Steve Winwood - Talking Back to the Night (1982)

Buiten ´Valerie´, later dankbaar gebruikt door Eric Prydz voor ´Call on Me,´vind ik weinig interessants op dit album.

Talking Back to the Night nooit gehoord zeker??

"There's a River" is trouwens een erg mooie en rustige ballad.

Te haastige opvolger van Arc of a diver (1981).

Ondanks onmiskenbare talenten, had Winwood meer tijd moeten nemen voor een geslaagde opvolger.

Toch heeft hij prima mainstream rock, met zijn orgeltje en vocalen.

Valerie, Big girls walk away, Still in the game swingen nog het meeste. De titelsong is nog het beste nummer, volgens mij door Joe Cocker eerder gecoverd dan oorspronkelijk door Winwood uitgebracht. Dat kan, als je allebei bij dezelfde platenmaatschappij zit in 1982 (Island).

De plaat is één van mijn grootste frustraties: het lukt me al 20 jaar niet om er een normale cd-versie van te vinden, zelfs niet illegaal.

Misschien moet je Google eens gebruiken musician, hij is overal volop te verkrijgen.

Graag wat meer details.

Zowel plato, bol.com hebben de cd niet eens in de catalogus.
Ebay heeft momenteel alleen maar 2 bijzondere versies, waarvan één wel een hele bijzondere (158 dollar). Amazon.com heeft er een paar nieuw, vanaf 45 dollar. Ook blijkbaar geen normale versies, alleen een soort van gold-collection; gezien het geld mag het schijfje inderdaad wel zijn voorzien van bladgoud.

Daar zit ik allemaal niet op te wachten. Het betere Arc of a diver is ook te koop vanaf 6 euro 99. Dat vind ik acceptabele prijzen. Vooral het gebodene in ogenschouw nemend, want betere composities krijg je er niet mee. Misschien dat Winwood denkt dat een extreem goede geluidskwaliteit het gebrek aan goede songs compenseert, mij heeft hij er niet mee.

Dus hij is wel verkrijgbaar maar je wilt er niet zoveel geld voor betalen. Tja, dat kan natuurlijk.
Als jij hiervoor , het gebodene in ogenschouw nemende met het gebrek aan goede song zoals je opmerkt, niet meer dan 7 euro wilt betalen, snap ik eigenlijk niet waarom dit dan één van je grootste frustraties is.
Merkwaardig genoeg ken je het album wel zo goed dat je er een waardering aan hangt. Dus neem ik aan dat je het album wel al vaker hebt gehoord.
Ik zou zeggen, laat die Winwood toch lekker joh, en koop gewoon albums waarvan je denkt dat ze wel goed genoeg voor je oren zijn en bovendien binnen je budget passen.

Wat een ongelofelijk zeikbericht, eigenlijk, Indana.

Alleen omdat ik niet bereid ben € 45,00 te betalen voor een cd die nagenoeg het vemelden niet waard is?

Het gaat je geen ene barst aan wat er in mijn budget past of niet, het gaat er om wat ik er voor wil betalen.

Aan mij gaat de muziekindustrie niet failliet overigens, maar ik weiger absurde dingen te doen.

Ga je moeder pesten Indana of schrijf tenminste een behoorlijke recensie bij deze cd.

Valt wel mee hoor met dat zeikbericht. Ik ga eigenlijk aleen maar in op wat jij te berde brengt. In ieder geval veel succes met je jacht op dit verder prima album en misschien vogende keer maar eens met je andere been uit bed stappen.

Wat zijn we weer lief voor elkaar.... . Ik vind dit maar een middelmatig plaatje, hij heeft er betere, véél betere.
Arc Of A Diver bijvoorbeeld, om maar meteen zijn beste te vermelden, nou, volgens mij toch.

Daar heb je zeker gelijk in Father, die is zeker beter. Echter heeft Winwood ook mindere, zoals bijvoorbeeld zijn laatste, Nine Lives. Op dit album springen er voor mij naast de titelsong,Valerie, Help Me Angel en Still in the Game uit. Ik kan het in ieder geval waarderen.

En lief zijn voor elkaar hoeft niet natuurlijk maar enige vorm van beschaving is altijd meegenomen.

Gelijk heb je, indana, zowel wat je favoriete nummers hier betreft, als je opmerking over beschaving. Toevallig zijn je favorieten hier ook wat de mijne.

En enige vorm van beschaving.... is hier op de site zo af en toe een beetje zoek;
Ik vind dat heen en weer gescheld, of wat er toch erg op lijkt, soms echt hinderlijk;
Elk zijn mening, en daarmee uit. En mijn mening is er ook maar één van de zovelen;
Daarvoor zijn we mensen, smaken verschillen nu eenmaal.




(En dààrom : Zelfs Whiney Houston verdient misschien wel fans.... )

Ja, en als je dan je eerdere bericht neemt, het "laat toch lekker zitten jóh, als het niet binnen je budget past"-bericht, dat past geheel binnen de beschaafde normen?

