John Lennon - Rock 'n' Roll (1975)

Ik vind het geen slecht album, al draai ik hem bijna nooit. Maar sommige covers zijn wel erg goed. Met name Stand By Me. Maar ik luister toch liever naar andere solo albums van Lennon, zoals Plastic Ono Band, Imagine en Walls & Bridges

3,5

weet ik hoor, had niets anders verwacht van zo'n muziekliefhebber

Deze plaat heb ik ergens in de jaren 80 voor een tientje als Music for Pleasure-LP tegelijk met 'Mind games' gekocht.
John Lennon weet van iedere cover iets moois te maken.
Net zo'n gaaf album als 'Everybody's rockin'' van Neil Young.

ja, je ziet direct wat er op het album staat als je hem koopt. De echte rauwe rocker uit de achterbuurten van de jaren '50. John gaat terug naar zijn roots en hij geniet ervan!

Ik vind deze plaat steengoed. Eindelijk weer Lennon op zijn puurst. Weg is die hersenloze activist en dat vermoeiende JohnandYoko gedoel, Lennon keert terug naar zijn roots en neemt de nummers op die hem hebben beinvloed, maar zet ze wel zodanig naar zijn handje dat het echte Lennon nummers worden. Stand by me, Just because (die stem), be bop alula, you can't catch me en slippin and slidin doen het orgineel verbleken, lennon overtreft ze gemakkelijk. Geproduceert door een steeds gekker wordende Phil Spector die regelmatig kogels op Lennon afvuurde, waardoor Lennon feitelijk de plaat zelf produceerde.

regelmatig...

"Overdrijven is ook een vak..." (om een andere MuMe'er te citeren)

Dit is trouwens heel zwak coverwerk hoor, Devel-Hunt. Op zich zijn de nummers fijn, maar de originelen zijn véél beter!

Kwestie van smaak, heb je het slaapverwekkende orgineel van Stand By me wel eens gehoord, van Ben E King of het lachwekkende B Bop A Lula van Gene Vincent, en dan heb ik het nog niets over het orgineel van Just Because, Lennon overtreft ze allemaal met gemak, laat daar geen misverstand over bestaan, dat is mijn mening..maak er maar een 5 van.

Stand By Me, akkoord! Daar overtreft John King mijlenver! Maar Be Bop A Lula van Gene Vincent is dé max! Beter dan John's versie.

Sweet Little Sixteen: waar zijn die lekkere snijdende gitaarriffs van rock 'n rollgod Chuck???
Peggy Sue: John zingt ondermaats en de sfeer in Buddy Holly's originele versie is veel smakelijker. Zo ook Rip It Up van Little Richard.

Het énige nummer waar John een meerwaarde aan schenkt (én een fameuze meerwaarde!) is Slippin' and Slidin' Little Richard.

Wat Be bop a lula betreft ben ik het niet met je eens, wel wat Sweet little Sixteen betreft, Do you wanne dance is van Lennon ook een klasse beter als het orgineel van zeur (sir) Cliff, terwijl ain't that a shame gelijkwaardig is aan Fats, althans wat mij betreft. De bonus tracks smul ik mijn vingers ook bij af. Nee ik blijf er bij: vind deze plaat waanzinnig, altijd al gevonden!!

Ik zal zeker niet klagen! Mede-Lennonfans zijn eerder schaars en dus steeds welkom

Proficiat met jou prima smaak!

Berichten verplaatst naar John Lennon

Absoluut geen meesterwerk, niet eens een goede plaat. Wat dat betreft dus een tegenvaller. De originele versies zijn veel beter, maar John deed het ook weer niet slecht. Stand By My is top, ik vind het één van z'n betere nummers. Be-Bop-A-Lula is dramatisch, en Do You Want To Dance is slaapverwekkend, maar dat zijn dan ook de enige twee slechte nummers.

Deze is wel beter dan Paul's rock 'n' roll plaat Снова в СССР.

