”Soul ain’t no new thing, soul started (a) long time ago!” Ondanks de titel van het album en diens titel-nummer, is het toch voornamelijk een mix van funk en soul wat we horen, in plaats van de pure soul die je misschien zou verwachten. Hoewel ik deze een stuk minder leuk vind dan de opvolger (opvolger Earth creature is veel funkier), is hier en daar wel een redelijk nummer te vinden (maar écht leuk wordt het nergens). Want tja, als de enige twee instrumentale nummers als King of the real good guys en The changing game haast leuker zijn dan de nummers met vocalen, dan is er toch wel iets mis. Het titelnummer beklijft redelijk, maar vooral Ego tripping en Power to the people swingen de pan uit. De ballade It’s not what you do irriteert me dan weer mateloos. Zoete soul kan best mooi klinken, maar de kopstem van Boobie komt hier niet zo mooi uit de verf als hij graag zou willen, het resultaat is dan ook lelijk te noemen. Ook het zeven-en-een-half minuut durende Dear love is te lang uitgesponnen om leuk te blijven, en wordt na een minuutje of drie ook wat saai en eentonig. De vocalen en instrumentatie zijn wel oké, maar gezien de tijd waarin dit werd uitgebracht is het niet meer dan aardig. Krappe voldoende.