Als je dan al citeert doe het dan wel juist . Verder ben ik er klaar mee.

Gelukkig hebben Musician en Indana het beschaafd en uitgebreid met elkaar nog eens doorgesproken, wie wat waarom bedoelde en waar de misverstanden door zijn ontstaan en de lucht is volledig opgeklaard. Per slot van rekening bespreken we hier cd's!

En qua beoordeling van Talking back to the night schelen we maar een halve punt, dus daar komen we ook nog wel uit!

Steve Winwood kende ik vooral uit zijn tijd bij Traffic, wat ik echt een uitstekende band vind. Maar dit album bevalt mij toch niet helemaal, misschien dat ik het nog meer in het jaren 80 tijdsbeeld moet plaatsten, maar ik vind dit niet een uitnodiging om meer van zijn oeuvre te gaan beluisteren.

Gadverdamme, dat 'Valerie' is echt afgrijselijk. Ik vind het serieus één van de slechtste nummers aller tijden. Het origineel is al net zo erg als die latere versie van Eric Prydz.

De rest van de plaat ken ik nauwelijks, en hoewel ik een redelijk grote liefhebber van Steve Winwood ben, ben ik toch niet direct geinteresseerd in dit album. Het zal ongetwijfeld weer te glad, en typisch 80ies, en dus gedateerd zijn.

Ik word ook een beetje zenuwachtig van dat nummer inderdaad, de man heeft veel betere. Rest hiervan ken ik ook niet, maar eigenlijk toch wel benieuwd naar

Valerie was in 1982 best wel een goed nummer en was dat waarschijnlijk ook voor Eric Prydz toen hij ca. 25 jaar later dit sampelde.

Valerie is nog steeds een goed nummer en is een van de grootste hits van Steve Winwood.

Sneller dan verwacht is het er dan toch van gekomen. Ik zag de LP in perfecte staat voor een spotprijs, dus heb 'm toch maar meegenomen.

Meer 80'ies dan z'n voorganger en alleen om die reden al direct een stuk minder goed (al vind ik het songmateriaal van Arc of a Diver ook beter). Naast 'Valerie' staat er verder niet echt een slecht nummer op, al verslapt de aandacht af en toe wel.

Fraaie hoes trouwens.

De LP had ik al veel langer, maar lange tijd had ik dezelfde frustratie als musician: op CD heb ik 'm nooit kunnen vinden voor een redelijke prijs.
Tot afgelopen weekend: een veiling op eBay gewonnen voor de acceptabele prijs van € 16,50. Plus 7 euro verzendkosten, dat helaas wel (want vanuit Frankrijk). Maar dan heb ik ook een gesealde longbox, en die longboxen vind ik altijd wel aardig ter decoratie aan de wand van mijn muziekkamer...

De CD is al sinds halverwege de jaren negentig out-of-print en niet meer officieel te krijgen, dus volgens de wet van vraag en aanbod betaal je er dan doorgaans een forse prijs voor. Bij eerdere biedingen waar ik aan meedeed, ging het me allemaal te hoog, maar deze totaalprijs vind ik nog net acceptabel.

Het was ongelukkigerwijs de enige CD van Winwood die ik destijds niet gekocht heb. En niet helemaal zonder reden. Ik vind dat er over het algemeen puike nummers op staan, maar de productie en de uitvoering laten wat te wensen over.
Net als op Arc of a diver doet Winwood hier alles in zijn eentje, maar hij maakt nog meer als op die plaat voornamelijk gebruik van keyboards en synthesizers, waardoor het allemaal een beetje mat klinkt. Een wat 'organischer' uitvoering had de nummers een stuk beter tot zijn recht laten komen volgens mij.
Maar vanwege het goede songmateriaal (met ditmaal teksten die uitsluitend zijn geschreven door de Amerikaan Will Jennings) ken ik er toch nog drie sterren aan toe. Mijn favorieten zijn Still in the game, het titelnummer, While there's a candle burning en There's a river.

Het schijnt dat Steve Winwood zelf ook ontevreden is over dit album. Ik las nog niet zo lang geleden dat hij broedt op een nieuw album met nummers uit zijn carrière die hij opnieuw wil opnemen, en dan vooral nummers van dit album. Dat doet mij vermoeden dat het niet zo gauw tot een officiële heruitgave van deze CD zal komen. Zelfs op de pas uitgekomen 4CD-boxset Revolutions wordt dit album met uitzondering van Valerie helemaal overgeslagen.

Toch nog maar even nagezocht waar ik dat van die re-recordings gelezen heb op internet. Het blijkt om een recent interview op Billboard.com te gaan, naar aanleiding van zijn pasverschenen boxset Revolutions. Daarop staat onder meer een nieuwe versie van Spanish dancer (van Arc of a diver).

Winwood zegt onder meer dit:

Besides surveying his career through the Spencer Davis Group, Traffic, Blind Faith and his solo recordings, Winwood was particularly excited on "Revolutions" to completely recut one of his songs, "Spanish Dancer" from 1980's "Arc of a Diver" album. It's an exercise Winwood predicts he'll do more of in the future.

