Shriekback - Oil and Gold (1985)

Nemesis is een wereldnummer!! Verder ken ik Shriekback eigenlijk amper..

Miskend talent. Erg vernieuwend in de jaren 80 en zeer afwisselend, en toch amper bekend. Michael Mann zag er gelukkig wel wat in voor de soundtrack van Manhunter en Band of the Hand.

zeer sterke cd die ik na mijn plaat zeker opnieuw ga kopen, die bassen, revival van de 80 ies , hammerheads , subliem

Via Gang of Four bij deze groep beland.

Dit is niet echt een onmisbare plaat.
Wél staan er hier enkele onmisbare nummers op.
Absoluut prijsstuk is Nemesis, wat een sterk refrein zeg!, prachtige song.
Maar ook the Big Hush is erg mooi, waar ken ik dat toch van? (en nee heb de Mann films nog niet gezien) Mooi sfeertje, zweverig, pakkend...
Fish Below The Ice en Faded Flowers zijn ook goed gedaan, minder onvergetelijk dan de twee bovengenoemde..
Met de andere nummers heb ik niet zoveel...misschien later wel...
Coelocanth (panfluit?) sluit mooi af maar is nu ook niet een wereldnummer....

Al bij al goed bevonden door jellorum..want de goeie nummers zijn écht goed..

en het kan verkeren zei Bredero...

dus heb ik deze maar besteld, ik beluister 'm erg graag, nog steeds...apart geluid, veel sterke songs, aangeraden te draaien op maximaal volume..Nemesis dé song, maar hoe ik eerder enkele nummers toch wat minder vond, zo heb ik nu moeite om er een echt mindere uit te pikken, misschien nog steeds Coelocanth maar dat hangt absoluut van mijn stemming af...

Sterk album!!

Hé mijn hoes ziet er ietwat anders uit.
Zonder de hoofden, de veren hebben een groene schijn en de smalle rechthoek staat rechtsonder ipv rechtsboven...

edit: ik zie het al, de US-versie dus

Die heb ik dus ook.

Goed funky plaat, afgewisseld met vage sfeerschetsen, die wel boeien en bij vlagen hypnotiserend werken. Onwillekeurig moet ik hier denken aan Talking Heads ten tijde van Remain in Light, maar de grooves zijn minder goed (ook geen gemakkelijke opgave, moet ik zeggen). Enige probleem is een beetje die hysterische vrouw die achtergrondvocalen verzorgt (ik kom er maar niet achter wie het is, maar het is toch geen man? Toch? )

beste tracks zijn malaria , nemesis en coelocanth

toch een sterk globaal album en zeer goed technisch gespeeld !

zeer donker ook !

Waarom staat dit album getypeerd als avant-garde? Ik vind het behoorlijk poppy met rock en funk invloeden. Mooie plaat hoor!

Lekker plaatje hoor. Vooral Nemesis en Hammerheads zijn onweerstaanbaar catchy. The Big Hush is ook mooi. Doet hier en daar wel een beetje Love and Rockets denken, ook zo'n tweede generatie waveband die door de eerste generatie postpunkers werd opgericht.

Stukken beter dan hun vorige album Care, waarvan ik alleen de eerste twee nummers zonder meer goed vond. Op dit album gaat het na twee nummers pas echt beginnen. Toch vind ik niet het veelgeprezen "Nemesis" het mooiste nummer op dit album maar het zeer rustige "The Big Hush".

3,5*

'This Big Hush'! Eén van de mooiste platen ooit.

hahaha, excuus voor de late reactie.... mocht je er zelf nog niet achter zijn: achtergrondzang op 'Nemesis' wordt verzorgd door Clare Torry.
zij doet oa ook de zang op Great Gig In The Sky van Pink Floyd

edit - geweldige plaat dit. stemmige nummers zijn lekker, kunnen me niet lang genoeg duren, rest is knallen.

Nemesis was toen het troetelkindje van VARA/VPRO-radio.
Nooit verder geluisterd dan deze song.
Die link met de groep XTC moet ik ook nog eens zien te ontdekken.