Come on Stijn Slayer, Rock and roll geen goede plaat en be-bop-A-Lula slecht?? Play loud zal ik zeggen. Die stem in Just because is nooit geevenaard, schitterend evenals de heavy productie van Bonie Meronie en You can't catch me, echt hard afspelen deze plaat.

Als je een goede rock and roll van Macca wilt raad ik je het vreemd genoeg verguiste plaatje Run Devil Run aan.

Pardon?
Zie ik hier nou dat sommige mensen het origineel van Stand By Me ''saai'' vinden?

Niet een beetje saai, mega saai is het orgineel van Ben.E.King. Lennon geeft het nummer ballen en inhoud, maar B.E.King...........gaaaaaaaaaaaaaaaaaap.

Totaal niet mee eens, maar oke.
Lennon verkracht het nummer volledig, doe mij dan maar die van Ry Cooder.

Pooiertje toch............Ben.E.kings uitvoering is saaier en gezapiger als gezapig, Tja en Ry Cooder is een genie!

Ik vind het gewoon een prachtig nummer, PUNT.

En dat is het ook!! Alleen ga ik voor Lennons uitvoering, PUNT

Lennon's uitstapje naar Memory Lane en eigenlijk is het best een verfrissende plaat . Het zal niemand zijn ontgaan dat hij een nogal zwaarmoedige toonzetting tentoonstelde op zijn laatste studioplaten hiervoor . Wellicht was hij het ook een beetje zat om de hele wereld op zijn schouders te nemen . Dat in oogschouw nemend kan ik mij dit uitstapje goed voorstellen .
Lennon heeft plezier hier , dat hoor je aan alles af . Om deze muziek is hij in een bandje gaan spelen en kon het gaan beginnen .
Het is een no- nonsens plaat . Niet bijster origineel en redelijk vasthoudend aan de originele liedjes . Al is Stand By Me een verademing . Krachtiger en met meer passie gebracht dan het origineel . Maar zelfs met covers weet Lennon raad . Hij sleept zich er prima doorheen .

De plaat met "covers" van Lennon vind ik goed. In ieder geval beter dan de Rock & Roll platen van Paul. Het complete verhaal achter de opnames van deze lp zijn zowel schokkend als ook komisch. Drankgelagen in de studio, vechtpartijen, een schietende Phil Spector, een lavenloze Lennon, vastgebonden op een stoel in de studio door Spector, die ook nog eens de mastertapes verduisterd had, kapotte mengpanelen, door omgevallen flessen drank, in de A&M studios en talloze rechtzaken en het feit dat deze lp in twee versies op de markt geweest. Wil je het verhaal helemaal lezen. Ga via Google naar John Lennon Rock 'N Roll "Peerkes" Plaatjes 3.0. Ik dacht dat ik veel wist over die tijd (The Lost Weekend), maar als je dit artikel leest valt je mond geheid spontaan open en ga je de lp (cd) toch anders beluisteren. Het was in ieder geval de laatste keer dat Phil Spector nog enigszins serieus een plaat geproduceerd heeft. En nu eindelijk zit waar hij thuishoort, als je dit verhaal plaatst naast wat hij verder in zijn "gestoorde" leven heeft uitgevreten.

Tja, Ad, track 1-5 zijn leuke covers, daar zit vaart in, helaas gaat de vaart er daarna uit (jullie Nederlanders zeggen dan "dan zakt het helemaal in") en vind ik het daarom maar een halfbakken plaat, tja.... Of daarna kiest ie nummers die op zich al slapper zijn, hij had beter 10 of 11 vlugge rockers genomen, het had hem beter gediend.
Neen, ik heb hem uiteraard, maar vaak draai ik hem niet meer. En naar de i-pod heb ik dan ook enkel 1-5 geschreven.

