Electric Sun - Earthquake (1979)

Uli Jon Roth (echte naam Ulrich Roth) was een gitaargod in de jaren 70 bij de Scorpions en na zijn vertrek verworden tot een cultfiguur in de marge.
Vrijwel altijd zal zijn naam verbonden blijven met die fantastische periode van de Scorpions dat hij er deel van uitmaakte en speelt mee op misschien wel het beste live album aller tijden (Tokyo Tapes, uit 1978).
Slechts weinigen hebben solo-platen van hem in bezit, zal verschillende redenen hebben en eigenlijk zag je ze ook nooit in de platenwinkels liggen.

Kleine labels misschien, zijn eeuwige hippie-look etc wie zal het zeggen ?
Kort na zijn vertrek bij de Scorpions richte hij de band Electric Sun op met Clive Edwards op drums (later o.a UFO en Wild Horses)) en bassist Ule Ritgen (later Zeno, Fair Warning en schilder).
Muzikaal gezien is deze eerste Electric Sun plaat dik in orde, ja hij kan niet zingen maar de nadruk ligt op zijn Hendrix-achtige gitaarspel.

Het titelnummer doet me ongewild aan "Polar Nights" denken.
Mooi opzwepend gitaarwerk eromheen, het grote verschil met een Scorpions/Roth song is dat hij hier niet wordt ingedamt dus langer en meer solo-gitaargeweld en een lossere benadering van de songstructuur oftewel minder compact en herkenbaar.
Het psychedelische korte "Lilac" bestaat uit gepraat en gesoleer, vreemd nummer dit.
Mooi intro op "Burning Wheels Turning", wat opvalt is dat de productie warm en ruimtelijk klinkt.
Een hymne-achtig tussenstuk na 3 minuten, bombastisch en mooi overgaand in de song zelf een geweldige track dit !

Veel ruimtelijk accordenwerk op "Japanese Dream" inclusief vaag gepraat erdoorheen, dit soort nummers hadden nooit op een Scorpions album kunnen komen het bewijst dat hij niet voor niets uit die band gestapt is.
"Sundown" is een zwakke compositie maar het gesoleer vergoed veel.
Na het spacey akoustische "Winterdays" begint de zang van Ulrich op "Still So Many Lives Away" te irriteren.
Op zich is het een mooi verhalend nummer maar als ik directeur van zijn platenmaatschappij was dan had ik geeist dat er een echte zanger zijn platen moet zingen anders werd er niets opgenomen !
Ik besluit dan ook een halve ster vanwege die slechte zang van de eindwaardering eraf te halen.
Ruim 10 minuten het titelnummer, bombastisch episch en zweverig klinkt het.
Een beetje jazzy ook en helemaal instrumentaal, liefhebbers van Frank Marino zouden dit zeer waarderen.

De bonusnummers zijn totaal iets anders, is afkomstig van een eenmalig project waarop Ulrich Roth piano-stukken componeerde voor 1 of 2 pianos opgenomen in 1991.
Het is computer gegenereerd en van de 12 stukken die het gehele project omvat (Aquila Suite – 12 Arpeggio Concert Etudes for Solo Piano) staan er 3 songs op.
Op zich best aardig maar dat je er op zit te wachten, nou nee.

Toch een goed album dit, voor het eerst laat Ulrich Roth zich helemaal gaan en de uitstekende ritmesectie voelde dit prima aan, 4 sterren (muzikaal) - 0,5 ster (zang) = 3,5 ster.