Earth and Fire Orchestra - Frames (1988)

The Earth & Fire Orchestra? Je moet maar durven, om je bandje zo te noemen. Wees gerust: dit album is wel degelijk het initiatief van de broertjes Chris en Gerard Koerts, die vooral in de jaren zeventig succes hadden met de band met bijna dezelfde naam. Maar de muziek op dit album (en de opvolger uit 1995, die ik ook heb) heeft daar bar weinig mee te maken.

De ontstaansgeschiedenis van dit nogal onderbelicht gebleven project is interessant, met name omdat het de mogelijkheden verkent van MIDI: elektronisch aangedreven instrumenten waarmee je een orkest kunt aansturen en waar je ook 'authentiekere' instrumenten als een gitaar doorheen kunt halen. Eind jaren tachtig was dat wel een dingetje.

Het maakt dat deze volledig instrumentale CD klinkt als de spreekwoordelijke klok, en ik kan me voorstellen dat hij destijds regelmatig ingezet werd om de mogelijkheden van goede (digitale) geluidsapparatuur te laten horen. Aan de andere kant klinkt het, zeker anno 2021, ook nogal kil en onderkoeld, maar ik vermoed dat dat ook een artistieke keuze is geweest.

Al met al een interessant project, maar lang niet alles blijft na zoveel jaren goed overeind. Ik vind eigenlijk alleen de nummers Frames, Passant deux en in mindere mate Rhythm ball en Idee fixe interessant uitgewerkt. Het langste nummer Fata Morgana maakt zijn speelduur van 21 (!) minuten helaas niet waar. Al ruim voordat die speeltijd verstreken is, heb ik de neiging de skipknop in te drukken.

Muzikaal heeft het naar mijn smaak nog het meeste weg van The Art of Noise (al is de muziek minder hoekig) en een instrumentale variant van Yello. Door de vele sfeer- en tempowisselingen blijven de genoemde nummers interessant, maar de niet genoemde nummers beklijven helaas niet. Al met al een krappe voldoende. De zeven jaar later verschenen opvolger moet ik nog weer eens draaien, maar die haalt het niveau van dit album niet, staat me bij.

Ik lees je bericht, ik heb wat voor muziek doorgaat beluisterd. Maar wat een gedrocht is dit.
Misschien laat ik het hart teveel spreken. Maar wie de muziek van de band Earth & Fire kent en hier de broertjes Koerts met bliepjes, elektronica en een soort van new age in de weer hoort gaan (het is stumperen eigenlijk, ik heb helaas geen ander woord voor handen) moet wel heel erg onaangenaam worden verrast.

Misschien dat het anders is als je niet weet wat ze in de gloriejaren '70 allemaal hebben uitgebracht. Ik schat ook in, dat er alleen nog een platenmaatschappij het aandurfde als de naam Earth & Fire in het project zou worden opgenomen. Dat garandeert dan nog wat verkopen.

Maar feitelijk moeten de schrijvers van Maybe tomorrow, maybe tonight en Storm and Thunder zich doodschamen. "We wilden eens iets totaal anders" is voor mij geen excuus.
Het hele project is ook niet voor niets een hele snelle dood gestorven.

Normaal haal ik hierna mijn schouders op en ben er klaar mee. Er is genoeg goede muziek. Maar hier hang ik een ster aan omdat een beetje waarschuwen voor het nageslacht gewenst is. En het advies vooral alleen muziek te kopen van de band waar de benaming is beperkt tot Earth & Fire. Want het is niet zo dat de broertjes Koerts het niet kunnen.

Het was misschien niet zo verstandig om de naam van Earth and Fire voor zo'n project te gebruiken, ook al begrijp ik het ook wel weer. Maar het schept verwachtingen die dus niet ingelost werden.

Tja, het voordeel is: je genereert er automatisch enige aandacht mee, wat niet het geval zou zijn wanneer je er een andere naam op plakt die niet refereert aan het verleden van de Koertsjes. Zeker omdat dit een zelf gefinancierd product was, uitgebracht op hun eigen kleine platenmaatschappijtje. Dan snap ik dat je het zekere voor het onzekere neemt.

Maar ik ben het met jullie eens: het schept verwachtingen die absoluut niet worden waargemaakt, alleen al door de heel andere muzikale aanpak. Een product met eern anoniemere naam zou van die ballast geen last hebben. Dan luister je er meer met open oren naar. Maar of het allemaal veel uitgemaakt zou hebben?

Een groot commercieel succes, deze tamelijk slappe new age plaat van de formatie die ooit zeer behoorlijke progrock serveerde in Nederland in de jaren 70. Het kan verkeren.