Circle Takes the Square - Decompositions - Vol I. Chapter 1. Rites of Initiation (2011)

Inmiddels is het nummer Way of Ever-Branching Paths te beluisteren. Daar ben ik zeer benieuwd naar!

Wut? Ik wist helemaal niet dat deze band überhaupt nog muziek maakte, laat staan dat ze met een EP zouden komen! Hier ben ik zeer benieuwd naar, eens zien of dit qua niveau het geweldige As The Roots Undo een beetje kan evenaren. Wanneer komt dit uit?

Over een aantal dagen geeft de band deze EP vrij. Het vrijgegeven nummer duurt maar liefst 9 minuten en ik was echt overdonderd, beter dan As The Roots Undo naar mijn mening.

Dit is een voorproefje voor het album wat nog moet gaan komen.

Inderdaad, dat eerste nummer klinkt op het eerste gehoor erg goed! Klinkt redelijk vertrouwd. En een nieuw album? Dat is geweldig nieuws, wéér iets om naar uit te kijken (en hoe!).

Nieuw materiaal van Circle Takes the Square. 'As The Roots Undo' ken ik van een eerder review-topic, en die bevalt prima, nee, die is zelfs erg goed, dat is de waarheid. Dateert wel al van 2004, dus mooi dat ze nog eens met iets nieuws komen.

Ik heb het nummer waar jullie het over hebben snel opgezocht, en beluisterd. Weer verbluffend, hoor. Die song is gewoon één brok energie en intensiteit!

Lieve Jezus

Ik zag dat hij al op Bandcamp te beluisteren is en nu ik hier de reactie van Gajarigon zie is het denk ik wel iets heel moois.

Ik ga mee met Gajarigon, ik geef hem ook 5 sterren. Circle Takes The Square overtreft zichzelf enorm. De productie is vele malen beter en ook de nummers zijn echt monsterlijk goed. Minder chaotische stukken waardoor het geheel raar genoeg toch een stuk intenser is geworden. Bij een nummer als Way Of Ever-Branching Paths wordt je van de ene hoek naar de andere gesmeten.

De zang is ook beter en werkt nu niet meer op mijn zenuwen, vooral de cleane zang is enorm vooruit gegaan. Dit is een EP waar ik nog een hele tijd mee verder kan. Prachtig.

Als de komende EP´s net zo goed worden weet ik in ieder geval wat er onder de boom ligt in December.

Een 5 ga ik niet geven, dat doe ik bijna nooit, maar het zit er niet eens zo heel ver vanaf. Het is hierboven al gezegd: Circle Takes The Square overtreft zichzelf gewoon, iets dat ik persoonlijk totaal niet had verwacht, zeker niet op een EP. De melodieën zijn nog genialer dan ze al waren, het zit allemaal nog ingenieuzer in elkaar, de samenzang/screams zijn wederom geweldig (hun cleane zang lijkt verbeterd te zijn), het drumwerk sluit perfect aan: alles lijkt te kloppen. Als dit een voorbode is voor hun album (dat zou het toch wel moeten zijn), dan kijk ik daar nu nog meer naar uit dan ik al deed.

Het beloofde een rustige dag te worden, ik moest nergens zijn en een suf ochtendzonnetje piekte door de gordijnen. Ik ontbeet op het terras, dronk een theetje en nam de krant door. Naties die op hun kop staan, rebellieën, crisissen: allemaal ver van hier, en hier was het een mooie ochtend. Het was wel wat broeierig, dus ik besloot het raam open te zetten toen ik terug binnen ging om mijn mails te lezen. Mijn gsm lichtte op, en ik las een bericht van mijn vriendin dat ze goed was aangekomen op haar werk, "nog net voor de storm". Ze had wel vermeld dat het een drukke dag ging zijn, dus ik dacht er verder niets van.

De laptop startte op, maar de internetverbinding was nogal wankel. Vreemd, maar dat soort dingen gebeuren nu eenmaal. En wat was het weer toch al drukkend warm zo vroeg, het beloofde ongetwijfeld zo'n typisch zwoele augustusdag te worden. Dan nog een sms, van het thuisfront: 'Zo eng hier! Alles in orde daar?' Ik wou terugsturen met de vraag wat er aan de hand was toen ik een zacht, diep gerommel hoorde in de achtergrond. Onweer? Zo vroeg al? Opeens werkte het internet, en ik zag dat ik tientallen mails had. Facebookspam, van Circle Takes the Square die hun EP al online hebben geplaatst. Nou, daar ging ik meteen naar luisteren.

