Boy & Bear - Moonfire (2011)

Niemand?! Zonde, ontzettend goed album!

Inderdaad lekker album. Stem doet me op één of andere manier denken aan Anne Soldaat. Ga hem nog even luisteren voordat ik een stem ga geven, maar 3,5/4 sterren zit er nu al in.

Word een beetje weggedrukt door de gevestigde orde. Geen unieke sound, maar een aanrader voor elke folk-rock liefhebber! Fijne plaat.

Toch maar eens achteraan, ik was hiervan erg onder de indruk.

Nu op Luisterpaal, doet serieus heel erg aan Anne Soldaat denken. Niet echt vernieuwend dus, maar klinkt wel aardig.

Heb deze naam ook al horen vallen in de context van 'gelijkend op' Mumford & Sons en Fleet Foxes. Misschien deze dan toch maar eens beluisteren

Mooi album, absoluut. In het verleden werd deze band min of meer 'afgekraakt' omdat ze letterlijk zouden stelen van Mumford & Sons en Fleet Foxes. Dat was toen natuurlijk ook best wel het geval.
Op deze plaat vind ik dat niet meer zo.

Met 'Fall At Your Feet' (Crowded House cover) op 'He Will Have His Way' (Crowded House tributeplaat) kregen ze me echter heel enthousiast en toen ik dit album laatst op De Luisterpaal zag staan moest ik ernaar luisteren. Het klinkt nog vaak enigzins bekend. Maar het is niet meer letterlijk 1 artiest nadoen.

Ik hoor wat Anne Soldaat, inderdaad. Zelfs wat Tim Knol. Een heel klein beetje Laura Marling en ook een beetje Noah & The Whale. Misschien zelfs wat Neil Young/Stephen Stills in sommige elektrische gitaarsolo's.
Nu ik erover nadenkt, heeft het deze keer veel weg van The Head And The Heart!
De grootste (en enige) Fleet Foxes/Mumford & Sons-invloed hoor ik slechts op 'Beach', en dan alleen het eerste gedeelte.

Maar voornamelijk zouden we hier kunnen spreken van een eigen benadering. Het is niet alsof je 1 op 1 naar een plaat van eerdergenoemde artiesten luistert.
Het borduurt wat mij betreft heel erg voort op het eigen geluid dat ze op Fall At Your Feet laten horen.
Fijn album. Lekker lente-ig. Er blijft niet heel veel hangen, als dat ik bepaalde nummers in mijn hoofd blijf hebben maar het is zeker een lekkere plaat.

Ik geef hem voorlopg 3,5*

Heerlijke feelgood plaat met aanstekelijke nummers zoals Part time believer en My only one. Op sommige momenten vind ik de sfeer en stem inderdaad op Fleetfoxes maar ook Blaudzun doen lijken. Geen complexe of overijverige geforceerde songs en dat resulteert in een lekker in het gehoor liggend album. Beetje het idee van een warme zomeravond bij kampvuur (of gewoon in de tuin), lekkere whiskey, hond naast je en al starend naar de heldere hemel luisteren naar Boy & Bear

Overigens komt het niet vaak voor dat de cover van het album zo goede indruk geeft van de muziek zelf.

Leuk album inderdaad. Weinig bijzonders, maar wel gewoon 11 fijne liedjes.

Ik moet zeggen dat ik beide bands nog wel behoorlijk terug hoor. Met name in de zang hoor ik Fleet Foxes, en de instrumentatie heeft her en der wat weg van de Mumford & Sons. Ook Jonsi lijkt een keer langs te komen, in het nummer Percy Warner Park.

Kortom, origineel is het niet. Fijne muziek is het daarentegen wel.

3,5*

Ook al sluit het naadloos aan op het vrij verzadigde genre van folk en indie, vind ik dit een erg leuk album en verveeld het absoluut geen moment.

Leuk album met inderdaad touwtjes naar Fleet Foxes.

3*

Ik heb het album nog een paar keer beluisterd.
Ik hoor toch echt geen Mumford & Sons en Fleet Foxes meer terug.
Natuurlijk zijn zij degenen die de folkmuziek weer een beetje onder de aandacht brachten.

Echter vind ik een vergelijking met The Head And The Heart en Cloud Control meer opgaan.

Alleen qua stem hoor ik overeenkomst met Fleet Foxes, verder vind ik dat deze heren een vrij uniek geluid hebben. Ook een beetje moeilijk in een hoekje te stoppen, ik las ergens dat ze "folky rocksongs" maken, maar dat vind ik de lading eigenlijk net niet dekken. Maar dat is natuurlijk niet het belangrijkste, het gaat om de muziek, die moet mooi zijn. En dat is het zeker.

Laatste nummer vind ik het mooist.

...
Nee, nee. Folk was al wel even aan een wederopmars bezig. Mumford & Sons en in mindere mate Fleet Foxes, geflankeerd door de afgrijselijke Lumineers en de nietszeggende Passenger, hebben alleen de vertaalslag gemaakt naar het grote publiek. Folkpop: makkelijk verteerbaar, geen muzikale complexiteit, gewoon pop met een folksound. Bij Fleet Foxes valt de popachtigheid erg mee, maar de oneindige vlakheid van de instrumentatie bij die band, totaal wars van enige melodieuze onderscheiding, maakt het haast net zo hapklaar.

Dit alles hoor ik hier helaas wel degelijk in terug. Gelukkig in bescheiden mate.