Circle Takes the Square - Decompositions - Vol I. Chapter 1. Rites of Initiation (2011)

Het beloofde een rustige dag te worden, ik moest nergens zijn en een suf ochtendzonnetje piekte door de gordijnen. Ik ontbeet op het terras, dronk een theetje en nam de krant door. Naties die op hun kop staan, rebellieën, crisissen: allemaal ver van hier, en hier was het een mooie ochtend. Het was wel wat broeierig, dus ik besloot het raam open te zetten toen ik terug binnen ging om mijn mails te lezen. Mijn gsm lichtte op, en ik las een bericht van mijn vriendin dat ze goed was aangekomen op haar werk, "nog net voor de storm". Ze had wel vermeld dat het een drukke dag ging zijn, dus ik dacht er verder niets van.

De laptop startte op, maar de internetverbinding was nogal wankel. Vreemd, maar dat soort dingen gebeuren nu eenmaal. En wat was het weer toch al drukkend warm zo vroeg, het beloofde ongetwijfeld zo'n typisch zwoele augustusdag te worden. Dan nog een sms, van het thuisfront: 'Zo eng hier! Alles in orde daar?' Ik wou terugsturen met de vraag wat er aan de hand was toen ik een zacht, diep gerommel hoorde in de achtergrond. Onweer? Zo vroeg al? Opeens werkte het internet, en ik zag dat ik tientallen mails had. Facebookspam, van Circle Takes the Square die hun EP al online hebben geplaatst. Nou, daar ging ik meteen naar luisteren.

Enter by the Narrow Gates begint met een amper hoorbare intro en ik zet de speakers nog wat luider. Dan de intrede van plechtige zang. Ondertussen besef ik dat ik de gordijnen nog moet opendoen. Of wacht, neen die zijn al open. Het is gewoon helemaal donker geworden buiten, het lijkt wel 5 uur 's ochtends in plaats van 8 uur. Logge, monsterlijke riffs als de rommelende donderslagen op de achtergrond, en de muziek komt op gang, traag naar CTTS' doen maar de spanning zit er al meteen in. Ze zetten een akelige sfeer neer, net zoals op As the Roots Undo maar toch gaan ze nog verder; nog harder, trager en dan weer sneller en scherper. Buiten beginnen de eerste regendruppels te vallen, bliksemschichten verlichten de kamer sporadisch in een onnatuurlijke hel licht. De muziek is ondertussen rustiger geworden, met spoken word; Drew en Kathy als predikers van de apocalyps. In combinatie met het bizarre weer buiten dat ik binnen onmogelijk kan negeren is het één en al kippenvel.

En dan plots, samen met de overgang naar Spirit of Narrative een oorverdovende donderklap. Een enorme storm breekt los, zowel uit de hemel als uit de geluidsboxen. Haastig uitgespuwde screams als een stortvloed van hagelstenen, kolkende gitaarriffs en scheurende solo's. Apocalyptische muziek voor apocalyptisch weer. Dit is het soort nummer dat enkel Circle Takes the Square kan maken, toch? Ook Way of Ever-Branching Paths klopt nu, want waar het als alleenstaand nummer wat verloren leek te gaan aan totale chaos zijn de riffs en teksten nu treiterende verwijzingen naar een nachtmerrieachtige verdwaling in het conceptalbum dat Decompositions is; een enorm muzikaal project waarvan dit maar een 23 minuten durende inleiding is. Want alles hoort samen, vormt één geheel en loopt in elkaar over. Een ongetwijfeld overweldigend labyrint waar de band zelf in verloren leek te zijn gegaan de afgelopen zeven jaar.

Was Way of Ever-Branching Paths de neergang van de rede en orde, dan is The Ancestral Other Side het terugvechten: "Unbroken circle/ Grant us the crisis needed to heal". Muzikaal zonder twijfel het zwaarste wat ze al ooit gedaan hebben (bijna black metal bij momenten) met verschroeiende blastbeats en weer het hun zo typerende samenwerken van openrijtende screams en helende zachte zang. Heerlijk brutaal, een storm die je met plezier toelaat om je te overstelpen met impressies.

En met het wegsterven van de muziek klaart dan ook de hemel op. De storm is gaan liggen, buiten de regenplassen buiten, enkel afgewaaide takken en de ozongeur in de lucht is er niet veel overgebleven van het akelige weer. Zo'n noodweer mag er gerust in november opnieuw zijn...

Na het meesterlijke As The roots Undo dat een plaatsje in mijn top 10 heeft kunnen bemachtigen keren ze terug met een nieuwe EP. Er is veel veranderd, zo is de chaos al wat verdwenen, de EP is veel donkerder dan As The Roots Undo en de vocals staan veel stiller in de mix.
Vooral dat laatste vind ik jammer, want op As The roots Undo vonden ze een perfecte combinatie van hoe ze zowel de vocals als het instrumentale gedeelte moesten laten opvallen.

Maar zowel de man als de vrouw brult nog even goed. Maar anders wat minder ruw en scherp.
Ook instrumentaal is het minder ruw, ze blijven beuken. Maar de chaos is verdwenen. Dit hoeft zeker geen minpunt te zijn, ze vernieuwen zichzelf en komen met nieuwe en goede ideeën.

De EP is ook pikzwart er is geen plaats voor een sprankeltje hoop, dus is het ook aan te raden om dit 's avonds te beluisteren. De 4 songs zijn allebei even sterk, en hebben ook meer metal invloeden dan de songs op As The Roots Undo. Een verdiende 4,5*, As The Roots Undo blijft beter maar deze komt in de buurt.