Melanie C - The Sea (2011)

Uit nieuwsgierigheid eens een paar opgezet deze week, deze nieuwe van Melanie C. Ik ben blij om te horen dat ze dat stoere rock-imago dat ze zich op haar vorige drie albums wilde aanmeten, nu vaarwel heeft gezegd. Alsof ze zichzelf (en anderen) wat wilde bewijzen. Hoe hard ze 't ook probeerde, ze bleef gewoon een doorsnee (pop)zangeres. Niet dat daar iets mis mee is, overigens. Met dit nieuwe album legt ze de nadruk voornamelijk op het produceren van eenvoudige popliedjes die goed in het gehoor moeten liggen, en dat is in zekere zin ook wel gelukt. Vooral haar zuivere, herkenbare stemgeluid klinkt na al die jaren nog steeds in orde. Niet alles wat betreft songmateriaal klinkt even memorabel, maar sommige refreintjes zijn behoorlijk aanstekelijk, en dat maakt bepaalde nummers geschikt om uit te groeien tot (bescheiden) hits. Burn en Weak zijn hiervan mooie voorbeelden. Ook een wat stevige(re) popliedje als Get out of here mag er wel zijn, tot op zekere hoogte toont ze hier die ‘ouwe’ stoere Mel van twaalf jaar geleden te zijn, zonder geforceerd over te komen. Iets wat vanaf haar tweede album wel gebeurde, jammer genoeg. Helaas heb ik het idee dat Melanie C anno 2011 toch behoorlijk passé is.

Ergens kan ik het ook wel begrijpen, zit de massa nog te wachten op nota bene een voormalige Spice Girl die alleen in de jaren negentig redelijk succesvol was? Ik denk het niet, om eerlijk te zijn. Hoe dan ook een prima pop album. Zelfs haar beste album sinds haar debuut Northern star uit 1999, naar mijn bescheiden mening. Eenvoudig maar absoluut degelijk. En zeg zou zelf, zo hoor je haar toch het liefst?