The Romantics - The Romantics (1980)

Oei. Die gasten moet je niet zien. What I Like About You vind ik nog steeds een geweldig liedje.

Ik heb het nog even gecheckt; ze hebben What I like about you echt zelf geschreven. Waarom check ik dat? Omdat je vermoedt dat een band die zo'n song uit de pen krijgt, op zijn minst een lekker album zullen afleveren. Wrong. Zeer middelmatig.

Toch heeft de muziek regelmatig wat weg van The Ramones; gasten die je ook niet moet zien; kan ook niet meer trouwens , zijn bijna allemaal dood.

Het eerste wat ik van deze band kocht was de punky single 'What I like about you' dat inderdaad Ramones-achtig klinkt. Ik zie nog zo de clip voor me, waarin je de drummer als een bezetene ziet zingen en drummen. Kort daarna heb ik ook het album gekocht dat natuurlijk erg tegenviel. Ik had er veel meer van verwacht en dat er net zulke songs als 'What I like about you' op zouden staan.
Een paar jaar later hadden ze weer een hit met het gave 'Talking in your sleep'.

Ik dacht altijd dat het nummer 'What I like about you' van John Cougar Mellencamp was.
De stem lijkt er zo vreselijk veel op.
Overigens een geweldig nummer trouwens.

ik draai de single nog elk jaar 1 keer .
de singlhoes blijkt dezelfde te zijn dan de lp hoes dat wist ik niet !!

Drie keer live gezien ,en ik moet zeggen, live zijn (waren) die op hun best! !!

Een van de leukere singles in 1980, dat What I Like About You. Het album heb ik een paar keer gehoord bij een klasgenoot en dat viel wat tegen. Voor mij als Kinksfan nog interessant vanwege She's Got Everything, dat je in die tijd alleen maar kon vinden op de B-kant van de single Days. Zo kon het dus gebeuren dat ik het Kinksnummer eerder van The Romantics hoorde dan van The Kinks zelf.
Van The Romantics is een verzamelaar meer dan genoeg.

De hit is nog steeds onverwoestbaar maar de rest van dit album kan daar helaas niet bij aansluiten. Veel leuk en aardig en soms lekker rammelend. Een kleine 3+

Powerpop 1980. Overeenkomsten tussen The Romantics en The Knack? Beide groepen maakten powerpop met pittige gitaarriffs. Beide groepen worden herinnerd door een grote hit (of beter: in het geval van The Romantics twee) waarbij de overige nummers in de schaduw daarvan staan.
Wie tiener was in 1980 moet de groep kennen van What I Like About You, dat in Nederland eind maart de Nationale Hitparade betrad om begin mei op #5 te toppen. Met een pakkend fluisterzangdeel op 2/3, waarna het refrein luid wordt herhaald. Slim, effectief en leuk trucje.

Waar de Californiërs van The Knack begin 1980 hun tweede album ...But the Little Girls Understand uitbrachten, waren The Romantics uit Detroit kort daarna toe aan hun titelloze debuut. Gekleed in glimmend roze en kekke stropdasjes - dezelfde foto op single - klinkt onvervalste jaren '60 rock in modern jasje. De riff staat centraal.
Soms werkt dat, vaker minder. Dat heeft mede met de zangers te maken: zowel gitarist Wally Palmar, bassist Rich Cole als drummer Jimmy Marinos doen de leadzang, de laatste op de doorbraakhit. Zijn stem is de prettigste, de andere twee hebben het nét niet. Bovendien is de ene compositie pakkend en de andere minder.
Opener When I Look in Your Eyes is aangenaam, hetzelfde geldt voor het gitaargeluid in Keep in Touch dat als compositie echter minder pakt; afsluiter Gimme One More Chance (Spotisaai vermeldt de titel als Gimme Me ) is een lekkere afsluiter van de plaat. She's Got Everything, oorspronkelijk van Ray Davies en zijn Kinks, heeft vanzelfsprekend een sixtiesgevoel. Toch liever eigen werk van de groep. Maakt wél duidelijk dat The Romantics in deze geest muziek schreven.

Dat laatste ligt niet in mijn smaakzone. Het is me te sixties, ondanks de inventieve drumpartijen van Marinos. Een matte 7 als schoolcijfer. Laat onverlet dat als de radio What I Like About You laat horen, de volumeknop bijna vanzelf omhoog gaat en ik luid meebrul: "Hey!"

Ik kwam hier op reis door de wondere wereld van new wave en co. Vorige halte was de debuutsingle/EP van de Britse hardcorepunks Discharge. Volgende liedje op mijn afspeellijst met new wave is Missing Words van The Selecter, maar omdat ik het bijbehorende album Too Much Pressure al besprak, ga ik terug naar Engeland. Op naar punk-met-frisse-ingrediënten van The Members en hun tweede elpee 1980 - the Choice Is Yours.