Wilson Phillips - Wilson Phillips (1990)

De dochters van Brian Wilson en Michelle Phillips (Mama's & Papa's)bij elkaar in een band en wat krijg je dan? Mierzoete popballads. Ze hebben prachtige stemmen, het klinkt allemaal heel harmonieus, maar toch klinkt het allemaal een beetje te gelikt. Staan verder wel redelijke succesnummers op zoals Hold On en Release Me. 3 *

Mijn aller-allereerste CD die ik kocht ooit!

Het boekje met de songteksten is zeer beduimeld. Ik was toentertijd helemaal wauws van "Hold on" en "Release me"....en ja, de cover van Rod Stewart's "A reason to believe".....

-3-

Tim Hardin, niet Rod Stewart

Fantastische pop-cd hoor!! Mooie zang en samenzang van de zusjes. Popballades met pit! 4/5.

Mooie harmonieuze zang van de zusjes Philips, goede composities met "Hold On" en "Release Me" als uitschieters. Het is mij alleen een beetje te zoet en ook wat te glad, mede door het gebruik van synthesizers.

ook weer een apart verhaal: een droomstart door een leuke cd, lovende kritieken, miljoenenverkoop, op alle covers, breed uitgemeen in alle media en bij de opvolger ligt alles plat.

Dit album staat nog steeds overeind. Zoals hierboven al vermeld is : het is allemaal prima en zuiver gezongen. Er zitten in ieder geval niet van die vreselijke uithalen tussen zoals in die tijd regelmatig wel gebeurde om in 1 uithaal de hele toonladder tevoorschijn te halen

Inderdaad een mooie cover van het Tim Hardin Nummer:"A reason to believe" wat natuurlijk wel bekend is van de Rod Stewart uitvoering

Eigenlijk staat er geen zwak nummer op. Enig kritiekpuntje wat ik kan bedenken is dat er best een song met meer pit er bij had gemogen

Prettig debuut van deze dochters van. In zijn genre ijzersterke popmuziek, gladjes geproduceerd, maar dat is ook wel eens lekker als tegenhanger van al die oeverloze ongecontroleerde herrie die maar op plaat wordt gezet. Zeker voor synthpop liefhebbers is dit perfecte pop met sterke songs, met zorg gemaakt. In Japan had deze band een absolute supersterren status . 4 sterren, de huidige score van 2,90 is een grove schande!

Tja en te gelikt, te gladjes, teveel synthesizers, waarom moet popmuziek altijd een rafelig randje hebben? Is het dan geloofwaardiger ofzo? Ik vind het absolute bullshit.

Eens! Hun eerste 2 albums heb ik grijsgedraaid en heel af en toe draai ik die nog weleens. Voor mij is rauw, out-of-the-box en al die termen die Wilson Phillips klaarblijkelijk allemaal niet hebben of bezitten geen garantie voor een fantastisch album.
Schaam mij er niet voor dat dit soort groepen en de harmoniezang af en toe door de boxen tetteren. Wellicht er ook mee te maken dat deze muziek bij mijn jeugd hoort. Samen met Lionel Richie, Whitney Houston, Madonna, Spandau Ballet enz. .
Nee, deze 4,5 ster is zeker geen tegenstem, maar een echte stem voor een lekker album uit helaas vervlogen tijden.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Wilson Phillips - Wilson Phillips (1990) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Wilson Phillips - Wilson Phillips (1990)
Wilson Phillips werd na de release van haar debuutalbum verguisd door de critici, maar op de bij vlagen wonderschone harmonieën van Carnie Wilson, Wendy Wilson en Chynna Phillips is echt niet zoveel aan te merken

Kinderen van beroemde muzikanten zijn vrijwel nooit zelf succesvol in de muziek en kunnen niet rekenen op de sympathie van de critici. Dat laatste ondervonden Carnie Wilson, Wendy Wilson en Chynna Phillips toen ze in 1990 de krachten bundelden. Het debuutalbum van Wilson Phillips was wel heel succesvol, maar het succes van de drie duurde niet lang. Het Internet staat nog vol met recensies waarin het debuutalbum van het drietal wordt gefileerd, maar ik vond het destijds zelf een aangenaam album en dat vind ik nog steeds. Het is een album met degelijke maar fraai uitgevoerde popsongs, met de prima zang en de geweldige harmonieën van Carnie Wilson, Wendy Wilson en Chynna Phillips als de kers op de taart.

