Chris de Burgh - Into the Light (1986)

Klopt Groot Britannie wel?

Hij is volgens mij geboren in Zuid Amerika en is nu de bijna buurman van Bono in Ierland.

Best wel een aardige cd en snap niet waarom die zo laag wordt gewaardeerd.
vooral die nummers die in elkaar overvloeien zijn toch erg prachtig en rockt af en toe stevig.

Ik volg hier Gert P. Een lekkere cd.

vooral nog steeds The lady in red

Heel mooi album en inderdaad The Lady in Red.. Heel mooie cover ook overigens..

In Nederland niet zo heel erg gewaardeerd, heb ik het idee. Dat is bij onze oosterburen wel anders. Deze cd is de bekendste, mede vanwege de enige echte hit in Nederland: The lady in red. Ik heb eigenlijk nooit begrepen dat dit een grote hit is geweest. Best wel een aardig nummer, maar wat mij betreft een van de mindere nummers op deze cd. Luister vooral eens naar de drie laatste tracks, eigenlijk gewoon een nummer.

Dankzij de komiek Bill Bailey (die een gruwelijke hekel aan 'the mono-browed fool' heeft) toch eens wat materiaal aangeschaft omdat ik stiekem benieuwd ben of de muziek echt zo zielloos is als hij steeds aanhaalt. Het antwoord is in ieder geval een volmondig 'nee', al kan ik me goed voorstellen dat een aantal mensen Lady In Red helemaal zat is (ikzelf namelijk ook).

Wat echter wel duidelijk is, is dat Chris de Burgh een veelzijdige sound neerzet. Het laatste drieluik van The Leader/The Vision/What About Me? zou op een goed progrock album zeker niet misstaan, terwijl Last Night en Fire On The Water erg aanstekelijke softrock songs zijn. Say Goodbye To It All en For Rosanna zijn daarnaast erg mooie songs met sterke teksten.

De instrumentatie is typische jaren 80 gladheid, maar soms vonken de gitaarsolo's behoorlijk en haalt Chris goed uit in zijn zang. Niet alle nummers boeien me evenveel (One Word (Straight To The Heart) als voorbeeld), maar over de gehele linie ben ik zeer tevreden over dit prachtwerkje. Tijd voor mensen om verder te kijken dan die ene hit.

Toevallig vandaag al zijn werk eens gedraaid wat in mijn bezit is.
Lennert je moet nooit afgaan op singeltjes.
Vak de slechtste nummers.
Kijk eens naar Kansas en Dust in the wind, zo verschillensd met wat ze werkelijk aan muziek maken.
Bij deze zijn de laatste 3 nummers eigenlijk nummer.
Heerlijke plaat.

Toevallig vind ik Dust In The Wind dan wel echt een heerlijk nummer, maar nummers als Icarus (Born On Wings Of Steel) en The Pinnacle zijn inderdaad een stuk beter dan deze ene hit!

Tijd om wat meer van de Burgh aan te schaffen in ieder geval.

Hoe kom ik hier ook al weer aan…
Mijn oudere zus was altijd al gevoelig voor romantische en (licht) alternatieve muziek met een melancholische inslag en Chris DeBurgh paste prima in dat rijtje. Eind jaren ’80 nam zij haar vriendje mee naar een concert en zelfs die kwam enthousiast terug hoewel hij, net als ik overigens, een hardrock-liefhebber was. Vooral het ‘lekker stevige gitaarwerk’ van de band van Chris DeBurgh zou ook wel wat voor mij zijn. Dat trok mij over de streep.

Dit was de CD die toen net uit was, toevallig ook nog met die zeikerige ballad, maar grote hit ‘Lady In Red’. Ik kocht ‘m en was toch wat teleurgesteld, van het beloofde stevige gitaarwerk hoorde ik maar weinig terug.
Naarmate ik de plaat vaker luisterde begon ik ‘m steeds beter te vinden. En in die tijd had ik nog maar een handjevol CD’s, dus die paar die je had draaide je tot in de gloria en dat heb ik met Into the Light dus ook gedaan. Mijn vriendinnetje vond het ook prachtig, dat zo’n ruige rocker (want zo deed ik mij voor zo rond m’n zestiende) naar zulke gevoelige muziek luisterde.
Maar hoe gaat zoiets.. de verkering ging uit, de jaren ’90 braken aan en Chris De Burgh raakte over z’n houdbaarheidsdatum heen.

De jaren ’80 sound van deze plaat kan ik nog wel hebben, maar het is vooral die Candlelight-achtige voordracht (kent u dat radioprogramma nog?) van Chris die mij tegenstaat, ik kan ’t gewoon niet meer serieus nemen. Desondanks staan er een aantal uitstekende songs op deze plaat. De afsluitende drie zijn hierboven al genoemd, maar daar wil ik Last Night en Fire on the Water ook best toe rekenen.

Aardig album van de Burgh .The Lady in Red kon ik alleen toen al niet meer horen. Dat blijft toch een stukje suikergoed waar je vullingen spontaan de polonaise van gaan lopen. De rest is prima materiaal en als Chris even het tempo opschroeft , blijven er zowaar lekker in het gehoor liggende liedjes over. Niet voor iedere dag ,maar op zijn tijd is dit album best te verhapstukken. 3 en halve ster