Discharge - 1980-1986 (1987)

Discharge uit Stoke-on-Trent debuteerde in maart 1980 met single Realities of War. Begonnen in 1977 was hun muziek geleidelijk harder en sneller geworden; je hoort invloeden van Motörhead en op hun beurt werden ze van invloed op thrash metal.
Politiek bewust, aanhangers van het anarchisme en pacifisme. Als luisteraar werd je gebombardeerd met een mitrailleurvuur aan decibellen, voor die tijd ongekend. Waar veel punk van voordien inmiddels bijna als braaf wordt ervaren, is dat hier anders.

Realities of War is een 7" met op iedere zijde twee nummers. Er wordt gebeukt met snel riffwerk, zo wordt vanaf de eerste seconden duidelijk: op YouTube volledig te vinden. Het titelnummer duurt 70 seconden, het langste is But After the Gig dat er zes langer duurt.
In tegenstelling tot wat ik soms lees als zou echte punk geen gitaarsolo's mogen bevatten, mag dat hier wél, zo bewijst datzelfde nummer. Alsof je een voorproefje van Slayer krijgt.

Het zou nog twee jaar duren voor ze op langspeelplaat debuteerden, maar de toon was gezet... Datzelfde jaar nog verscheen de tweede single; Decontrol bevat drie nummers. Landelijke bekendheid kwam dankzij BBC Radio 1-dj John Peel, die de groep eind maart 1980 voor het eerst draaide.
In 1984 verschenen maar liefst drie compilatie-elpees van Discharge met daarop vooral non-albumwerk, maar qua volledigheid prefereer ik 1980-1986, die echter niet in z'n geheel op streaming is te vinden. Rauw en meedogenloos, dat is hetgeen deze hardcore punkgroep serveerde.

De reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave en aanverwanten vervolgt. Ik kwam van deze verzamelaar van The Stranglers en omdat ik Flex van Lene Lovich al behandelde, vervolg ik bij de powerpop op het debuut van The Romantics.