Ja, Barry Andrews, toetsenist op de eerste twee platen van XTC met de bassist van Gang of Four (op Entertainment en Solid Gold).
Dat basgeluid is nogal dominant op de platen van Shriekback, wat ik dan weer erg lekker vind.

Ben benieuwd of het je zal bevallen.

Veel is al gezegd over het aanstekelijke refrein van Nemesis, behalve misschien dit: het is een zuivere Ollekebolleke, de door Drs P gepopulariseerde dichtvorm met zes strofes waarbij de vierde strofe uit een zeslettergrepig woord moet bestaan met klemtoon op de vier lettergreep (parthenogenesis).

Geen idee of daar door de heren over is nagedacht overigens.

Zoveel liefde voor dit wetenswaardigheidje.

Tot mijn verbazing deze uit een uitverkoop bak kunnen plukken, tweedehands vinyl. Zo groeit mijn Shriekback oeuvre langzaam maar zeker. In de jaren 80 'Care' gekocht en veel later wat vinyl en een cd.

Dit derde album is waarschijnlijk wel het meest 'harde' album en voor het eerst zijn er ook gewone drums te horen, naast de digitale, Tijdens de opnames van dit album vertrok zanger/gitarist Carl Marsh, hij is nog wel duidelijk te horen op een aantal nummers. Barry Andrews neemt zijn rol over.

Halverwege de jaren 80, na de punkexplosie van eind jaren 70 viel de scene, net als de Toren van Babel, uiteen in tientallen genres, stromingen en substromingen. Zonder internet was er enkel mond op mond reclame en het delen van muziek vaak door muziek cassettes. Een hele underground scene, waar Shriekback duidelijk in vertegenwoordigd was. Bij het grote publiek vanzelfsprekend niet.
Oil and Gold wordt door sommigen als hoogtepunt van hun carrière gezien; het is inderdaad een intens melancholisch album dat schommelt tussen de uitbundige klanken van gospelkoren en fluisterende, depressieve songs. Het verwijst naar veel van de muzikale stromingen die destijds actief waren, met elementen van gotische onheilspellendheid, New Romantic-kunstzinnigheid, postpunk-drums, maar ook gelikte New Wave-drummachines en synthesizers.
De eerste drie nummers met zanger Carl Marsh nog binnen de geledingen hebben veel weg van Talking Heads, de energie, de achtergrondzangeressen, het zenuwachtige gezang. De vaart zit er goed in ! Dan komen er twee totaal andere nummers, langzaam, duister, soms progachtig, maar ontzettend mooi. "Faded Flowers' is misschien wel het beste wat ze ooit gemaakt hebben.Het is een weemoedige overpeinzing over het einde van de weg: "We hadden goede machines, maar ze werken niet meer / Ik hield ooit van je, maar ik hou niet meer van je." Peter Gabriel wordt wel referentie genoemd bij zulke nummers.
Dan kant B, daar staat cult danshit 'Nemesis' op, waarin niet alleen het woord "parthenogenesis" voorkomt, maar er ook nog eens succesvol op rijmt, en dat in het refrein. Maar dit opzwepende lied wordt gelijk volgt door het duistere, weemoedige en trage 'only thing that shines' . Dan komen we weer twee uptempo funky rock songs om af te sluiten met het prachtige weemoedige instrumentale 'Coelocanth'. Dit nummer en "This Big Hush" zijn door regisseur Michael Mann verwerkt in de film Manhunter uit 1986, de eerste Hannibal Lecter-film.

'Oil and Gold' is typerend voor zijn tijd: synthpop uit de jaren 80 met een duistere ondertoon. Maar de intelligentie, energie en sterke songwriting maken het een album dat de tand des tijds heeft doorstaan. En waarschijnlijk uis het het het beste album van deze cult groep.

Koen St

Tof album. Eerste gedeelte van het album doet me ergens ook wat denken aan Talking Heads!
Later wordt het meer post-punk isch