Voor mij is Scherp De Zeis op de valreep een geweldig nieuw album van een Nederlandstalige band (na Blof eerder dit jaar) in 2011.
Voor iemand die in de grond Nederlandstalige albums zijn hele leven eigenlijk links heeft laten liggen inclusief De Dijk, is dit een hele openbaring.
Het doet je haast afvragen waarom je nog zo ver albums gaat halen terwijl dichtbij ook zoveel is te vinden.
In tegenstelling tot Blof waar ik het meeste wel van heb, is De Dijk voor mij een vrij nieuwe band. Durf ik nog te schrijven, hoewel V.d. Lubbe & Co al 30 jaar in ons midden zijn. Het zijn van die openbaringen die ik zonder enige gêne doe omdat je nu eenmaal niet alles gehoord kunt hebben in het leven en soms pas (veel) later met plezier nog eens ergens anders aan begint.
Ik ben recent naar De Dijk in Paradiso geweest en daar heb ik ter plekke de verzamelaar 100 x De Dijk gekocht. Zowel concert als de verzamelaar deed smaken naar meer.
Ik kan Scherp De Zeis dus alleen met een compilatie vergelijken en dat lijkt mij niet eerlijk. Ik sta dus met lege handen en alleen de mededeling dat dit album mijn verwachtingen stevig te boven is gegaan.
Als liefhebber van Blof (beide bands bijten elkaar verder niet) valt hier natuurlijk het gebruik van het blaaswerk, de harmonica op en heeft De Dijk ook meer de blues. In hun goede dagen is Blof een sterke recht-toe-recht-aan rockband en is daar dan weer iets beter in. Daar staat tegenover dat Blof op sommige voorgaande albums heel wat af kan tobben met slechte, bedachtzame nummers. De Dijk lijkt mij niet zo snel versagen.
Desalniettemin, en daarom krijgt De Dijk met hun album uit 2011 4,5 ***** en Blof met Alles blijft anders 5*****, komt omdat De Dijk toch teveel nummers heeft die mij net even teveel het tempo uit het album halen. Dat ook stevige albums met bijvoorbeeld 12 nummers soms een rustpunt krijgen, okee. Maar dan vind ik Blof met twee nog net gaan, De Dijk heeft er vier en dat zijn er dan twee teveel.
Het scheelt niet één hele ster omdat per saldo De Dijk door het meenemen van de blues en het trompetje/sax uiteindelijk iets completer lijkt. V.d. Lubbe en Jakobsen ontlopen elkaar niet veel qua zang (beiden zijn tenminste te verstaan) maar V.d. Lubbe heeft in Nederland een vrijwel onovertroffen sympathieke uitstraling van een toffe, soms enigszins louche gozer waar niet alleen Paskal Jakobsen niet tegenop kan, het geldt eigenlijk voor de rest van Nederland.
Maar dat organisator Blof voor volgend jaar De Dijk heeft vastgelegd voor het Concert At Sea 2012 (prima bezetting dus alvast) geeft aan dat er sprake is van hier verwante bands, met het hart op de juiste plek.