Electric Sun - Earthquake (1979)

Uli Jon Roth (echte naam Ulrich Roth) was een gitaargod in de jaren 70 bij de Scorpions en na zijn vertrek verworden tot een cultfiguur in de marge.
Vrijwel altijd zal zijn naam verbonden blijven met die fantastische periode van de Scorpions dat hij er deel van uitmaakte en speelt mee op misschien wel het beste live album aller tijden (Tokyo Tapes, uit 1978).
Slechts weinigen hebben solo-platen van hem in bezit, zal verschillende redenen hebben en eigenlijk zag je ze ook nooit in de platenwinkels liggen.

Kleine labels misschien, zijn eeuwige hippie-look etc wie zal het zeggen ?
Kort na zijn vertrek bij de Scorpions richte hij de band Electric Sun op met Clive Edwards op drums (later o.a UFO en Wild Horses)) en bassist Ule Ritgen (later Zeno, Fair Warning en schilder).
Muzikaal gezien is deze eerste Electric Sun plaat dik in orde, ja hij kan niet zingen maar de nadruk ligt op zijn Hendrix-achtige gitaarspel.

Het titelnummer doet me ongewild aan "Polar Nights" denken.
Mooi opzwepend gitaarwerk eromheen, het grote verschil met een Scorpions/Roth song is dat hij hier niet wordt ingedamt dus langer en meer solo-gitaargeweld en een lossere benadering van de songstructuur oftewel minder compact en herkenbaar.
Het psychedelische korte "Lilac" bestaat uit gepraat en gesoleer, vreemd nummer dit.
Mooi intro op "Burning Wheels Turning", wat opvalt is dat de productie warm en ruimtelijk klinkt.
Een hymne-achtig tussenstuk na 3 minuten, bombastisch en mooi overgaand in de song zelf een geweldige track dit !

Veel ruimtelijk accordenwerk op "Japanese Dream" inclusief vaag gepraat erdoorheen, dit soort nummers hadden nooit op een Scorpions album kunnen komen het bewijst dat hij niet voor niets uit die band gestapt is.
"Sundown" is een zwakke compositie maar het gesoleer vergoed veel.
Na het spacey akoustische "Winterdays" begint de zang van Ulrich op "Still So Many Lives Away" te irriteren.
Op zich is het een mooi verhalend nummer maar als ik directeur van zijn platenmaatschappij was dan had ik geeist dat er een echte zanger zijn platen moet zingen anders werd er niets opgenomen !
Ik besluit dan ook een halve ster vanwege die slechte zang van de eindwaardering eraf te halen.
Ruim 10 minuten het titelnummer, bombastisch episch en zweverig klinkt het.
Een beetje jazzy ook en helemaal instrumentaal, liefhebbers van Frank Marino zouden dit zeer waarderen.

De bonusnummers zijn totaal iets anders, is afkomstig van een eenmalig project waarop Ulrich Roth piano-stukken componeerde voor 1 of 2 pianos opgenomen in 1991.
Het is computer gegenereerd en van de 12 stukken die het gehele project omvat (Aquila Suite – 12 Arpeggio Concert Etudes for Solo Piano) staan er 3 songs op.
Op zich best aardig maar dat je er op zit te wachten, nou nee.

Toch een goed album dit, voor het eerst laat Ulrich Roth zich helemaal gaan en de uitstekende ritmesectie voelde dit prima aan, 4 sterren (muzikaal) - 0,5 ster (zang) = 3,5 ster.

Na Uli Jon recent live aan het werk gezien te hebben was ik benieuwd naar zijn plaatwerk en zodoende bij (onder andere) de twee albums van Electric Sun uitgekomen maar om eerlijk te zijn vind ik het allemaal niet zo opzienbarend. De man kan uiteraard uitstekend gitaarspelen maar compositorisch vind ik het allemaal niet bijster interessant en de zang is echt slecht. Geheel terecht dat de man tegenwoordig het zingen vooral aan anderen overlaat.

Die Aquila Suite kan mij overigens totaal niet boeien, klinkt toch heel erg als nepmuziek.

Ik heb zijn platen wel, maar zelden beluisterd. Nog eens een poging gewaagd. Het Gitaar werk heeft zeker zijn momenten, maar zijn zang is als een schorre schwarzeneger.
Jammer eigenlijk, want het heeft wel potentieel. Zijn gitaarspel doet me ook veel aan Robin Trower denken. Logisch ook want beiden zijn sterk geïnspireerd door Hendrix.

Volgens mij kocht ik deze destijds tweedehands omdat ik had gelezen dat Uli Roth een inspiratiebron was voor Yngwie Malmsteen. In de solo van Still So Many Lives Away bijvoorbeeld hoor je dat goed terug. Lastig om hier een cijfer voor te geven. Soms kom ik echt niet door zijn zang heen en andere momenten vind ik het wel weer meevallen. In ieder geval had er met een andere zanger veel meer in gezeten.

Ik blijf een zwak houden voor de Electric Sun platen. Uitmuntend gitaarwerk en spirituele teksten. Dat alles in Jimi Hendrix stijl. Tja de zang, dat zal altijd de reden zijn waarom Electric Sun geen Scorpions status gekregen heeft. Maar ik heb ook het op zich goede Uli Jon Roth's "Scorpions Revisited" album uit 2014 in bezit, waarop de zang van andere zangers wel zuiver en 'goed' is, maar O wat klinkt het daar doorsnee... Tja als dat is wat de mensen willen De zang van Uli Jon Roth raakt me hier tenminste wel, dan neem ik het geslis en het hese wat onzuivere van zijn stem graag voor lief.

Deze plaat komt binnenkort opnieuw uit in een luxe uitvoering met op LP de bonus track "Spirits Soar" en op CD staat er ook nog "Between the Tides" bijop. Ik ken deze nummers inderdaad niet en zijn waarschijnlijk echt voor het eerst uitgebracht. De snipets die ik hoorde van deze nummers maken duidelijk dat ze echt bij het album passen qua klank. Dus niet als eerdere bonus tracks die van veel later uit de jaren 90 kwamen en solo piano stukken waren afkomstig uit zijn "Aquila Suite".
Geweldig gitaaralbum uit de jaren 70! De zang zal altijd wel mikpunt van kritiek blijven, maar ik ken veel slechtere in de hardrock.....

heel spiritueel