Lene Lovich - Stateless (1978)

Vanaf 1978 trokken de rookwolken van de punkrevolte aardig op. Wat overbleef was vooral new wave, een muzikaal lichtere en gevarieerdere vorm van de ‘do-it-yourself-filosofie’. Het jaar erop intensiveerde hun aandeel in de Nederlandse hitparades, wat van deze beginnende puber de volle belangstelling kreeg.

We hadden dat jaar drie grote Hilversumse hitlijsten: de Nationale Hitparade van de NOS, de Top 40 van Veronica en de TROS Top 50. De fakkeldragers van new wave daarin: Blondie, The Boomtown Rats, Elvis Costello, Ian Dury & The Blockheads, Fischer-Z, Japan, The Knack, Gary Numan/Tubeway Army, The Police, Patti Smith, Squeeze en XTC; ska van The Specials en Madness en uit eigen land humorwave van Gruppo Sportivo en rockwave van New Adventures.
Daarbuiten gebeurde ook veel: de namen van bijvoorbeeld Siouxie & The Banshees en The Cure gonsden rond, met die van vele, véle anderen. Onze eigen Muziek Expres rapporteerde over de naderende film Cha Cha, waarin naast rock ‘n’ roll junkie Herman Brood twee bijzondere zangeressen zouden acteren: de voormalige DDR-inwoonster Nina Hagen en de Londense Lene Lovich.

Die laatste haalde in ’79 maar liefst drie maal de hitparades, zonder hulp van de film. Zij had mijn interesse door haar krachtige stembanden en heldere stem, die regelmatig als een elastiek in de hoogste regionen schoot. In Muziek Expres las ik gefascineerd over Lovich en ontwaarde opvallende foto’s, waarop ze in extravagante zwarte jurken te zien was.

Vorig jaar kocht ik haar debuut-lp Stateless met daarop de eerste twee hitsingles, verschenen op het legendarische punk/wavelabel Stiff. Het haalde in april ’79 #14, acht maanden voordat Cha Cha uitkwam.
Kant A opent met haar eerste hit Lucky Number, dat representatief is voor La Lovich in topvorm: fris, energiek en een tikkeltje gek. Een waveklassiekertje. Sleeping Beauty en Home zijn iets rustiger, hier en daar klinken keyboards of piano. De creativiteit spat eraf. Too Tender (to Touch) is nog iets kalmer en doet me qua sfeer denken aan… Ja, aan wie eigenlijk? Het bevat een prachtige pianopartij, een glockenspiel tinkelt en klokken luiden. De eerste helft sluit af met haar tweede hit Say When, dat zich qua gekte kan meten met de opener.

Kant B start conservatiever met Tonight, waarop een sax blaast. Plotseling begrijp ik welke associatie ik op kant A had. Die track had qua sfeer wel iets weg van Patti Smith. En nu moet ik aan Springsteen denken. Niet slecht, maar ik mis de excentriekere zanglijnen die zo goed bij haar passen. Toch is Tonight een aardig liedje, al is het even schakelen.
De tracks hierna klinken dan weer wave, zij het iets ingetogener, waarna One in a 1,000,000 weer enige gekte uitstraalt. Tot mijn ontzetting sluit de plaat af met een liedje dat ik ken als die gedrochtelijke hit uit 1987; blijkt dat Lovich I Think We’re Alone Now als eerste opnam… Het lukt me helaas niet om hier objectief over te schrijven, dankjewel Tiffany!

Samenvattend: Kant A is top, kant B aardig. Op streaming vind je vier bonussen en voor de verandering zijn deze wél dik in orde, beter zelfs dan de B-kant. Be Stiff bijvoorbeeld, vast een bedankje aan haar platenlabel. De Japanstalige versie van het voornoemde gedrocht doet me zowaar glimlachen.
De originele plaat is een bescheiden monument, zeker als je bedenkt dat Lovich met haar victoriaanse jurken een grondlegger van gothic zou blijken.