Steve Winwood - Talking Back to the Night (1982)

Dat snap ik: ideale soundtrack om het zoveelste verlies van je favoriete voetbalteam te verwerken

Hier is al ie maanden niet meer gedraaid.

Eerlijk gezegd vind ik Winwood als bandlid/begeleider vanaf The Spencer Davis Group vele malen beter dan als solo-artiest. Arc of a Diver is nog wel te pruimen, maar in de twee erna doet ie mij te veel aan MOR/AOR en zou ie net zo goed een Yank kunnen zijn. Traffic en Blind Faith: beduidend beter

Volledig mee eens.

Voor mij een kwestie van goed, beter best. Mag zijn soloalbums zo nu en dan graag beluisteren. Man heeft een mooie karakteristieke stem en muzikaal klopt het allemaal erg aardig. Te mainstream wellicht en Music for THE masses...tja. Voor mij gewoon goed waarbij Arc of a Diver er echt wel bovenuit steekt.

De songs op dit album zijn globaal niet slecht maar de productie laat te wensen over, de synthesizer-arrangementen zijn soms te overheersend en pakken niet altijd goed uit. Zo is There's a River op zich wel een mooi nummer maar wordt verpest door foute synths.
Valerie, Still in the Game en Talking Back to the Night zijn de betere songs op dit album maar reken ik niet tot de beste van Steve Winwood.

Is gewoon een goed, lichtvoetig album. Don't think, sit back, relax and just listen. Inderdaad niet de grote nummers maar gewoon goede synthesizer pop uit het begin van de jaren '80. Pure nostalgie. Voor mij een welverdiende 2,5 sterren!

Mogelijk ben je niet al te scheutig met sterren geven en mag Winwood blij zijn met jouw 2,5. Op mij komt het een beetje grappig over een onvoldoende te geven aan een album waar je net zoveel moois over gezegd hebt. Begrijp me goed, ik bekritiseer nooit iemands stem, want ik waardeer ieders mening. Ik heb dit album al dertig jaar niet meer gehoord, kan er ook al jaren geen CD meer van vinden en ik weet niet meer of dat heel erg is. De titeltrack vind ik prachtig.

Je hebt gelijk - kan wat vreemd overkomen - wat ik bedoel: het is niet een album waarvan je zegt: daar kijk ik nu echt nog eens naar uit. Maar als het ergens speelt, roept het inderdaad herinneringen op aan vroeger. En mede daardoor, als ik het nu opnieuw hoor na zoveel jaren, vind je het eigenlijk beter dan het is. Vandaar de 2,5 sterren met een hoop nostalgie daaraan vastgekoppeld

Heel aardige Winwood plaat, incl de classic single Valerie. De plaat wordt gekenmerkt door een zekere routinematigheid,, maar dat kan met een beetje goede wil ook worden uitgelegd als ambachtelijkheid. 3,5 ster

Vakkundige cd van een vakman. Grappig weetje is dat Joe Cocker het titelnummer opnam voor Sheffield Steel nog voordat dit album uitkwam.

Ja, dat heb ik ook altijd opmerkelijk gevonden. Mei '82, terwijl dit album van Steve in september van dat jaar verscheen. Ik kende het nummer toen al, omdat het op de B-kant van de single Ruby Lee stond. Ik kreeg toen pas in de gaten dat het was geschreven door Steve Winwood (en Will Jennings). Vond het wel opmerkelijk: een cover van een nummer dat toen nog niet eens was uitgebracht. Ik ben er nooit achter gekomen hoe het kon dat dat nummer eerst bij Joe Cocker terechtgekomen was. Ook nu nog kan ik er niets specifieks over vinden op het internet.

Allebei prima versies overigens. Ik vind die van ome Joe iets beter vanwege de begeleiding van Sly & Robbie. En Steve is een prima zanger, maar Joe heeft toch iets meer gruis op zijn stembanden.

Dat laatste is waar, maar toch vind ik dat Steve Winwood de mooiste stem heeft in misschien wel de hele geschiedenis van de popmuziek.

Peter Gabriel Michael McDonald en David Sylvian uitgezonderd.

Na Arc Of Diver ook maar deze aangeschaft, een nog gesealed exemplaar uit 1982! Is voor mij toch wel jeugdsentiment en ik heb nog steeds een zwak voor het toetsenwerk en de stem van Steve Winwood. De man heeft toch wel een aantal fraaie nummers op zijn konto staan. Ook ik vind de Talking Back to the Night versie van Cocker beter maar dat komt voornamelijk omdat dat door een band wordt ingespeeld. Het feit dat Cocker verschillende nummers van Winwood heeft gecovered zegt (voor mij) wel wat over de kwaliteit van de nummers van Winwood. Cocker had er wel vaker een handje van om van mooie nummers, nog mooiere versies te maken. Als ik zo naar dit album luister dan lijkt het er sterk dat Steve nagenoeg alles voor eigen rekening neemt. Zang, toetsen, toetsenbas en drumcomputer, op zich een hele prestatie maar het maakt het wel totaalplaatje wel wat statisch. Ook op dit album weer dat lekkere toetsengeluid wat mij elke keer weer triggered, zo herkenbaar des Winwoods.

Help! De jaren tachtig.
Valt toch helemaal niet tegen. Eigenlijk zijn die jaren '80 het decennium van de toetsen. En wat een geluk dat Winwood daar voor doorgestudeerd had. De productie met de toeters en bellen klinkt een beetje blikkerig hier en daar. Het is wat meer pop, maar toch geen echt ernstige terugval na voorganger Arc of a Diver (1980). Een plaat bij de tijd en bij de man. 34 was hij hier nog. Tja.

Favorieten hier: Still in the Game, Talking Back to the Night en There's a River.