Heb je het verhaal nog gelezen, Patrick? Indrukwekkend! Nog een wonder dat dit album ooit tot stand is gekomen

Ik ga dat zeker doen, maar ik zit nog maar eens muziek te rippen, voor de i-pod, ben bang dat dit nu zou storen daarop, dus iets voor later. Maar ben zeer nieuwsgierig jawel, naar het verhaal daarachter!
Thanks for the tip!

Ik ben het blijkbaar met velen alweer eens niets eens. Ik vind dit wel een zeer goede plaat. Toegegeven ik heb een voorliefde voor pure rock 'n' roll maar John levert hier goed werk en geeft er toch zijn eigen draai aan. Net zoals ik de russische plaat en Run devil run van Paul weet te appreciëren. Bij rock 'n' roll mag de productie hier en daar wel wat rammelen.

Heerlijk rock 'n' roll album van John Lennon & Co.
Begin jaren 80 verscheen er een 3 LP box met de Beatles-compilaties Rock 'n' roll music vol. 1 en 2 (uit 1976) + dit solo album van ome John. Erg gaaf om op een avondje die albums achter elkaar te beluisteren.

Dit is een aardig album, maar echt veel draai ik m niet.(rock 'n roll op deze manier is niet echt mijn "ding")

Toch vind ik m leuker dan de 2 platen die Paul heeft gemaakt.. waarom? Omdat deze op een of andere manier toch meer Rock 'n roll klinken.. terwijl ik vind dat Paul echt een goede stem heeft voor dit soort nummers.....

Het album begint leuk, maar kakt in halverwege.. het blijft echter wel een Lennon plaat.. en dat is toch een extratje

Dit album was begin 1975 in Amerika via een postorderbedrijf onder de titel ROOTS: John Lennon Sings The Great Rock & Roll Hits in een gele hoes met een portretfoto van John Lennon op de voorzijde uitgebracht. Dat album bevat een aantal afwijkende versies en een beetje gepraat van John. De verkoop van dat album werd al gauw geschrapt. Deze hierboven is nog steeds verkrijgbaar.
Ik vind deze covers best wel geslaagd, maar ik vind het wel jammer dat Yoko op geen nummer te horen is. Met de krijs van Yoko zouden deze songs wat meer kleur gekregen hebben.
The Rolling Stones hadden You Can't Catch Me al 10 jaar eerder gedaan. Op John's versie is duidelijk te horen waar hij Come Together vandaan gehaald heeft.

Beste Koeklblik, het verhaal "achter" dit album is eigenlijk misschien nog interssanter dan het album zelf. De opnames waren in '73 en nog een paar in'74. Toen Lennon een tijdje uit huis verwijderd was door Yoko. (vandaar dat jij dat "heerlijke gekrijs" van Yoko zo mist). Neen, meneer Lennon zat zich in die periode, zich heerlijk te "bezinnen" over zijn huwelijk, aan de zonnige west-coast. Samen met par-time geliefde May Pang, meegestuurd als begeleidingshond, door Yoko.
De opnames werden ontsierd door vechtpartijen, een schietincident in de studio en vele drankgelagen enz. Gelukkig is hij toen op tijd teruggehaald naar NY, door mrs. Ono, anders had hij die periode misschien toen al niet "overleefd". Ik heb dit verhaal al eens in een vorige reaktie beschreven. Voor wie nog meer smeuigheden, rondom dit album, wil weten verwijs ik naar Wikipedia. Daar staat nog meer. Het album vind ikzelf overigens best "deugen"! Jouw info over deze cd klopt overigens ook. Dat moet ook gezegd worden, Koekblik.

Ik vind de plaat niet zo geweldig. Dat John Lennon zich wil uitleven in de Rock and Roll is zijn goed recht, maar ik vind de produktie beneden peil. Er had veel meer ingezeten als de band beter was geweest.
Ik heb de indruk, dat alles maar een beetje afgeraffeld is.
Stand by me en Just because zijn overigens twee prima nummers!
Het geheel krijgt van mij een 2.5*