"I have every intention to re-cut more things in the future," he confirms. "I think it's quite a valid thing to do. I don't quite understand why it's not done more often. It's interesting to present them in certain different ways. It can sometimes free up artists from the shackles of old contracts as well." Winwood hasn't determined what he may try to re-record next but says his '80s releases are the most likely candidates. "I feel a lot of my material from the '80s -- especially the mid-'80s, when I was working with other producers -- had a sort of production style that clouds the essence of what the song is," he explains. "The '80s production style was very specific and had a lot of synthetic sounds and echoes and effects and compression as so on. It's good to sort of unravel that and try to get the song back to...its organic state. I think there's a wealth of opportunity there to re-record and rework some of those songs without actually rewriting them."

Hoewel ik niet zo heel opgewonden raak van die nieuwe versie van Spanish dancer (en re-recordings over het algemeen een slecht idee vind), spreekt het idee van nieuwe versies me in dit geval wel aan. Maar zo'n album wordt niet voor de tweede helft van volgend jaar verwacht - nog even afwachten dus.

Dat zou natuurlijk fantastisch zijn, want de producties van z'n werk uit de jaren 80 is redelijk gedateerd. Ik weet echter niet of dit zomaar kan, als hij het hele nummer opnieuw moet opnemen zit je weer met zijn stem die nu anders klinkt, etc.. Deze 'Spanish Dancer' vind ik in ieder geval niet echt geslaagd.

Na enige jaren zoeken, nu dan toch eindelijk 2e hands op cd vanuit Engeland gekocht en ontvangen. Soms moet dat wel eens, als er geen alternatief wordt geboden voor een 'normale' aanschaf van een cd, die nooit goed op de markt is gezet. Zoals dat wel is gebeurd bij Arc of a Diver.

De cd moest even in een badje van een sterk afwasmiddel; het doosje heb ik met doktershandschoenen aangepakt en vervangen. En nu ziet de cd er weer glimmend uit. Hij komt uit halverwege de jaren '80 en behoort dus tot de eerste generatie uitgebrachte cd's.

Er zit een boekje in van Island Records, de oorspronkelijke platenmaatschappij die hoort bij dit album. In dat boekje staat per maand aangegeven welke (oude) cd gaat worden uitgegeven. Ik kan mij dat nog wel herinneren, hoe dat ging. Je moest met het aanschaffen van cd's wachten totdat dan eindelijk eens de cd uitkwam die je wilde hebben.

Februari: o.a. The Comsat Angels, Bob Marley en Steve Winwood. Maart o.a. Murray Head, Nick Drake en Robert Palmer. Reclame voor de U2 albums tot en met Under a blood Red Sky.

Heerlijk boekje. Ik wist niet dat Amazon.co.uk tweedehands nog van die oude cd's verkocht. Maar de geluidskwaliteit van Talking Back To The Night, oud of niet, is prima. En de cd valt me nog steeds niet tegen.

Steve Winwood was één van de weinigen die wist hoe hij, uit de jaren '60, juist moest overleven in de jaren '80. Die voor veel oudere artiesten als niet al te best te boek staan, qua prestaties. Winwood had er een prachtige comeback, zonder dat je kunt spreken van typisch jaren '80 albums. Hij heeft gewoon goed gebruik gemaakt van de mogelijkheden die er lagen.

Ze verkopen zowat alle cd's in alle bestaande uitgaves waarvan vele oude uitgaves spotgoedkoop zijn.
Alleen hangen er bij sommige import-exemplaren heftige prijzen aan.

Over U2 gesproken; Ik heb laatst zowaar een cd-versie van Under A Blood Red Sky kunnen vinden met de complete live-versie van The Electric Co. erop!
Een kwestie van het juiste catalogus-nummer en de juiste codering op de binnenrand van de cd zelf achterhalen.

Deze cd, en ook Arc Of A Diver, daar wil ik binnenkort achter aan.

Niet beter dan Arc, wel indringender.
Komt door Happiness en candle,
Sfeervolle hoes, talking back to the night in nachtlicht.
Overigens overtreft de uitvoering van talking back door Cocker het origineel, flikt de oude zuipschuit wel vaker..

Hier ben ik het volledig mee eens. Trouwesn Steve Winwood met zijn herkenbare zang maakt m.i. nooit echt slechte albums. Zit met smart te wachten op iets nieuws!!!!

En daar was weer zo'n verloren nummer......Dat nummer ken ik ....Dat nummer ken ik....maar wat is het nou??????? Ja hoor het kwartje valt....Stil in the game.... Niet gek dat ik dat nummer ken, want het heeft zelfs nog een bescheiden 15e plaats gehaald in de top 40

Prima plaat die ik graag op mag zetten.

Eens. Winwood heeft echt mooie albums gemaakt. Zag hem afgelopen week voorbij komen in de docu over Ginger Baker. Charismatische artiest.