The Rifles - Freedom Run (2011)

Weer een album om naar uit te kijken! Hun akoestische sessie afgelopen mei heeft me in ieder geval weer nieuwsgierig gemaakt. Want kwalitatief vind ik ze erg sterk.

Hierbij een voorproefje van Tangled Up in Love.

Hier zie ik naar uit.

De 3 nummers die ik tot nu toe gehoord heb klinken allemaal erg vrolijk en met een behoorlijk 3FM gehalte. Beetje doorsnee als je het mij vraagt.

Ben toch benieuwd naar deze plaat, maar hoop toch op dat rauwe randje dat deze band altijd anders maakte dan anderen.

Ik kijk er ook erg naar uit. Heb de twee albums echt grijsgedraaid en nog steeds vervelen ze me niet. Wellicht niet de meest experimentele muziek, maar wat een lekker klinkende poprock is dit toch, met goede vocalen als je het mij vraagt.

Een eerste album review, klinkt veelbelovend.

Album Review: The Rifles – Freedom Run « poppedmusic - poppedmusic.wordpress.com

Gelekt, voor de liefhebbers.

Ga em ff zoeken, van de eerste single ben ik allesbehalve onder de indruk.
Klink nogal glad en clichematig.
Niet de Rifles zoals ik ze ken.

Ik heb hem gepreordered via de officiële website van ze. Vorige week verzonden, maar heb hem tot nu nog niet binnen. Jammer, ik wil hem horen.

Same here.

Ik heb hem!

Ik ben hem nu aan het luisteren. Logistiek is het wel in orde.

Het lijkt erop dat The Rifles een koerswijziging hebben ondergaan. Het gejaagde en puntige is weg. Degelijke pop/rocksongs zijn daarvoor in de plaats gekomen. Soms met een licht psychedelisch uitstapje ( Little Boy Blue (Human Needs)).

Ik moet nog erg wennen aan de nieuwe sound. Het bevalt me eigenlijk niet zo goed. Geef mij maar de catchy nummers van het debuut.

Oei, dit valt niet mee bij eerste beluistering.
Laat ik voorop stellen dat ik het debuut een van de beste gitaarplaten van de laatste jaren vind. Ook The Great Escape mocht er zijn. Waar the Rifles goed in zijn, is het schrijven van ijzersterke pop/rock nummers met een melancholische inslag en een rauw randje.

Op Freedom Run is dat grotendeels verdwenen. De stem van Joel Stoker komt hier bovendien veel minder goed uit de verf. Alles wat The Rifles zo goed maakte, lijkt zo op het eerste gehoor verdwenen waardoor je een soort 13 in een dozijn, 3fm sound overhoud. Het is bovendien mierzoet allemaal. Klein lichtpuntje zijn de wat meer psychedelische nummers op het eind.

Wie weet gaat het nog groeien, maar voor nu kom ik niet verder dan 2,5*
Ik zet No Love Lost nog eens op..

Hmm, ik ben ook nog niet overtuigd. Zeker een zeer degelijke plaat met muziek die veel mensen prettig zullen vinden, maar dat is juist het probleem: je bent dit ook zo weer vergeten. Ik geef het als fan van de eerste twee albums een extra kans, maar voor velen zal dit album worden ervaren als een middelmatig, goed klinkend, maar weinig spannend pop/rockalbum.

Ik heb hem nog niet gehoord, maar wordt wel getemd in mijn enthousiasme de reacties hier lezende.
Vond hun debuut geweldig en de opvolger iets te bombastisch.

Lees ik dit ook nog ergens: It may have been recorded in Paul Weller’s studio, but The Rifles have left their Mod roots well behind in their third album Freedom Run.

Er is dit jaar werk uitgekomen van veel van mijn favoriete artiesten (Spinvis, Kift, Waits, de klonen van Oasis, Arctic monkeys) en dat beviel bijna allemaal goed, al moesten sommige platen wat groeien. Hopelijk gebeurt dat bij the Rifles ook nog want tot nog toe weet e.e.a. me niet echt te overtuigen. Het is heus niet slecht maar in vergelijking met No love lost voelt dit midtempo gebeuren voor mij aan als een behoorlijke stap achterwaarts danwel in een directie die mij minder ligt.

Nou..ik vind het een groot verlies dat de liedjes minder puntig en urgent zijn uitgevoerd.
Je hoort dat het liedjesschrijven nog goed zit, maar wat een slaapverwekkende uitvoering.
Alsof Claus een speech van Martin Luther King opleest
Een 2,5 van Paddy.

The Rifles hebben hun gitaren grotendeels opgeborgen in de bezemkast om de instrumenten daar te laten verstoffen. Op Freedom Run overheersen poppy tracks, en massa's roze wolken die zorgen voor een muzikaal Love is in the air sfeertje. Eeuwig zonde omdat Interlude en het psychedelische Little Boy Blue (Human Needs) nog wel wat geslaagde, en vooral experimentele drang bij de lads aanwakkeren. Dus heren het voorstel is: om op de volgende release maar weer het kronkelige, vlotte Indie pad te volgen, en de klok op standje ROCK te zetten!

Vermoedelijk dat dit album laag scoort vanwege de teleurstelling die heerst ten opzichte van hun vorige 2 albums. Ik deel in die teleurstelling maar als je die vergelijking los laat moet ik wel constateren dat het muzikaal goed zit en daardoor een ruime voldoende scoort.

Desalniettemin zal ik ook eerder naar de 2 andere albums van hun grijpen.

Ik ben uiteindelijk wel benieuwd wat de release van dit album met de band heeft gedaan want het is wel erg stil geworden rond hun en het concert in de Melkweg afgelopen februari was afgelast. Jammer, want ze hebben vorig jaar absoluut indruk gemaakt op mij met hun akoestische sessie in The Sugarfactory.