Pink Elephant Album (1970)
mijn stem
1 stem
Nederland
Pop
Label: Pink Elephant
-
Shocking Blue - Hello Darkness (2:52)
-
California Licence - The Cage (2:41)
-
Caravan - If I Could Do It All Over Again I'd Do It All Over You (3:03)
-
Choc - Way of Life (3:28)
-
The Blue Moons - Ha-lee-loo-ya (2:23)
-
Post Scriptum - You're Making Me Down (3:08)
-
Ben Cramer - Lady of the Night (2:39)
-
The Mardi Gras - Girl, I've Got News for You (3:01)
-
Shocking Blue - Pickin' Tomatoes (3:17)
-
Paul Davis - I Just Want to Keep It Together (2:29)
-
Big Boy & Bouncers - Someday (I Will Find My Way) (2:51)
-
The Duke of Burlington - Flash (3:28)
-
O.P.M.C. - Big Stage Actress (3:45)
-
Andwella's Dream - Every Little Minute (3:36)
0
geplaatst: 16 augustus 2011, 15:44 uur
Met deze verzamelaar wordt zeer diep in het verleden van ondergetekende gekeken.
Het was nog een hele klus om deze hoes te vinden (de mooie onbeschaamdheid van 1970 verdoezeld in oude morsige archieven!) maar uiteindelijk wist Svendra de klus te klaren. Het is eigenlijk een album zonder titel maar die optie bestaat niet tot de mogelijkheden, vandaar The Pink Elephant Album.
En daar draait nu juist alles om, Pink Elephant. Er staat nog een verzamelaar van dit platenlabel op Musicmeter, How Pink is that Elephant over there? wat op zich een geweldige titel is natuurlijk.
Pink Elephant was een klein Nederlands platenlabel, opgezet door Omega, waar iemand op het idee was gekomen om een indeling in muzieksoorten te maken en dat om te zetten in kleuren. Veel minder bekend is het bestaan van de blauwe, zwarte en witte Elephant labels. Pink Elephant, het label met de voor hen onbetwiste topper Shocking blue, bestond in de periode 1968-1980 en werd toen opgenomen in Dureco Europa.
Van belang? Ja, alle geluidsopnames van Dureco zijn in handen gekomen van Beeld en Geluid, dat daardoor via Fonos (beheerder van het Nederlands Muziekarchief) in staat is om alle oude albums (desgewenst) opnieuw uit te brengen. Alleen ook op die manier heb ik mijn oude krakerige LP kunnen vervangen door een cd.
Fonos was er nog even mee bezig (de geluidsopnames moesten speciaal voor mij als eerste aanvrager van deze verzamelaar worden gedigitaliseerd) maar daarna had ik dan ook graag € 20,00 voor de cd over.
In 1970 bestonden er nog verzamelaars van platenmaatschappijen die een handvol hits (hitjes) mooi ter promotie konden aanvullen met onbekend werk van onbekende artiesten. Het is daarom helemaal nog niet zo'n raar bij elkaar geraapte zooitje als dat in eerste instantie doet denken. Hoewel verreweg de meeste namen volstrekt onbekend zullen zijn.
De platen die uiteindelijk de top 40 (veelal onderin) hebben weten te bereiken waren de tracks 1, 3,7,8 en 12.
Pickin' tomatoes van Shocking blue (9) was de b-kant van Hello darkness. Met uitzondering van O.P.M.C. hebben geen van de andere artiesten ooit een Top 40 of zelfs een Tipparade notering gehaald.
California licence (waar dj Ferry Maat toetsen in speelde!) bracht een soulvolle The Cage, geschreven door Elton John. Het stevigere werk komt van Post Scriptum, Paul Davis en Big Boy & Bouncers.
De betere pop van Choc, O.P.M.C. en Andwella's dream. Alleen The Blue moons en het toch nog in de Top 40 geëindigde Mardi Gras brengen wat mindere nummers. Ben Cramer oefent nog voor Tom Jones als de Nederlandse sound-alike, maar helemaal niet eens zo slecht.
