Teenage Fanclub - Man-Made (2005)

Ben erg benieuwd naar het album. Hopelijk komen ze eindelijk weer eens in Nederland optreden. Het dubbeloptreden met Buffalo Tom, 1995 in Paradiso behoort nog steeds tot mijn favoriete avonden ooit!

De wilde haren zijn er niet meer, zeker niet als je het vergelijkt met bijvoorbeeld het spetterende Bandwagonesque, wat in mijn ogen hun beste album blijft. Dit is een easy, soepel, uitgebalanceerd, heel goed luisterbaar album.

Niks nieuws onder de zon dus...:)

Inderdaad niets nieuws onder de zon, maar wel een ongelovelijk goede herhalingsoefening. Teenage fanclub heeft een bepaalde klasse en die verloochend zich niet. Vooral Fallen leaves (met heerlijk orgeltje) is een prachtnummer, maar eigenlijk doe ik met het noemen van dit afzonderlijk liedje de rest tekort. Iets beter dan Howdy! en iets minder dan Songs from Northern Britain, 4* dus.

Ja, het is verdorie een van de beste bands van de laatste 20 jaar maar (bijna) niemand die het doorheeft!:)

ha ik dacht dat ze gestopt waren ofzo?!!? zo hoor je nog eens wat... zo te zien ook nog een aanrader, zal hem dan maar eens gauw gaan checken

Toevallig net weer 'Bandwagonesque' opstaan, je reinste Fountains Of Wayne avant la lettre.

Nou ik moet zeggen dat ik nog nooit van de band had gehoord dus heb meteen dit album en Bandwagonesque beluisterd en ik moet zeggen dat het hoge niveau van beide albums me erg verrast: heerlijke muziek!

De eenvoud van dit album zou het mij moeilijk maken om er iets over te schrijven. Dacht ik. Maar niets is minder waar, de muziek doet dan wel eenvoudig en strak aan (op zich een goede basis voor gezond luisterplezier), maar het zijn juist de kleinste nuances bij dit album die het op den duur allemaal weer zo aantrekkelijk maken.

Bij de opener zijn de nuances nog wel een beetje onzichtbaar, het is een nog eenvoudigere song dan de gemiddelde van Teenage Fanclub. Maar zeker niet minderwaardig. Bij Time Stops wordt het wel leuker, genieten voor mij hier is onder andere het beheerste electrische gitaartje aan het begin en eind, het gitaartje dat niet veel toonvariatie nodig heeft om de aandacht te trekken. Verpakt in eenvoud, klinkt het stukje aan het einde beheerst getergd. Die beheersing illustreert de volwassenheid van de band en de muziek. De kalmte plant zich rustig voort in het nummer Nowhere, heerlijk getokkel, en met een bas die het prima naar zijn zin heeft. Iets over de helft van het nummer is er een soort dalletje waar je de leadgitaar weer hoort, terwijl de rest even 'pauzeert'. Prachtig! In Save is er teveel te genieten om er iets tussenuit te pikken; deze hele song is genuanceerd! Nou, oké: luister eens naar de bas in de fade-out! Slow Fade vind ik iets minder, iets te wild en eentonig. Eentonigheid die in het volgende nummer juist een hele positieve lading heeft: Ik sta er elke luisterbeurt weer versteld van hoe mooi het eentonige gitaartokkel in het nummer Only With You is. Door de melodieke nuances in het (op het eerste gehoor) eentonige gitaarspel, en door de afwisselende onderliggende akkoorden krijg je een dubbel gevoel bij dit nummer: eentonig, en toch melodiek. Uniek gecomponeerd, kinderlijk eenvoudig en briljant uitgevoerd. Mijn eerste échte favoriet van het album. In Cells herken ik het gitaarspel zoals ik het zelf heel graag speel. De capo lekker ver op de akoestische gitaar geklemt, en dan een mooi akkoordenschema gaan tokkelen. Precies ook wat hier gebeurd, en dan met begeleiding.
Op de site van allmusic staan twee albumthema's vermeld: "Long walk" en "Early morning". Ik weet niet hoe ze erop komen, maar Feel the Sunshine klinkt wel als een nummer die je kan luisteren als de zon opkomt.
Falling Leaves is de tweede favoriet van dit album, er zit teveel muziek in waar je enthousiast van kan worden. Ga dit luisteren! Flowing gaat een beetje in de trend van het vorige nummer verder, maar is vier tikjes bescheidener. Om het mooi te gaan vinden zal ik de nuances nog moeten gaan herkennen. Born Under a Good Sign is de laatste spetter van het album, uitgeleid door een rustig Don't Hide dat een beetje als een soort "Amen" klinkt.

Een sportvrouw loopt de 100 meter uiterst in 11 seconden, een sportman uiterst in 10. Wat Teenage Fanclub hier performed is 10 seconden, wat voor weinigen is weggelegd... Niet anti-feministisch bedoeld hoor, ik probeer alleen de titel van dit album te ontcijferen: Man-Made!

Had 'm daarstraks ook even opstaan tot 2Vandaag begon, en het klonk weer goed. Binnenkort meer.

Prachtig album met weer een aantal juweeltjes, te beginnen met het prachtige It's all in my mind, (met sterke Byrds-invloeden) Heerlijk om op weg te dromen op een lome zomerdag. Klinkt op het eerste gehoor allemaal vrij simpel, maar bij meerdere luisterbeurten blijkt het toch allemaal heel subtiel en geraffineerd in elkaar te steken. Voor de fijnproevers.

Dit nummer mag je niet missen: 'It's all in my mind' is, voor mij althans, gewoon een geweldig nummer. Teenage fanclub op zijn best.

Ook 14 jaar na verschijning nog steeds een pareltje dat, ondanks de tand des tijds, nog op geen enkel vlak ingeboet heeft. Met verbazing herbeluisterd vanochtend, hoe power en subtiliteit verweven zijn.