John Lennon - Rock 'n' Roll (1975)

Je hoort wel waar de inspiratie voor "Come together" vandaan komt he?(Track 4)

Ik vind dit een erg leuk album, misschien had het op sommige punten strakker gekund, maar dat is het helaas niet.
Lennon gaat op een trip down memory lane in zijn lost weekend.
Tijdens zijn verblijf in de City of Angels nam hij deze plaat op en wou iedereen wel; mee spelen op zijn nieuw album, at least demo's. Vandaar die waslijst aan personeel op deze plaat.
Je ruikt de alcohol walmen bijna uit je boxen komen bij het meren deel van de nummers...

Elke keer als ik You Can't Catch Me hoor, hoor ik Come together... Heeft John daarmisschien heel goed naar geluisterd toen ie Come Together schreef?

Het valt nu natuurlijk extra op omdat hij dit ook zingt op dit album...

Ja. Ik zou het precies moeten nazoeken, maar er is een rechtszaak geweest en 'You Can't Catch Me' is daarom opgenomen door Lennon zodat Berry royalty's zou ontvangen.

Ok, da's interessant, ken dat verhaal eigenlijk niet, maar zou wel logisch zijn. En schappelijk.

Er is een schikking geweest. Maar geen financiële. Voorwaarde was dat Lennon you can't catch me op zal nemen en op een lp zal zetten. Chuck Berry zelf maakte het geen zak uit, zijn visie was dat iedereen jat van iedereen en vond de rechtszaak belachelijk, maar die was zelf geen eigenaar meer van zijn eigen nummers.

Even terugkomend op mijn eigen post:
Het aardige is dat You can't catch me in de originele uitvoering van Chuck Berry helemaal niet zo op Come together lijkt. Het ging eigenlijk vooral om de zin met here come old flattop.
Wat Lennon deed met you can't catch me, een hele passage inbrengen die sprekend op Come together lijkt, is typisch Lennon. Hij dikte het expres flink aan.

Saaie plaat

Leuk dat Lennon zijn helden eert, maar na You Can't Catch Me ben ik mijn aandacht een beetje kwijt.
Ik heb trouwens het idee dat de gelijkenis met Come Together muzikaal wel meevalt, maar dat het vooral door de zang van Lennon komt.
Aan de andere kant als het is opgenomen voor de royalties zal er wel wat "inspiratie" inzitten.

Helemaal geen slechte plaat die ik (en dan heb ik het over de oorspronkelijke vinylplaat) tamelijk vaak heb beluisterd. Want Lennon is hier in zijn element en doet zijn rock 'n' roll verleden met veel plezier herleven.
Behoudens een paar uitzonderingen (zo vind ik Peggy Sue niet zo sterk gezongen) gaat het om vitale covers. Hoogtepunten voor mij zijn een zeer swingende Be-Bop-A-Lula, het overtuigende Ain't That A Shame (dat Fats Domino ook mooi zou hebben gevonden, denk ik) en Just Because (dat ik liever hoor dan de originele hit van Lloyd Price). Van de bonusnummers (van een oorspronkelijke sessie waarmee de opnames in feite begonnen) vind ik vooral Angel Baby (een oude hit van Rosie & the Originals) zeer de moeite waard. Resumerend: prima plaat die wat mij betreft goed stand heeft gehouden, al had de productie wel iets strakker gekund, maar gezien de chaotische omstandigheden waaronder de opnames plaatsvonden valt het resultaat me toch best mee.

Dat valt me helemaal tegen. Alleen te beluisteren waard zeker omdat de naam Lennon er op staat? Niets creatief. Voor mij maar 1 sterretje (dus betekent dat ik die LP nooit meer opnieuw zal beluisteren)

Uiteraard geef ik de voorkeur aan een album met nummers uit zijn eigen pen, maar vind dat hij die 50's klassiekers erg fris laat klinken. Mooi eerbetoon (hoewel deels noodgewongen door de rechtzaak met Morris Levy).

Ik zal dit album voor het laatst gespeeld hebben in de jaren 80, nadat ik hem voor 10 gulden uit een uitverkoopbak van V&D heb gehaald. Ik vond er toen niet veel aan. Daar moet ik bij vertellen dat ik de originele versies van veel rock and roll nummers pas vanaf de jaren 90 leerde kennen. Als ik het daarvoor al hoorde, vond ik het zwaar tegenvallen ten opzichte van de jaren 60 covers uit met name het V.K.

Vandaag de plaat weer eens opgezet. Na een sterk begin, viel mijn aandacht eigenlijk snel weg. Er viel mij een paradox op. De nummers zijn (lijken?) losjes opgenomen, maar een aantal klinken ook uitzonderlijk plichtmatig. De stem van John redt het allemaal niet voor mij. Geef mij maar 'Twist And Shout', 'Dizzy Miss Lizzy' of 'Rock and Roll Music' uit zijn The Beatles tijd. Daar zit van begin tot einde vuur in. Hier houdt het na 'Ain't That A Shame' wel zo'n beetje op.

Ik draai dit album eigenlijk nooit. Doordat hij hier omhoog schiet door nieuwe posts, dacht ik, ja... weer even opzetten, maar het is echt alleen de naam Lennon, die dit album in mijn collectie houdt.

Als terzijde. Afgelopen zomer bezocht ik Hamburg. Een van de onderdelen was toch in de voetstappen van The Beatles lopen. Daar is de hoes van Rock 'n' Roll er een van. Even Googlen leverde dit adres op, Jägerpassage bij de Wohlwillstraße 22. De Beatles speelden veel in de Grosse Freiheit. Als je die uitloopt, rechtsaf gaat en niet veel later linksaf, loopt je de Wohlwillstrasse in. De passage is een hofje, maar dan met een voormalige industrieel uitziend bakstenen gebouw aan de rechterzijde. Er staat een groot hek voor, maar dat stond open. In die deur stond John dus in 1961. De foto is gemaakt door Klaus Voorman.

De wijk, Sankt Pauli, is alleen al een bezoek waard, omdat alles onder de stickers zit. Deuren, huizen, de wc en wc spiegel van het alternatieve thee/koffiehuis. Ik voelde een plaatsvervangende schaamte dat ik geen sticker bij me had om achter te laten. Het geheel is heel sfeervol vreemd genoeg.

Het Beatles monument op de Reeperbahn / Grosse Freiheit bestaat niet uit 4, maar vijf silhouetten. De vijfde staat apart en viel me pas in tweede instantie op. (En de drummer is dus niet Ringo, maar Pete Best.) Heel goed gedaan, vijf.