Chris de Burgh - Into the Light (1986)

Dankzij de komiek Bill Bailey (die een gruwelijke hekel aan 'the mono-browed fool' heeft) toch eens wat materiaal aangeschaft omdat ik stiekem benieuwd ben of de muziek echt zo zielloos is als hij steeds aanhaalt. Het antwoord is in ieder geval een volmondig 'nee', al kan ik me goed voorstellen dat een aantal mensen Lady In Red helemaal zat is (ikzelf namelijk ook).

Wat echter wel duidelijk is, is dat Chris de Burgh een veelzijdige sound neerzet. Het laatste drieluik van The Leader/The Vision/What About Me? zou op een goed progrock album zeker niet misstaan, terwijl Last Night en Fire On The Water erg aanstekelijke softrock songs zijn. Say Goodbye To It All en For Rosanna zijn daarnaast erg mooie songs met sterke teksten.

De instrumentatie is typische jaren 80 gladheid, maar soms vonken de gitaarsolo's behoorlijk en haalt Chris goed uit in zijn zang. Niet alle nummers boeien me evenveel (One Word (Straight To The Heart) als voorbeeld), maar over de gehele linie ben ik zeer tevreden over dit prachtwerkje. Tijd voor mensen om verder te kijken dan die ene hit.

Van dit album heb ik de in Australië geproduceerde CD uit 1986 met spars-code AAD.
Niet dat ik hiermee iets zeg over de kwaliteit, want ik heb geen vergelijkingsmateriaal. In ieder geval klinkt deze CD meer dan uitstekend.

Met Chris de Burgh heb ik een wat ingewikkelde verhouding. Uiterst sympathiek vind ik hem, op momenten heel goed, maar meermaals ook muzikaal voorspelbaar en te veilig.
Tekstueel gaat het toch regelmatig de diepte in. Hij wil iets positiefs meegeven en wil zijn publiek optimaal bedienen. En dat hoor ik er wel aan af.

Dit album is gevarieerd en zit heel aardig in elkaar. The Lady in Red kan moeiteloos gepasseerd worden, in de wetenschap dat ik dit echt wel vaak genoeg gehoord heb. Dan nu naar de sterkere momenten op het album: Fire on the Water bijvoorbeeld. Maar ook een redelijk hip nummer, met een vleug new-wave, als The Ballroom of Romance. Echt eigentijds geproduceerd - we hebben het over 1986! - is The Spirit of Man. Prachtig is dan weer de ballad Fatal Hesitation, één van zijn mooiste liedjes.
Een beetje sentiment hoeft nog niet slecht te zijn. Ook voor mannelijke luisteraars geen verboden terrein. Voor het nodige contrast zorgt dan weer One Word (recht in het hart!).

For Rosanna is klein maar fijn, een ode aan zijn dochter.The Leader en The Vision lopen in elkaar over. De bombast van het tweede stuk boeit me niet erg maar heeft een visionaire tekst. Gaat dit over onze tijd? What About Me is de slotbijdrage in dit driedelige verhaal. Een toekomstvisioen over laatste bazuinen en de wereld die dreigt te vergaan in apocalyps.
Ik zei hierboven: Chris de Burgh wil een positieve boodschap overbrengen. Maar dit is een wat angstig beeld. Nogmaals: over welke tijd gaat het hier? Ook al is het laatste woord aan 'love'.

“I am left in the night, trembling with fear
I have seen to the future and the future is here
Our leader will bring victory but our land is in flames
And as the final sounds of battle disappear, I had to say
What about me and you and the ones that we love?”