Slash featuring Myles Kennedy - Made in Stoke 24/7/11 (2011)

Ik heb het concert uit deze tour gezien in Paradiso. Slash in Paradiso, het was echt waar. Begin jaren '90 zag ik 'm nog met the Guns 'N Roses in De Kuip 3 uur de boel plat spelen, totdat de politie de stekker eruit trok. Later nogmaals in Nijmegen, waar ze veel te laat arriveerden met een helikopter. Pas geleden las ik dat ze waren gaan ... vissen in Amsterdam. En dan staat die sublieme gitarist ineens voor je neus in dat fraaie Paradiso. Keurig op tijd en met een geweldige band, ook zanger Miles Kennedy doet het echt goed. En je hoopt dat hij naast nummers van zijn prima solo-album ook een paar nummers van toen doet en een paar van die eindeloze solo's speelt. En ook dat gebeurt allemaal. Het was echt fantastisch. Na de sublieme Godfather solo gaat het over naar Sweet Child O' Mine en dan ontploft Paradiso. Even denk ik dat de boel het gaat begeven, zo heb ik het hier nog nooit meegemaakt...

En vervolgens zijn ze zo vriendelijk om het optreden van Slash in zijn 'hometown' Stoke op cd te zetten in prima geluidskwaliteit. Ja, wat wil een mens nog meer? 'Take me down to the paradise city where the grass is green and the girls are pretty!'.

Ik word de laatste 10 jaar niet meer zo heel vaak enthousiast van Live albums. Ook vroeger werd er wel het eea verknutseld (understatement van het jaar) maar leverde het livealbum vaak toch een meerwaarde in de discografie omdat de songs veel steviger danwel anders gebracht werden dan in de studio. Nu heb ik vaak het gevoel naar een best-of te luisteren met publiek ertussen gemixt. Maar zo af en toe springt er eentje bovenuit en dat is hier dus het geval. De meestergitarist tovert uit zijn hoge hoed een setlist die zijn carriere prima weergeeft met de nadruk op zijn laatste solo album genaamd Slash (2010) no’s 3, 5, 8 (instr), 9, 10, 11, 13, 19. Het veel gehoorde commentaar op dat album was dat met al die gast zangers het niet een mooi geheel was en dat Slash zelf te ingetogen was. Nou, hier is uw herkansing. Criss Cornell, Lemmy, Ian astburry, Stockdale etc zijn vervangen door Myles Kennedy. En die zingt de longen uit zijn lijf in de home-town van Slash in een zaaltje ter grootte van 013 zo ongeveer.
Verder vertegenwoordigt zijn nog Appetite for Destruction (1987) 2, 6, 17, 20, 21, G N' R Lies (1988) 15, Use Your Illusion II (1991) 7, It's Five O'Clock Somewhere (1995) 1, 14, Ain't Life Grand (2000) 4, 12 en Contraband (2004) 18.
No 6 Rocket queen heeft een fijne uitgebreide gitaarsolo en natuurlijk ontbreekt 16, Godfather theme niet, met daarin alvast de eerste tonen van Anastasia die later op Apocalyptive Love (2012) zou verschijnen.
Aldus, een gevarieerd album met veelal afwijkende versies of nooit eerder live uitgebracht materiaal afgewisseld met GNR klassiekers en met Slash in topvorm. Hoedje af (ach wat flauw)