The Human League - Reproduction (1979)

Redelijk goede plaat en veel interessanter dan hun later,commercieler werk.De sound was ook best origineel voor die tijd (waarschijnlijk wel veel naar Kraftwerk geluisterd).Circus of death en Empire state human zijn m'n favorieten.

Met de atoomdreiging die moneertje Poetin momenteel naar het westen uitspuwt, bekruipt mij een vreemd gevoel van herkenning, wat ergens nog goed aanvoelt ook. Het brengt me namelijk terug naar de jaren van eind jaren ’70, begin ’80, toen die sfeer alomtegenwoordig was. Samen met de grote werkloosheid bracht dit een weliswaar uitzichtloos sombere situatie, maar daarbij volgde tevens heel veel mooie muziek. Zoals deze.

Velen zullen bij dit debuut van Human League zijn terecht gekomen nadat ze de band leerden kennen met hun derde album en dan vooral de hit Don’t You Want Me. Dat geldt ook voor mij. Grappig, dat deze digitale muziek in die dagen op analoog vinyl terecht kwam. Toen vond ik dat normaal, in deze tijd van streaming bijna oubollig.
Tegelijkertijd zijn dit wel de eerste drieëndertigtoerenavonturen van de meneer met die melancholieke stem (want hij viel nu eenmaal het meest op) en die andere mannen met hun experimentele digitale geluiden, die we toen heul nieuw en fris vonden. Werkt zulke muziek dan nog als je vier decennia verder bent?

Nou, écht wel! Dit omdat de liedjes gewoon goed zijn. Hierboven wordt gediscussieerd over wat nou beter is, het Human League van de eerste twee platen of van de platen daarna, toen de dames erbij kwamen en de muziek hitparadegevoeliger werd.
Het Human League van Reproduction is zwaarmoediger dan in de hitparadejaren het geval zou worden, ook al lag ook toen een dikke laag weemoed op de muziek. Maar als op op dit debuut in Blind Youth de regel “No future they say” klinkt, voel ik weer exact de sfeer van somberheid die economie en wereldpolitiek uitstraalden. Hier wordt deze perfect vertaald in muziek.

Op Reproduction staan tien nummers, waarvan zes op de eerste. De nummers daar zijn vanzelf korter en vaker uptempo dan op de tweede. Kant 1 heeft daarmee mijn voorkeur, met mijn voorliefde voor kortere liedjes. Bovendien is de tweede helft wat ingetogener, naar mijn beleving té. Sommigen worden blij van hun cover You’ve Lost that Loving Feeling, oorspronkelijk een saai nummer van de Righteous Brothers. Hier is dit het tweede nummer op kant 2; mij duurt het te lang. Tegelijk wel gedurfd om dit in synthesizerjasje te stoppen, in combinatie met die pakkende stem van Philip Oakley.
Op YouTube kwam ik onder meer dit filmpje tegen, waar de band live bij de BBC speelt. In de eerste seconden ervan zie je een beeld uit de Britse sci-fi-serie Blake’s Seven, waar ik in diezelfde tijd ook zo verkikkerd op was. De muziek van Reproduction past er ontzettend goed bij.

Een treffend tijdsbeeld, in de meeste gevallen pakkend genoeg om leuk te blijven. Op streaming vind je bonustracks en ook daarover lees ik hierboven uiteenlopende meningen. Hiervan bevalt alleen single Being Boiled mij goed, een liedje dat indertijd aan Nederland voorbij ging, al zal het wellicht bij de VPRO van die dagen een enkele keer zijn gedraaid.
Voor mij is de elpee echter voldoende. Leuk om die afgelopen zomer bij platenzaak De Groeverij in Houten tegen te komen, één van de redenen waarom dit soort platenzaken zo leuk zijn: de onverwachte bijvangsten die je er altijd tegenkomt.