Er staat een aantal prachtige nummers op, zoals van o.a. Caravan, Choc, Post scriptum en The Duke of Burlington, echt geweldig passend in de tijd maar er zal anno nu nog zelden aandacht aan worden besteed. Als 1970 ter sprake komt hoor je vaak alleen de geijkte overbekende nummers, niets van bovenstaande tracklijst. (Ik moet overigens toegeven een belangrijk aantal nummers op Youtube te hebben teruggevonden, voor geïnteresseerden).
Met dit album heb ik in die zin mijn ziel blootgelegd, dat het eigenlijk mijn allereerste LP was, die ik ook jarenlang (voor mijn gevoel) met liefde heb gedraaid en na aanschaf op cd zowaar met enige regelmaat weer eens uit het hoesje haal.
Het was nog een hele klus om deze hoes te vinden (de mooie onbeschaamdheid van 1970 verdoezeld in oude morsige archieven!) maar uiteindelijk wist Svendra de klus te klaren. Het is eigenlijk een album zonder titel maar die optie bestaat niet tot de mogelijkheden, vandaar The Pink Elephant Album.
En daar draait nu juist alles om, Pink Elephant. Er staat nog een verzamelaar van dit platenlabel op Musicmeter, How Pink is that Elephant over there? wat op zich een geweldige titel is natuurlijk.
Pink Elephant was een klein Nederlands platenlabel, opgezet door Omega, waar iemand op het idee was gekomen om een indeling in muzieksoorten te maken en dat om te zetten in kleuren. Veel minder bekend is het bestaan van de blauwe, zwarte en witte Elephant labels. Pink Elephant, het label met de voor hen onbetwiste topper Shocking blue, bestond in de periode 1968-1980 en werd toen opgenomen in Dureco Europa.
Van belang? Ja, alle geluidsopnames van Dureco zijn in handen gekomen van Beeld en Geluid, dat daardoor via Fonos (beheerder van het Nederlands Muziekarchief) in staat is om alle oude albums (desgewenst) opnieuw uit te brengen. Alleen ook op die manier heb ik mijn oude krakerige LP kunnen vervangen door een cd.
Fonos was er nog even mee bezig (de geluidsopnames moesten speciaal voor mij als eerste aanvrager van deze verzamelaar worden gedigitaliseerd) maar daarna had ik dan ook graag € 20,00 voor de cd over.
In 1970 bestonden er nog verzamelaars van platenmaatschappijen die een handvol hits (hitjes) mooi ter promotie konden aanvullen met onbekend werk van onbekende artiesten. Het is daarom helemaal nog niet zo'n raar bij elkaar geraapte zooitje als dat in eerste instantie doet denken. Hoewel verreweg de meeste namen volstrekt onbekend zullen zijn.
De platen die uiteindelijk de top 40 (veelal onderin) hebben weten te bereiken waren de tracks 1, 3,7,8 en 12.
Pickin' tomatoes van Shocking blue (9) was de b-kant van Hello darkness. Met uitzondering van O.P.M.C. hebben geen van de andere artiesten ooit een Top 40 of zelfs een Tipparade notering gehaald.
California licence (waar dj Ferry Maat toetsen in speelde!) bracht een soulvolle The Cage, geschreven door Elton John. Het stevigere werk komt van Post Scriptum, Paul Davis en Big Boy & Bouncers.
De betere pop van Choc, O.P.M.C. en Andwella's dream. Alleen The Blue moons en het toch nog in de Top 40 geëindigde Mardi Gras brengen wat mindere nummers. Ben Cramer oefent nog voor Tom Jones als de Nederlandse sound-alike, maar helemaal niet eens zo slecht.
Er staat een aantal prachtige nummers op, zoals van o.a. Caravan, Choc, Post scriptum en The Duke of Burlington, echt geweldig passend in de tijd maar er zal anno nu nog zelden aandacht aan worden besteed. Als 1970 ter sprake komt hoor je vaak alleen de geijkte overbekende nummers, niets van bovenstaande tracklijst. (Ik moet overigens toegeven een belangrijk aantal nummers op Youtube te hebben teruggevonden, voor geïnteresseerden).
Met dit album heb ik in die zin mijn ziel blootgelegd, dat het eigenlijk mijn allereerste LP was, die ik ook jarenlang (voor mijn gevoel) met liefde heb gedraaid en na aanschaf op cd zowaar met enige regelmaat weer eens uit het hoesje haal.
* denotes required fields.
* denotes required fields.