Enter by the Narrow Gates begint met een amper hoorbare intro en ik zet de speakers nog wat luider. Dan de intrede van plechtige zang. Ondertussen besef ik dat ik de gordijnen nog moet opendoen. Of wacht, neen die zijn al open. Het is gewoon helemaal donker geworden buiten, het lijkt wel 5 uur 's ochtends in plaats van 8 uur. Logge, monsterlijke riffs als de rommelende donderslagen op de achtergrond, en de muziek komt op gang, traag naar CTTS' doen maar de spanning zit er al meteen in. Ze zetten een akelige sfeer neer, net zoals op As the Roots Undo maar toch gaan ze nog verder; nog harder, trager en dan weer sneller en scherper. Buiten beginnen de eerste regendruppels te vallen, bliksemschichten verlichten de kamer sporadisch in een onnatuurlijke hel licht. De muziek is ondertussen rustiger geworden, met spoken word; Drew en Kathy als predikers van de apocalyps. In combinatie met het bizarre weer buiten dat ik binnen onmogelijk kan negeren is het één en al kippenvel.

En dan plots, samen met de overgang naar Spirit of Narrative een oorverdovende donderklap. Een enorme storm breekt los, zowel uit de hemel als uit de geluidsboxen. Haastig uitgespuwde screams als een stortvloed van hagelstenen, kolkende gitaarriffs en scheurende solo's. Apocalyptische muziek voor apocalyptisch weer. Dit is het soort nummer dat enkel Circle Takes the Square kan maken, toch? Ook Way of Ever-Branching Paths klopt nu, want waar het als alleenstaand nummer wat verloren leek te gaan aan totale chaos zijn de riffs en teksten nu treiterende verwijzingen naar een nachtmerrieachtige verdwaling in het conceptalbum dat Decompositions is; een enorm muzikaal project waarvan dit maar een 23 minuten durende inleiding is. Want alles hoort samen, vormt één geheel en loopt in elkaar over. Een ongetwijfeld overweldigend labyrint waar de band zelf in verloren leek te zijn gegaan de afgelopen zeven jaar.

Was Way of Ever-Branching Paths de neergang van de rede en orde, dan is The Ancestral Other Side het terugvechten: "Unbroken circle/ Grant us the crisis needed to heal". Muzikaal zonder twijfel het zwaarste wat ze al ooit gedaan hebben (bijna black metal bij momenten) met verschroeiende blastbeats en weer het hun zo typerende samenwerken van openrijtende screams en helende zachte zang. Heerlijk brutaal, een storm die je met plezier toelaat om je te overstelpen met impressies.

En met het wegsterven van de muziek klaart dan ook de hemel op. De storm is gaan liggen, buiten de regenplassen buiten, enkel afgewaaide takken en de ozongeur in de lucht is er niet veel overgebleven van het akelige weer. Zo'n noodweer mag er gerust in november opnieuw zijn...

Sterke review, bij mij onweerde het ook zo dus ik had precies dezelfde associatie

tja, As The Roots Undo was al erg geniaal en uniek, en met deze EP gaan ze nog een stap verder hoe ondenkbaar het ook is, maar het kan dus nog beter... damn

Geweldige review, Gajarigon.

Wat mij vooral opvalt is dat de call/response-zang echt geweldig is uitgewerkt. Ik kende het wel van bands als Napalm Death en Brutal Truth maar Circle Takes The Square doet het echt meesterlijk.

Bij het laatste nummer wordt er zelfs nog aan tremolo picking gedaan waardoor er inderdaad wel wat Black Metal-invloeden inkomen. Als de andere 2 EP´s deze kwaliteit vasthouden is het album een kanshebber voor mijn top 10 van dit jaar. Of nog beter: Mijn top 10 aller tijden.

Geen idee of het mijn ding is, maar met zo'n gemiddelde trek je toch mijn aandacht ongeacht het genre. Eens kijken of ik er iets mee kan.

Ik zag net dat hij op de voorpagina stond!

Als ik je laatste stemmen bekijk denk ik dat je het niks vind. Maar dit is wel een hele goede band.

Tsjah. Zo'n beetje de plaat/band waar ik de grootste verwachtingen van had dit jaar. Gevaarlijk, want wie weet valt het wel tegen. Uit previews kon ik al opmaken de band sommige dingen compleet anders had aangepakt, meer sludge achtig

Uit deze plaat blijkt dit ook. Er komt een sterke invloed van Kylesa naar boven en wie staat er vrij bovenaan hun LIKE page op Facebook? Juist, Kylesa. Op zich niet erg, ik hou van die band. Ik kan best geloven dat wat Sludge invloeden door de muziek van CTTS kunnen werken, maar hier werkt het vaak niet.

