Supertramp - Supertramp (1970)

Dit album kocht ik een jaar of wat geleden voor 2€ op een cd-beurs. Ik kende Supertramp van Breakfast in America en Crime of the Century, allebei erg sterk. Maar dit debuut deed mij na een keer luisteren eigenlijk niets. Nu, al die maanden later, is het jammer genoeg niet verbeterd. Het enige nummer dat ik nog vrij goed vind is Maybe I'm a Beggar. Try Again is me wat te lang en de rest is al helemaal niets 2,5* dan maar, net de helft.

Mee eens. Ik denk dat heel wat mensen daarom dit album laten liggen en dat is echt zonde. Het is een verrassend actueel album met prachtige rustige muziek met soms heerlijke stukken wat steviger rock.

Je hoort inderdaad ook dat ze nog wat aan het zoeken zijn, maar dat is toch juist prima en logisch voor een debuutalbum. It's A Long Road, Words Unspoken, Nothing To Show ( een favoriet van mij) & Maybe I'm A Beggar mogen er overigens ook zijn. Er staat trouwens maar één wat minder nummer op: Shadow Song. Het maar liefst 12 minuten durende nummer Try Again zit echt mooi in elkaar. Daarin hoor je de Supertramp sound al een beetje doorkomen.

Kortom: een prima album. Misschien stiekem nog zelfs iets meer dan dat.

The Autobiography Of was een van de eerste cd's die ik (als kopie, ssssst) in mijn collectie had. Supertramp is zodoende een band geweest waar ik op vroege leeftijd actief naar luisterde, al waren het vooral de hits die ik mee kreeg. Dat de band in 1970 nog zo klonk als op dit album wist ik dan ook niet. Een beetje stuurloos en zoekend naar een eigen sound (en nog geen blazers), maar bij vlagen best fijne composities. Doet een beetje denken aan Procol Harum en vroege Genesis, maar dan met iets minder songmateriaal. Toch is zo'n epic als Try Again nog best fijn en is het zangwerk van vooral Hodgson nog best mooi. Interessant debuut dat nergens echt ergert of heel goed wordt.

Een eenvoudig, maar mooi debuut van Supertramp. Mooie zangmelodieën van vooral Hodgson, stemmige orgelpartijen van Davies en op gitaar verder ingekleurd door Palmer. Behalve de stem van Hodgson doet het nergens denken aan de muziek waar Supertramp later beroemd mee werd, want geen saxofoon en nauwelijks (elektrische) piano. Er wordt vooral meer ontspannen gemusiceerd en de sound is minder gepolijst dan later.

Ik sluit me hier heel erg aan bij mijn mede-marathonner. Het debuut van Supertramp is een fijn klinkend album dat nergens de mist in gaat, maar het is zeker niet bijzonder. Het geluid is heel kaal en daarom snap ik ook heel goed waarom veel mensen vinden dat de band hier nog zoekende is. Zelf vraag ik me soms nog wel af of deze plaat eigenlijk wel af is. Het is soms zo kaal namelijk. Try Again is inderdaad erg mooi, al neemt dat niet weg dat met deze koers het verhaal van Supertramp als een nachtkaars uitgegaan was.