Carnie Wilson, Wendy Wilson en Chynna Phillips groeiden op als kinderen van beroemde muzikanten. Brian Wilson, de vader van Carnie en Wendy, was het brein achter The Beach Boys, terwijl John en Michelle Phillips, de ouders van Chynna, de basis vormden van The Mamas & The Papas. Als kind van een beroemde muzikant kun je maar beter geen carrière in de muziek ambiëren en dat deden Carnie, Chynna en Wendy dan ook niet, tot ze besloten om naast hun werk als model of actrice na te denken over het maken van een album voor een goed doel.

Dat album kwam er niet, maar in 1990 debuteerden ze wel als Wilson Phillips. Een low profile project was het op dat moment al lang niet meer. De drie werkten met producer Richard Perry, een van de belangrijkste producers uit de jaren 70, en vonden in muzikant Glen Ballard een talentvolle songwriter, die een paar jaar later met het debuutalbum van Alanis Morissette zijn grootste successen zou vieren.

Glenn Ballard schreef samen met de drie een aantal potentiële hits, waarna het materiaal voor het debuutalbum werd aangevuld met onder andere het door Tim Hardin geschreven A Reason To Believe. De platenmaatschappij zag wel brood in het project en haalde flink wat topmuzikanten naar de studio. Het bleek een goede investering, want het debuutalbum van Wilson Phillips ging in grote aantallen over de toonbank.

De critici moesten er echter niets van hebben. Allmusic.com kan er nog steeds niet over uit en heeft de volgende zinnen ingetypt over het album: “Sugary, commercial pop/rock isn't necessarily a bad thing, and in fact can be fairly enjoyable in the right hands, but Wilson Phillips are much too sweet for their own good” en “Compared to Phillips' saccharine performances on You're In Love and A Reason To Believe, even Tiffany and Debbie Gibson's debut albums have some bite.” Een Canadese recensent deed er nog een schepje bovenop met “slick production and the fact the gals harmonize nicely can't mask a shallowness so profound, it makes Martika seem deep”.

Ik luisterde in 1990 nog niet zo heel veel naar vrouwelijke muzikanten, maar ik vond het debuutalbum van Wilson Phillips een heerlijk album. De songs zijn goed en de muziek en de productie klinken prachtig. Natuurlijk klinkt het allemaal behoorlijk gepolijst en is het weinig avontuurlijk, maar Carnie Wilson, Wendy Wilson en Chynna Phillips hebben op hun titelloze debuutalbum een geweldig wapen. Met genen die zijn gerelateerd aan The Beach Boys en The Mamas & The Papas verwacht je mooie harmonieën en die leveren de drie.

Ik vond de harmonieën van Carnie Wilson, Wendy Wilson en Chynna Phillips in 1990 ijzersterk en bijzonder mooi en dat vind ik eigenlijk nog steeds. Ook met de rest van het debuutalbum van Wilson Phillips vind ik nog steeds niet zo veel mis. Het is pop, dat klopt, maar het klinkt allemaal behoorlijk muzikaal en de zang is fantastisch. Radiovriendelijke Amerikaanse popmuziek zoals radiovriendelijke Amerikaanse popmuziek destijds moest klinken wat mij betreft.

Wilson Phillips bleek ook nog eens behoorlijk invloedrijk, want vrouwelijke harmonieën werden na 1990 langzaam maar zeker gemeengoed. Wilson Phillips kon zelf nauwelijks profiteren van haar eigen voorbeeld. Het in 1992 verschenen tweede album was weinig succesvol, waarna de drie uit elkaar gingen. Ook een reünie vanaf 2004 was weinig succesvol en dat was niet voor niets. Voor hun debuutalbum hoeven Carnie Wilson, Wendy Wilson en Chynna Phillips zich echter zeker niet te schamen. Erwin Zijleman