Enter by the Narrow Gates vind ik echt een zeiknummer vooralsnog. Dit komt door de cleane zang die ik hier niet zo trek, het nummer is vrij zwaar maar ik mis de chaos. Chaos die ik wel vaker mis op deze EP. Er is teveel structuur en focus, het gaat te weinig los. Spirit Narrative is mijn favoriet, omdat het juist weer wat chaotischer durft te zijn.

We gaan het horen in November. De band zal altijd lichtelijk uniek blijven door hun manier van zingen en de samenzang, maar ik hoop toch dat het album nog wat chaotische momenten kent.

Score volgt later.

Foto (niet van mijn hand, want ik was naar deze EP aan het luisteren) van hoe het eruit zag rond 9 uur 's ochtends. Echt een intense luisterervaring

Ja, bij mij was de lucht ook donkergroen, echt vaag. Paste er inderdaad geweldig bij.

Ik vind trouwens het eerste nummer denk ik het beste, geniaal echt. Denk ik. Eigenlijk zijn alle tracks gewoon even goed

Facelift plaatje eerste klas, wat gemakkelijkere in het oor liggende productie en vooral nogal clean. Maar goed, dat was CTTS altijd wel maar de Kylesa invloed zit er zeker goed in ook vindt ik de samenzang in The Ancestral Other Side vreselijk. Jammer, het is niet slecht maar het komt echt niet boven de 3,5.

En de EP staat in de rotatielijst!

Hier staat overigens nog een review die goed uitlegt hoe de EP verschilt van hun eerder werk. Ik kan me wel ergens inleven in de mensen die niet tevreden zijn dat ze de grindcore invloed achter hun laten, al vind ik dat zelf niet zo erg. Maar als ze na 7 jaar met As the Roots Undo II waren gekomen was dit ontgoochelend geweest; nu snap ik beter dat ze er zolang voor nodig hadden.

Verder is Enter by the Narrow Gates een herwerking van Ritual of Names, een nummer dat ze live al vier jaar geleden brachten tijdens hun tour.

Jep. Hoewel niet heel veel anders, in die vorm was het een stuk beter.

Sterke EP, en sterke comeback ook, want het was al van 2004 geleden sinds hun vorige plaat, die hier op MuMe ook erg wordt gewaardeerd. Ik hoop dat er een nieuwe langspeelplaat aankomt, want deze EP is in ieder geval meer dan een zoethoudertje; de vier nummers zijn zonder meer goed, met een glansrol voor het langste nummer, 'Way of Ever-Branching Paths'. Geweldig gitaarwerk, en razend gebeuk op z'n tijd, zoals vanouds.

3,5 sterren

Na het meesterlijke As The roots Undo dat een plaatsje in mijn top 10 heeft kunnen bemachtigen keren ze terug met een nieuwe EP. Er is veel veranderd, zo is de chaos al wat verdwenen, de EP is veel donkerder dan As The Roots Undo en de vocals staan veel stiller in de mix.
Vooral dat laatste vind ik jammer, want op As The roots Undo vonden ze een perfecte combinatie van hoe ze zowel de vocals als het instrumentale gedeelte moesten laten opvallen.

Maar zowel de man als de vrouw brult nog even goed. Maar anders wat minder ruw en scherp.
Ook instrumentaal is het minder ruw, ze blijven beuken. Maar de chaos is verdwenen. Dit hoeft zeker geen minpunt te zijn, ze vernieuwen zichzelf en komen met nieuwe en goede ideeën.

De EP is ook pikzwart er is geen plaats voor een sprankeltje hoop, dus is het ook aan te raden om dit 's avonds te beluisteren. De 4 songs zijn allebei even sterk, en hebben ook meer metal invloeden dan de songs op As The Roots Undo. Een verdiende 4,5*, As The Roots Undo blijft beter maar deze komt in de buurt.

Nieuw nummer, blijft in hetzelfde straatje als deze EP, met een trager tempo dan ATRU en meer nadruk op de metal kant van hun geluid. Er zit ergens in dit nummer trouwens een leuke verwijzing naar het thema-melodietje van ATRU.

"Schaamteloze reclame", zoals de user het zelf al noemde, verwijderd.