A Winged Victory for the Sullen - A Winged Victory for the Sullen (2011)

Zo mooi, zo kalmerend. Ik geef toe dat ik er de eerste keer niet aandachtig naar heb geluisterd (aandachtig luisteren naar drone is héél moeilijk), maar toch wist ik na het laatste nummer dat ik zojuist een topplaat had gehoord. A Winged Victory For The Sullen is niet alleen een mooie naam, de muziek die ze maken kan je ook alleen omschrijven als ‘mooi’ of misschien ‘oprecht’. Lekker minimalistisch, lekker klein, en toch zo vol. Geen pakkende deuntjes: ik herinner me geen enkel nummer dat op het album stond, maar met zijn simpele en ingetogen klanken die almaar aanzwellen en afnemen doet het album toch denken aan het betere post-rock werk. Dan wel zonder gitaren en drums… en dus eigenlijk helemaal anders.
Een dikke vier.

Zeker een heel aangename mooie plaat. Hoewel in het begin het album minder leek te worden bij een volgende luisterbeurt, bleek dat later gelukkig om te keren en groeide m´n waardering weer. Een aanrader wat mij betreft om af en toe op te zetten, op zacht volume het liefst, dan maakt dit album bij mij het meeste indruk, het lijkt dan puurder uit de stilte tevoorschijn te komen.

Steep Hills of Vicodin Tears vind ik een prachtige emotionele parel van een nummer.

A Winged Victory for the Sullen is een Amerikaanse neo-klassieke en ambient muziekgroep, gevormd door de componisten Dustin O'Halloran en Adam Wiltzie. Hun muziek is een samensmelting van diepe, atmosferische klanken en complexe composities die emoties op een unieke manier weten vast te leggen. Met een mix van klassieke muziek en moderne ambient creëren ze een betoverende luisterervaring. Het geluid van het duo is zowel etherisch als melancholisch, wat zorgt voor een introspectieve reis door de wereld van geluid.

Bij het beluisteren van hun debuutalbum "A Winged Victory for the Sullen" uit 2011, ervaar ik een intrigerende mix van serene rust en diepe, introspectieve emoties. De composities zijn zorgvuldig opgebouwd; elk stuk lijkt een eigen verhaal te vertellen zonder woorden. Dit album is als een schilderij, opgebouwd uit verschillende lagen, waarbij elke nieuwe luisterbeurt een ander detail onthult.

Het openingsnummer, "We Played Some Open Chords and Rejoiced, for the Earth Had Circled the Sun Yet Another Year", is sereen en etherisch. Het gevoel van tijdloosheid dat het stuk oproept, is bijna tastbaar. Dit nummer viert de voorbijgang van een jaar met een rustgevende en contemplatieve toon. De open akkoorden en zachte melodieën creëren een sfeer van vrede en tevredenheid, alsof de luisteraar wordt ondergedompeld in een bad van warme klanken.

"Requiem for the Static King Part One" is dromerig en introspectief. Het nummer is een eerbetoon aan Mark Linkous van Sparklehorse, wiens overlijden diepe sporen heeft nagelaten. De melancholische toon en de subtiele veranderingen in het geluid weerspiegelen een gevoel van verlies en introspectie. Het is een droevige, maar mooie muzikale reflectie op het leven en de dood.

Het vervolg, "Requiem for the Static King Part Two", blijft trouw aan de dromerige en droevige sfeer van zijn voorganger. De muziek evolueert op subtiele wijze, met lagen van klanken die elkaar overlappen en een gevoel van rust en berusting bieden. Dit nummer is een verlenging van de rouwzang, een meditatieve verkenning van verdriet en herinnering.

"Minuet for a Cheap Piano Number Two" is ingetogen en melancholisch, met een serene eenvoud die de schoonheid van muziek in zijn puurste vorm benadrukt. De delicate pianomelodieën en de spaarzame arrangementen creëren een gevoel van introspectieve stilte, alsof de muziek een stille dialoog voert met de luisteraar.

"Steep Hills of Vicodin Tears" is een emotioneel geladen stuk, weelderig en melancholisch. Het nummer verkent thema's van pijn en verdriet, met een zoektocht naar troost die doorklinkt in elke noot. Dit stuk bouwt langzaam op naar een cathartische climax, waarbij de strijkers en elektronica samensmelten tot een epische, bijna filmische ervaring. De rijke texturen en de gelaagde instrumentatie geven de muziek een diepe, bijna tastbare emotionele kracht.

"A Symphony Pathetique" is complex en weelderig, een rijk muzikaal tapijt dat de complexiteit van menselijke emoties weerspiegelt. Het stuk varieert in dynamiek en textuur, wat een emotionele reis creëert die zowel diep ontroerend als intellectueel stimulerend is.

Het afsluitende nummer, "All Farewells Are Sudden", is introspectief en melancholisch. De muziek vangt het onverwachte en vaak pijnlijke karakter van afscheid nemen. De delicate melodieën en de reflectieve toon geven de luisteraar een gevoel van berusting en acceptatie.

"A Winged Victory for the Sullen" is een album dat de luisteraar meeneemt op een emotionele reis door de verschillende lagen van menselijke ervaring. Elk nummer is een zorgvuldig samengesteld kunstwerk dat de luisteraar uitnodigt om zich onder te dompelen in de klanken en de diepere betekenissen te verkennen. Het is een prachtige symfonie van emoties die zowel rustgevend als ontroerend is.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl