Medieval Steel - Medieval Steel (1984)

Surfend langs de kronkelende wegen van het internet en steunend op een alsmaar vergeetachtig wordend geheugen kwam ik deze tegen: een debuut-ep van deze Amerikaanse groep uit Memphis, Tennessee. Ze zijn actief sinds 1982 en volgens mij zijn deze EP en een verzamelaar uit 2005 (ook toegevoegd door uw dierbare Sir, zonder dank!) hun enige wapenfeiten. Het gaat om good old Heavy Metal zonder poespas.

Ik ontdek hierop mijn gekoesterd eighties geluid en een groep die gelijkenissen vertoont met de vroege Queensrÿche: een zanger die de hoge noten niet schuwt maar zeer afwisselend en voor mij heel goed zingt, twee machtig spelende gitaristen met uitstekend gitaarwerk en het belangrijkste van al: goed klinkende songs. De nummers worden gedreven door een aantal zeer vette riffs (luister maar eens naar Warlords dat onmiddellijk de geteisterde nekspieren en discushernia’s in stelling brengt). Enkel afsluiter Echoes springt uit de toon, ik begin al te denken “powerballad!” maar de solo is hemels.

Dit blijkt een tamelijk obscuur plaatje te zijn, quasi onvindbaar want destijds op nauwelijks vijfhonderd exemplaren uitgebracht. Mijn vraag is: waarom hebben ze nooit een volledig album mogen uitbrengen? Tijdloos is het niet zoals wat eigenlijk wel, maar in 1984 ging ik dit gretig uitgelepeld hebben als de lekkerste dame blanche die ik ooit in mijn leven heb gezien.

Dit album stond al een hele tijd op mijn ’nog luisteren’-lijstje. Geen idee hoe het daar ooit op is gekomen. Misschien moet ik in de richting Sir Spamalot zoeken, misschien heb ik in een verleden eens gezocht naar metal EPs uit de jaren ’80 (een mens doet soms vreemde dingen...).

De afgelopen twee weken heb ik eindelijk de tijd genomen om Medieval Steel te beluisteren. Na een cheesy introotje (“Beyond the sands of time/Within the realm of the mind/There is a land where life and death/Are ruled by steel/Out of this land five conquering heroes/Arose to make their stand” etcetera) begint het titelnummer. Een nummer met donderende drums, die samen met de riffs een tamelijk groots en episch gevoel over (proberen te) brengen. Een beetje alsof er vooral gemarcheerd wordt in het land waar leven en dood bepaald worden door staal. De zanger zingt tamelijk hoog, zoals destijds gebruikelijk, met spaarzaam ingezette nog hogere stukken. Zo gaat het nog twee nummers door, waarna deze EP wordt afgesloten met een ballade, Echoes, waarin de tekst niet meer over de ruimte en oorlog gaat, maar over meer banale zaken als liefdesverdriet.

Bovenstaande beschrijving komt wellicht wat cynisch over, maar eigenlijk vond ik Medieval Steel best een charmant EP’tje. De nummers zijn goed, het geluid is prima. Tekstueel en muzikaal is het misschien net wat te bombastisch in opzet, maar dat waren wel meer metalbands in de jaren ’80. Toch is dat misschien het euvel dat maakt dat ik niet verwacht Medieval Steel nog heel veel te gaan beluisteren. Er is weinig op deze EP aan te merken, maar echt overtuigd ben ik niet.