Furyon - Gravitas (2010)

Stevige rock met hier en daar wat metal elementen. De band wordt in Aardschok vergeleken met Alter Bridge en Shinedown, maar dat gaat slechts ten dele op. Opener Disappear Again is inderdaad een typisch op amerikaanse leest geschoeide rocker, maar de rest van het album gaat toch wel een andere, meer stevige richting op. Geen probleem, want de songs zijn unaniem sterk te noemen. De zang is ook goed, al heb ik het niet zo op de hoge uithalen van de zanger. Een aangenaam debuut, in ieder geval.

Had nog nooit van deze band gehoord maar de recensie in Aardschok maakte me nieuwschierig omdat ik een groot Alter Bridge fan ben. Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen, wat is dit een ongelooflijk lekkere cd! Het gitaarwerk is lekker vet om het zomaar uit te drukken en de zang van Matt Mitchel vind ik erg goed,zuiver en soms lekker de hoogte in. Ik kan nou niet zeggen dat het erg veel op Alter Bridge lijkt maar de songs staan als een huis. Neem Fear Alone wat een heerlijk vet nummer met geweldig gitaarwerk of de afsluitende semiballad Deser Suicide, een lang nummer waar een geweldig spanningsveld opstaat. Wasted on You is ook zo`n lekker nummer met een niet uit je hoofd te branden riff en met ook weer wat progessieve onvloeden en de solo is heerlijk in dit nummer! De productie is ook super, alles klinkt subliem en zuiver. Dit is voor mij een zeer aangename kennismaking met deze engelse band,klasse cd. Eerst 4 sterren maar dat kan nog wel meer worden!

Ik verhoog mijn stem naar 4.5 sterren. Ik snap niet dat ondanks goede reacties de cd hogere cijfers krijgt in de diverse recensies. Ik vind dit echt een klasse cd, naast de eerder genoemde Fear Alone, Desert Suicide en Wasted on You moet ik ook het geweldige New Way of Living noemen met een werkelijk fantastische gitaarsolo, Het Alter Bridge achtige Stand Like Stone, het sterke Souvenirs met die schitterende break op het laatst. Nee deze cd komt in mijn top 10 van 2012 verwacht ik!

Deze plaat rockt er prima op los. Fraai gitaarwerk met mooie rifs en solo's.
Geluid/productie is ook dik in orde. Beste songs (na twee luisterbeurten): Dissapear Again, Stand like Stone (intro lijkt erg veel op Let me breathe van Dream Theater), Souvenirs, Don't Follow (topper!) en Fear Alone.
Met de zanger Matt Mitchel is ook niets mis mee, klinkt allemaal prima. Hopenlijk is dit bandje een blijvertje en mogen we meer mooi materiaal verwachtten in de komende jaren.

Dankzij het label Frontiers (die deze plaat in 2012 heruitbracht) kom ik nog eens wat awesome muziek tegen.

Dit is heerlijke grungy/sleazy hardrock, voor zover ik kan op de video's afga.

Heerlijke mix tussen metal en rock, met een duistere en onheilspellende overall sound.

Erg goede schuurpapieren zang en de ritmesectie valt ook erg positief op.
De riffs zijn niet erg origineel maar wel pakkend en dreigend.

Ik zal dit nog vaak draaien, denk ik.