Masterplan - Aeronautics (2005)

Masterplan. Een reserve-Helloween rondom de voormalige pompoenen Roland Grapow en Uli Kusch. Omdat de band al een heel aardig debuut op haar naam had staan en omdat voor Aeronautics opnieuw Jorn Lande bereid was gevonden om achter de microfoon te komen staan, was mijn interesse meer dan gewekt.

Toch laat het tweede album me met een ietwat teleurgesteld gevoel achter. De ruwe randjes van het debuut zijn er af en ervoor in de plaats krijgen we een volgepropte en gladgestreken productie terug. Zodra Crimson Rider ingezet wordt zitten ik opgescheept met voortdurend aanhoudend synthorkest dat de centrale thema's blijft volgen zoals een obsessieve stalker tevergeefs alle bewegingen van zijn voormalige vriendin blijft volgen. Het is een lege, holle toevoeging die er wel bij geplakt lijkt te zijn omdat de sporen toch volgetrapt moesten worden.

Waarom ik dan toch regelmatig de plaat uitzit en ook drieënenhalve ster geef? Nou simpel. Jorn Lande. Hij tilt het plan naar een masterniveau. De mineurklank in zijn stem biedt prachtig tegenspel aan obligate nummers als Back For My Life en I'm Not Afraid. Hij gaat niet zo tekeer als bij Ark of Beyond Twilight maar blijkt zeer wel in staat om veel gevoel in een ballade als After This War te leggen. Vooruit, ik heb nog een reden: het gitaarspel van Grapow. De leads zijn redelijk spaarzaam maar wel mooi helemaal des ouderwets Helloweens en dus zeer geslaagd. En de nummers in het algemeen zijn, zoals ik al zei, erg obligaat maar ook erg aanstekelijk.

Ik weet het, het is tegen mijn principes maar ik vraag mij dit keer hardop af wat er met het flitsende Falling Sparrow zou gebeuren als dat zeurende synthorkest er vanaf gereten werd.
Ik zou het erg graag eigenhandig doen met de oude bajonet van mijn vader.

De tweede van Masterplan. Het energieke en frisse is ervanaf. Deze klinkt iets somberder en veel gladder, zoals hierboven al opgemerkt is. Hij is echter wel een stuk constanter dan de voorganger waardoor ik m nog steeds graag hoor. Jorn Lande bewijst zijn waarde weer door met heerlijke melodieën aan te komen en het songmateriaal is ook gewoon weer lekker met als uitschieters 'Wounds', 'Headbangers Ballroom', 'Falling Sparrow' en 'Crimson Rider'. De prominentere aanwezigheid van de toetsen is denk ik redelijk makkelijk te verklaren. Waar op het eerste album Grapow alle toetsenpartijen had geschreven en die door sessie toetsenist Janne Warman liet inspelen, hebben we hier met een nieuw egootje te maken: Axel Mackenrott. Uit ervaring weet ik te vertellen dat een niet-toetsenist vaak toetsen inplant waar het volgens hem in dienst van het nummer goed uitkomt, terwijl een toetsenist overal gaat kijken wat hij kan spelen, ook al kan hij soms beter niets spelen. Of dat hier ook zo is weet ik niet zeker natuurlijk, maar het zou kunnen.