt het als een samenraapsel van nummers die als toegift werden gespeeld en te lang werden uitgerekt.

De plaat opent nog sterk en energiek met het door Derek St. Holmes gezongen nummer Just What The Doctor Ordered. Op het tweede nummer neemt Ted de zang over en hij blijft dat helaas het grootste deel van de nummers doen. Alleen Stormtroopin' en Stranglehold zijn weer door St. Holmes gezongen. Waarom? Omdat Ted bekend staat als iemand die vooral zichzelf graag in de spotlights zet. Getuige de verhalen die ik over hem lees en de hoes waar alleen een flink aantal foto's van Ted himself staan.

Wat mij betreft maakt Ted zijn eigen sterrenstatus niet waar. Op zanggebied en als gitarist niet. Zijn grootste pluspunt is de energie die hij er in stopt, bijvoorbeeld door gebruik te maken van de feedback met zijn semi akoestische gitaar. Zijn solo's vind ik af en toe slordig, maar ook saai en oubollig met teveel pentatonische loopjes en gebrek aan ritmische creativiteit. Als je bijna elk livenummer langer speelt dan de studioversie gaat me dat tegenstaan. De veel te lange versies van het instrumentaaltje Hibernation en Motor City Madhouse zijn daar de belangrijkste voorbeelden van.

Begin deze maand startte de podcast 'More Than a Feeling: Het verhaal van Alfred Lagarde.' Als het over deze radio-dj gaat moet ik automatisch aan Ted Nugent denken. Dit dankzij mijn eerste uitgebreide kennismaking met het hardrockgenre, door hem ‘beton’ genoemd. Ik was in het najaar van 1977 deze stijl ingerold via single Rockin’ All over the World van Status Quo, waarna ik Lagardes radioshow opeens kon waarderen.
De twee platen die ik me daarvan vooral herinner zijn beiden livealbums, enthousiast door Lagarde gepromoot: Go for what You Know van Pat Travers en Double Live Gonzo! van Ted Nugent. Die laatste stond in februari en maart 1978 in de Zweedse en Britse albumlijst, de enige Europese landen waarvan ik een notering kan vinden voor deze liveklassieker.

Vooral Gonzo klonk herhaaldelijk bij de legendarische radiomaker, die een vriendschap opbouwde met de man die net zo snel praatte als soleerde. Dat nummer steekt voor mij met kop en schouders boven de andere uit met z’n bijtende riff en bijna manische zang. De gekte spat eraf, nog altijd.
Bij andere nummers heb ik dat veel minder, zeker als het album vordert. Met kalmere klassiekers in zijn oeuvre als Stranglehold en Cat Scratch Fever heb ik namelijk niet zoveel. Dan liever Just What the Doctor Ordered en Great White Buffalow.

Hierboven maken iggy en B.Robertson enkele rake opmerkingen over de persoon Nugent, hnzm doet hetzelfde over diens gitaarcapaciteiten.
Als ik hun bijdragen lees, vraag ik me het volgende af: is het door zijn egotripperij dat ome Ted eigenlijk al in 1978 werd voorbijgestreefd door landgenoten Boston en Van Halen? Alhoewel Amerikaanse hardrockers de platen van deze artiesten waarschijnlijk broederlijk naast elkaar hadden staan, sluit ik niet uit dat Nugents urgente gebrek aan zelfkritiek zijn verdere ontwikkeling in de weg heeft gestaan.

Hoe dan ook, het titellied was één van mijn eerste kennismakingen met het harde genre en wat je als jonge puber hoort, blijft vaak haken in het hart. Blijft een heerlijk nummer, zeker in deze versie. Die nostalgie is mede de reden dat ik nog een krappe voldoende geef voor deze dubbelaar.